Κινητοποιήσεις – Game Over _ για τη διάσωση της αμήχανης σκέψης

Για την απεργία των διοικητικών των πανεπιστημίων

Game Over — Mon, 30 Dec 2013 15:43:58 +0000

Τους δύο τελευταίους μήνες, η τριτοβάθμια εκπαίδευση και τα προβλήματα της έχουν απασχολήσει επανειλημμένα τον δημόσιο λόγο. Αφορμή στάθηκε η κοινή υπουργική απόφαση που υπογράφηκε από τα αρμόδια υπουργεία στις 23 Σεπτέμβρη, βάση της οποίας 1349 εργαζόμενοι από 8 πανεπιστημιακές σχολές προορίζονται για απόλυση.¹ Ο λόγος; «Μνημονιακές υποχρεώσεις» θα απαντήσουν οι υπεύθυνοι. Όπως και να έχει, απέναντι σε αυτήν την απόφαση, εργαζόμενοι από τα τμήματα του ΕΚΠΑ, του ΕΜΠ και άλλων σχολών μπήκαν σε απεργία, η οποία κλείνει την 11η εβδομάδα από την έναρξη της διατηρώντας αμείωτη, αν όχι και αυξημένη την μαχητική της διάθεση. Σαν μέσο πίεσης απέναντι στα αφεντικά τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για τον κύριο Αρβανιτόπουλο και το υπουργείο του, οι απεργοί επέλεξαν να διακόψουν την λειτουργία των σχολών αυτών, δείχνοντας πως είναι αποφασισμένοι να το φτάσουν μέχρι το τέλος.²

Αυτό είναι κάτι που το υποδηλώνει η διάρκεια της απεργίας, καθώς και το γεγονός ότι έχει καταφέρει να επιβιώσει μετά από τις σχετικές απειλές (πειθαρχικά για όσους δεν απογράφηκαν, επεμβάσεις της αστυνομίας, ενδεχόμενο επιστράτευσης κ.α.), όπως και την αντίστοιχη σε ποσότητα συκοφάντηση που δέχτηκε και συνεχίζει να δέχεται από τα καθεστωτικά μήντια.

Ποιο το πολιτικό περιεχόμενο του αγώνα αυτού; Η ανάλυση; Αν μέχρι εδώ, όσα είπαμε ακούστηκαν κάπως ειδυλλιακά,εδώ θα τα χαλάσουμε λίγο. Αν και κάπως χαμηλόφωνα, έστω και καθυστερημένα, ανοίγονται ζητήματα όπως η αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, μέσα από την κριτική που αναπόφευκτα γίνεται για την ιδιωτικοποίηση του πανεπιστημίου ή ακόμη και μια δειλή κριτική του παλιάς τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Παρόλαυτά, επισκιάζονται από την θρηνολογία για το χαμένο δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο.

Παρόλα αυτά ας μείνουμε στις εργασιακές σχέσεις. Πράγματι, είναι σχεδόν προφανές πως, πίσω από τις διαθεσιμότητες/απολύσεις που σχεδιάζει το υπουργείο, κρύβεται η αναδιάρθρωση τους. Αυτό είναι κάτι που οι εργαζόμενοι το ξέρουν καλύτερα από τον καθένα καθώς ξέρουν πως το πανεπιστήμιο είναι αδύνατο να λειτουργήσει αν οι απολύσεις αυτές ισχύσουν. Πέρα από το ενδεχόμενο να μπει πράγματι λουκέτο στο πανεπιστήμιο, κάτι το οποίο δεν αποτελεί ρεαλιστικό σενάριο όσο αυτό εξυπηρετεί τους σκοπούς των αφεντικών, η μόνη πραγματική λύση που θα μπορούσε να δοθεί στα κενά που θα άφηναν οι απολύσεις είναι η πρόσληψη νέων εργαζομένων ή και των ίδιων με νέο εργασιακό καθεστώς. Έτσι όπως ήδη έχει γίνει στον τομέα καθαρισμού, έτσι όπως λειτουργούν οι γραμματείες και άλλες διοικητικές λειτουργίες του Α.Π.Θ. και έτσι όπως μεθοδεύεται το τελευταίο διάστημα στον τομέα της τριτοβάθμιας.³

Αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει τελικά είναι ότι το κράτος παραιτείται σταδιακά από την θέση του αφεντικού των πανεπιστημίων, μεταθέτοντας συνεχώς ευθύνες στην διοίκηση του πανεπιστημίου, εξοικονομώντας έτσι φράγκα για το ίδιο, ενώ παράλληλα προετοιμάζει έμμεσα την είσοδο νέων αφεντικών στα ιδρύματα αυτά. Και αυτό γιατί η διοίκηση των πανεπιστημίων θα είναι ανίκανη να χρηματοδοτήσει όλες αυτές τις χωρίς την βοήθεια τρίτων. Αυτή είναι η απλή μετάφραση των δηλώσεων εκπροσώπων του υπουργείου παιδείας πως «η πανεπιστημιακή κοινότητα πρέπει να βρει μόνη της διεξόδους». Αυτός είναι κι ο λόγος που ο αγώνας των διοικητικών θα έλεγε κανείς πως θα έπρεπε να εμπλέκει με πιο ενεργό τρόπο και τα υπόλοιπα υποκείμενα που δραστηριοποιούνται στους χώρους αυτούς, δηλαδή φοιτητές και καθηγητές. Και ενώ φαινομενικά υπάρχει και από φοιτητικούς συλλόγους και από τις αντίστοιχες συνελεύσεις των καθηγητών, λίγα πράγματα έχουν γίνει στη πράξη. Οι πρώτοι περιορίζονται στην ψήφιση πλαισίων κατάληψης, ενώ οι δεύτεροι στηρίζουν από απόσταση, απλά παραιτούμενοι από τα καθήκοντα τους για όσο το υπουργείο δεν παίρνει πίσω την άδικη απόφαση του. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι και αυτοί που φροντίζουν να καταγγείλουν τους απεργούς για την απαράδεκτη στάση τους του να απαγορεύουν την είσοδο στον ναό της γνώσης. Και από την μεριά των φοιτητών, φυσικά υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι κοιτώντας το τομάρι τους και βλέποντας το εξάμηνο να χάνεται και τις ατομικές τους καριέρες να κινδυνεύουν, σπεύδουν να κατηγορήσουν τους απεργούς για την κατάσταση αυτή, χωρίς να τους νοιάζει αν αύριο αυτοί θα χάσουν τις δουλειές τους.

Μένει να δούμε αν τελικά ο αγώνας των απεργών πετύχει την άρση των απολύσεων. Είτε όμως στεφθεί νικηφόρος, είτε όχι, όλη αυτή η διαδικασία αφήνει ανοικτά ερωτήματα που όσοι θεωρούν ότι τους αφορά το μέλλον του πανεπιστημίου καλούνται να απαντήσουν. Έστω και καθυστερημένα, εργαζόμενοι, φοιτητές και καθηγητές πρέπει να πάρουν θέση για το κάτεργο των εργολαβιών σε τομείς όπως αυτόν του καθαρισμού και να πράξουν αναλόγως. Πρέπει να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν την είσοδο σεκιουριτάδων στις πύλες των σχολών και ότι αυτό συνεπάγεται. Πρέπει επιτέλους μέσα από τον αντανακλαστικό αγώνα κατά της ιδιωτικοποίησης του πανεπιστημίου, την οποία το υπουργείο είναι βέβαιο πως δεν πρόκειται να εγκαταλείψει, να προκύψει μια ανάλυση για το τι πανεπιστήμιο θέλουμε, κάτι το οποίο φυσικά απαιτεί πρώτα την κατανόηση και την κριτική της ήδη υπάρχουσας δομής του.

Εξετάσεις και άγιος ο θεός

Παράλληλα με την διαθεσιμότητα στην εκπαίδευση, από φέτος μπαίνει σε εφαρμογή και ο νέος τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια, ο οποίος θα ισχύει για όσους φοιτούν στην πρώτη τάξη του λυκείου και θα συναντήσουν τις πανελλαδικές εξετάσεις το 2016. Το “νέος” βέβαια μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί να ακουστεί καθώς οι ρυθμίσεις αυτές δεν είναι τίποτε άλλο από ένα συνονθύλευμα προηγούμενων ρυθμίσεων (οι οποίες εν τω μεταξύ κρίθηκαν ως αποτυχημένες), με πιο εξόφθαλμο παράδειγμα τις δέσμες.

Πιο συγκεκριμένα, εκτός από διάφορες δευτερεύουσες ρυθμίσεις που αφορούν την διαλογή των θεμάτων κατά 50% από τράπεζα θεμάτων, την κατάργηση της αναβαθμολόγησης κ.α. οι πιο σημαντικές ίσως αλλαγές είναι οι εξής δύο: πρώτον, τα επιστημονικά πεδία γίνονται 4 από 5 και προστίθεται ένα ξεχωριστό πεδίο για στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές με τα μαθήματα που αντιστοιχούν σε κάθε επιστημονικό πεδίο να μειώνονται από 6 σε 4 και δεύτερον, στα μόρια εισαγωγής στην τριτοβάθμια θα συνυπολογίζεται -εκτός από τον βαθμό των πανελλαδικών εξετάσεων- ο βαθμός των εξετάσεων της πρώτης, της δευτέρας και της τρίτης λυκείου με έναν συντελεστή ο οποίος αυξάνεται ανάλογα την τάξη.

Υποτίθεται πως ο στόχος του υπουργείου είναι να σταματήσει να λειτουργεί το λύκειο σαν εξεταστικό κέντρο μαθημάτων τα οποία διδάσκονται στα φροντιστήρια. Έτσι λοιπόν τα ιδιοφυή στελέχη του υπουργείου παιδείας αποφάσισαν να πάρουν τις δέσμες (οι οποίες κατηγορήθηκαν ως υπαίτιες για την προώθηση των φροντιστηρίων ενόψει των πανελλαδικών εξετάσεων) και το σύστημα του Αρσένη (που κατηγορήθηκε ότι διεύρυνε τα φροντιστήρια και στις προηγούμενες τάξεις με την μετατροπή των εξετάσεων της δευτέρας λυκείου σε πανελλαδικές) και να φτιάξουν ένα τέρας εξετάσεων, το οποίο στην ουσία του περιέχει πανελλαδικές στην πρώτη, πανελλαδικές στην δευτέρα, πανελλαδικές στην τρίτη και τις επίσημες ξεχωριστές πανελλαδικές εξετάσεις στο τέλος. Αν δεν είναι αυτό ένας λόγος να τρελαίνονται τα παιδιά στα φροντιστήρια τότε τί είναι;

Ένα φαινομενικά δευτερεύον στοιχείο που μουρμουρίθηκε από πολλούς, είναι το γεγονός ότι η πληροφορική που εισήχθηκε το 2010 στο Λύκειο ως πανελλαδικά εξεταζόμενο μάθημα και υποτίθεται πως είχε έναν στόχο να καλλιεργήσει την αλγοριθμική σκέψη, τώρα αφαιρείται. Εμείς δεν θα πούμε πως η πληροφορική είναι η λύση για το αδιέξοδο της εκπαίδευσης. Το θεωρούμε πλέον ξεκάθαρο ότι η τεχνολογική αναδιάρθρωση του καπιταλισμού έχει προχωρήσει τόσο πολύ που το να μαθαίνεις απ’ έξω τον ορισμό του αλγόριθμου και να λύνεις μερικά προβλήματα κατ΄ αντιστοιχία με τους τρόπους της φυσικής δεν αρκεί για να ανακόψει την κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Βέβαια το ζήτημα της εκπαιδευτικής κρίσης είναι υλικό και δημιουργεί καταστάσεις στο σήμερα. Έχουμε υποστηρίξει με έμμεσους αλλά και άμεσους τρόπους ότι το σχολείο έχει πεθάνει. Έχει πεθάνει γνωσιολογικά πρώτα και κύρια. Σαν τρόποι και σαν περιεχόμενα διδασκαλίας που δομήθηκαν με βάση τις ανάγκες του βιομηχανικού καπιταλισμού, ο οποίος γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρα ότι μας έχει αφήσει χρόνους. Το ζήτημα του σχολείου όμως παραμένει σαν υπαρκτό πρόβλημα, από την στιγμή που δεν μπορεί να καταργηθεί από την μια μέρα στην άλλη. Όχι μόνο γιατί θα πρέπει οι γονείς να βρούνε που θα παρκάρουν τα παιδιά τους όταν δουλεύουν, αλλά κυρίως γιατί δεν υπάρχει κάτι συγκροτημένο που να μπορεί να αναλάβει την βασική εκπαίδευση του 21ου αιώνα στην θέση του ξεπερασμένου μαζικού σχολείου.

Στην ελλάδα δεν έχει τεθεί ποτέ αυτό το ζήτημα σοβαρά και το μόνο που κάνουν οι εκάστοτε μεταρρυθμιστές είναι να βρίσκουν τρόπους για να εντείνουν την ήδη υπάρχουσα πειθαρχία μέσα στις τάξεις κουκουλώνοντας το πρόβλημα. Και από αυτήν την άποψη το “νέο σχολείο” είναι επιτυχημένο. Γιατί αν δεν είναι αποτελεσματική η πειθάρχηση των πανελληνίων με όλα τα συνακόλουθα που έρχονται μαζί τους (από τα εξαντλητικά φροντιστήρια μέχρι τις καταπιεστικές φιλοδοξίες των γονιών) τότε τί είναι; Αλλά τί να περιμένει κανείς από ανθρώπους που επιμένουν στα θρησκευτικά εν έτη 2013!

Μέσα στους 1349, ένα μέρος αφορά τους φύλακες των σχολών. Όσο αναφορά λοιπόν αυτούς το υπουργείο έχει δώσει ήδη απάντηση, πως τα πανεπιστήμια πρέπει να στραφούν σε ιδιωτικές εταιρίες φύλαξης, αλλά και γενικότερα όπως τους επισημάνθηκε, η πανεπιστημιακή κοινότητα πρέπει να βρει μόνη της διεξόδους. ︎
Παύση της λειτουργίας των πανεπιστημίων σημαίνει μεταξύ άλλων διακοπή της έρευνας, μείωση της αξιοπιστίας των ιδρυμάτων και ακόμη ‘αγανακτισμένους’ φοιτητές και γονείς. Όσο και αν πιστεύουμε πως η μοίρα των πανεπιστημίων δεν ενδιαφέρει πια τα αφεντικά του, όλα τα παραπάνω είναι συνθήκες που τους κοστίζουν, με αποτέλεσμα πράγματι να βρίσκονται υπό πίεση. ︎
Οι θέσεις αυτές δεν αφορούν μόνο τους διοικητικούς υπαλλήλους αλλά και το διδακτικό προσωπικό. Όπως έκανε γνωστό σχετική μελέτη οι ελλείψεις στο διδακτικό προσωπικό θα καλύπτονται από τους λεγόμενους «πανεπιστημιακούς υπότροφους», οι οποίοι είναι κάτι αντίστοιχο με διδάσκοντες 407 (από το ομώνυμο ΠΔ 407/1980), μόνο που βασική διαφορά των πρώτων είναι πως οι θέσεις τους θα χρηματοδοτούνται από τα ίδια τα ιδρύματα. ︎

Επιστρέφοντας στην γυάλα των πανεπιστημίων.

Game Over — Sun, 01 Dec 2013 14:37:16 +0000

Μια συνέπεια της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας είναι η λεγόμενη διαστολή του χρόνου. Σύμφωνα με το φαινόμενο αυτό, η έννοια του χρόνου δεν είναι απόλυτη, αλλά σχετική με την κατάσταση της κίνησης του παρατηρητή. Προσοχή για να μη υπάρξουν παρανοήσεις! Δεν μιλάμε γι’ αυτήν την «επίμονη ψευδαίσθηση» του υποκειμενικά βιωμένου χρόνου. Μιλάμε για τον «πραγματικό» χρόνο των επιστημόνων. Πέρα όμως από αυτόν τον χρόνο, μπορούμε να μιλάμε και για σχετικότητα του χρόνου έτσι όπως τον αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος νους. Εννοούμε αυτό που λογικά όλοι θα έχουμε παρατηρήσει κατά καιρούς, όταν η αίσθηση που έχουμε για την ροή του χρόνου επηρεάζεται αισθητά από διακυμάνσεις στη διάθεσης μας και από άλλες παραμέτρους της καθημερινότητας μας.

Για να αρχίσουμε να γινόμαστε λίγο κατανοητοί, το ‘φαινόμενο’ αυτό μπορούμε να το παρατηρήσουμε πολύ χαρακτηριστικά, αναλογιζόμενοι τους δυο μήνες που μας πέρασαν. Στο διάστημα αυτό έγιναν πολλά και διάφορα. Εισβολές μπάτσων σε καταλήψεις, εισβολή στην ασοεε, έγιναν συνελεύσεις, πορείες, μικροφωνικές, αφισοκολλήσεις. Ήταν σίγουρα μια περίοδος έντασης των δραστηριοτήτων μας. Έτσι, τυχαίνει αυτό το διάστημα, μαζί με όλα τα γεγονότα που το συνόδεψαν, σε άλλους να φάνηκε πως διήρκεσε μήνες (>>2) και σε άλλους πως διήρκεσε μερικές μέρες. Η αίσθηση αυτή ποικίλει επίσης ανάλογα με την στιγμή που εστιάζουμε στον χρόνο που πέρασε. Καλώς ή κακώς, πάντως οι δύο μήνες θα είναι πάντα δύο μήνες και είναι αρκετός καιρός ώστε να υπάρχουν εξελίξεις, οι όποιες μας διαφεύγουν σε διάφορα άλλα πεδία τα οποία αναπόφευκτα παραμελήσαμε.

Για να αφήσουμε επιτέλους τις γενικολογίες και να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα, ας επιστρέψουμε στην γυάλα των πανεπιστημίων. Παρατηρούμε, λοιπόν, πως εκεί όλα πηγαίνουν ρολόι –για τ’ αφεντικά. Εκεί, ο χρόνος κύλησε και συνεχίζει να κυλάει ‘κανονικά’. Όσοι, λοιπόν, ανησυχούν για το πως πήγε το νοικοκύρεμα των ιδρυμάτων όλο αυτό το διάστημα, μπορούν να ηρεμήσουν. Ενδεικτικά, θα μιλήσουμε για δυο στιγμιότυπα που οι δυο τελευταίοι μήνες άφησαν να ξεχαστούν, τα οποία, αν και καθυστερημένα, αξίζει να τα σχολιάσουμε.

Τα συμβούλια διοίκησης ψηφίστηκαν!

Για να μην ξεχνιόμαστε, λοιπόν, ο τελευταίος κύκλος που απασχόλησε κατά κόρον το φοιτηταριάτο τον τελευταίο χρόνο –τα συμβούλια διοίκησης- έφτασε αισίως στο τέλος του. Μετά από προσφυγές στο ΣτΕ και αλλεπάλληλα μπλοκαρίσματα, ολοκληρώθηκαν τελικά οι εκλογές γι’ αυτά στα πανεπιστήμια. Να θυμίσουμε πως τα συμβούλια διοίκησης αποτελούνται από 9 εσωτερικά μέλη -8 πανεπιστημιακούς και έναν φοιτητή(!)- και 6 εξωτερικά και είναι το κατεξοχήν όργανο που θα είναι πλέον υπεύθυνο για την διοίκηση των πανεπιστημίων, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος των αρμοδιοτήτων της συγκλήτου.

Πώς, όμως, μετά από τόσες αντιδράσεις και προστριβές κατέληξαν κοντά οι 8 στους 10 πανεπιστημιακούς να πάνε να ψηφίσουν; Η πορεία προς την αποδοχή τον συμβουλίων είχε –μεταξύ άλλων- τον διορισμό ενός πανεπιστημιακού (τον Μπαμπινιώτη) ως υπουργό παιδείας και δύο τροποποιήσεις του νόμου. Ως προς τις τροποποιήσεις, η πρώτη έγινε νωρίς, μετά τις πρώτες αντιδράσεις. Έτσι, ενώ η αρχική σύλληψη για τα μέλη του περιβόητου δ.σ. ήταν μισά-μισά, τελικά ο συμβιβασμός έληξε στο γνωστό προαναφερθέν (9-4). Η δεύτερη τροποποίηση έγινε το καλοκαίρι που μας πέρασε και ουσιαστικά αφορούσε μερικές ακόμα παραχωρήσεις προς τους πανεπιστημιακούς. Συγκεκριμένα, οι κοσμήτορες για τα ΑΕΙ και οι διευθυντές για τα ΤΕΙ θα εκλέγονται από τα μέλη ΔΕΠ και δεν θα ορίζονται απευθείας από τα συμβούλια, όλα τα ακαδημαϊκά θέματα παραμένουν ευθύνη της συγκλήτου, σε αντίθεση με τα διοικητικά και οικονομικά που παραχωρούνται κανονικά στα συμβούλια διοίκησης. Επίσης, παρατείνεται η θητεία των νυν πρυτάνεων και προέδρων και, παρόλο που δεν αφορά τα συμβούλια καθεαυτά, αλλά αξίζει να το αναφέρουμε, το τμήμα και όχι η πανεπιστημιακή σχολή θα συνεχίσει να είναι η βασική μονάδα του ιδρύματος.

Θα πει βέβαια κανείς, δικαιολογούν τέτοια ψίχουλα παραχωρήσεων την ομολογουμένως μεγάλη συμμετοχή στις εκλογές; Μάλλον όχι. Δικαιολογείται, όμως, αν παρατηρήσει κανείς ποιους εξέλεξαν ως εξωτερικά μέλη στα νέα αυτά δ.σ. οι πανεπιστημιακοί. Αντί, λοιπόν, να δούμε το αναμενόμενο, δηλαδή επιχειρηματίες κάθε είδους να γεμίζουν τις διοικήσεις[ref]Υπάρχουν βέβαια και οι φωτεινές εξαιρέσεις, που δείχνουν το μέλλον των ελληνικών ιδρυμάτων. Ενδεικτικά να αναφέρουμε: Γεωπονικό: Χρήστος Αποστολόπουλος, διευθυντής ολικής ποιότητας (SHEQA) & ασφαλείας τροφίμων της FriestlandCampinaHellas και Ρόδιος Γαμβρός, πρόεδρος της επιστημονικής επιτροπής του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανικών Τροφίμων (ΣΕΒΤ), τέως διευθυντής ποιότητας του ομίλου Nestle νοτιοανατολικής ευρώπης. Καποδιστριακό: Αλέξανδρος Τουρκολιάς, διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας. ΤΕΙ Πειραιά: Βασίλης Κορκίδης, πρόεδρος της εθνικής συνομοσπονδίας ελληνικού εμπορίου και Γεώργιος Κασιμάτης, πρόεδρος του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου Πειραιά. Πολυτεχνείο Κρήτης: Γ. Οικονόμου, γενικός διευθυντής παραγωγής εργοστασίων ΜΕΤΚΑ ΑΕ. (όμιλος Μυτιληναίου) και άλλα καλά παιδιά του κόσμου των επιχειρήσεων που θα έχουν λόγο πλέον στα των πανεπιστημίων.[/ref] και να κάνουν πάρτυ με τις εγκαταστάσεις και το φτηνό εργατικό δυναμικό που μπορεί να αντληθεί, είδαμε ακριβώς το αντίθετο: άλλους καθηγητές, από πανεπιστήμια του εξωτερικού. Έτσι, και το απαραίτητο κύρος μπορεί να αντληθεί (δουλεύουν στο εξωτερικό διάολε!) και δεν θα αποκτήσουν οι καθηγητές άλλους να μπλεχτούν στις επιχειρηματικές δουλίτσες τους.

Η απεργία των εργολαβικών στο αριστοτέλειο πανεπιστήμιο.

Πρόκειται για την απεργία και την παράλληλη κατάληψη του διοικητικού κέντρου του αριστοτελείου πανεπιστημίου, στην οποία προέβησαν στην αρχή της σεζόν (20/9) εργαζόμενοι από τους τομείς της καθαριότητας, της φύλαξης, της συντήρησης, των τεχνικών υπηρεσιών και του προσωπικού των γραφείων του πανεπιστημίου. Βασικό τους αίτημα η απομάκρυνση των εργολαβικών εταιριών από το πανεπιστήμιο, καθώς και η καταβολή των δεδουλευμένων τους. Είναι επίσης γνωστό πως 350 εργαζόμενοι στο σύνολο των 650 ήταν απολυμένοι χωρίς να γνωρίζουν αν και πότε θα τους ανανεωθεί η σύμβαση. Από την πρώτη στιγμή, το κράτος μέσω των αρμόδιων υπουργείων και η ακαδημαϊκή κοινότητα τάχθηκαν ενάντια στον αγώνα των εργαζομένων, προτείνοντας συμβιβαστικές λύσεις και απαιτώντας τον τερματισμό της απεργίας και της κατάληψης. Παρόλα αυτά, οι εργολαβικοί εργαζόμενοι δεν δέχτηκαν κανένα συμβιβασμό συνεχίζοντας την απεργία και την κατάληψη, μέχρι που, τα ξημερώματα της παρασκευής 30 νοεμβρίου, οι μπάτσοι εισβάλλουν στο αριστοτέλειο πανεπιστήμιο συλλαμβάνοντας 11 από τους εργαζόμενους, οι οποίοι τελικά οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα και από εκεί στο δικαστήριο, όπου, τη δευτέρα 3 δεκεμβρίου, καταδικάστηκαν σε 8 μήνες φυλάκιση με αναστολή ο καθένας.

Και ποια άλλη θα μπορούσε να είναι η εξέλιξη, όταν, την εποχή του νοικοκυρέματος των πανεπιστημίων και όχι μόνο, κάποιοι άξεστοι εργαζόμενοι τολμούν να αμφισβητήσουν με τέτοιο εκβιαστικό-παράνομο τρόπο το τόσο βολικό καθεστώς των εργολαβικών εταιριών; Βολικό, όχι όμως γιατί σε «περιόδους κρίσης» είναι μια φτηνότερη λύση για την διοίκηση του πανεπιστημίου, μιας και, όπως φρόντισαν να μας γνωστοποιήσουν οι απεργοί-καταληψίες, θα κόστιζε λιγότερο στο πανεπιστήμιο να τους προσλάβει απευθείας χωρίς να μεσολαβεί ο εργολάβος που μέχρι τώρα τους νοίκιαζε σε αυτό. Βολικό, εντούτοις, γιατί η παρεμβολή του εργολάβου προσφέρει κάτι περισσότερο, που ισοσταθμίζει και προσπερνά σε οφέλη τα παραπάνω έξοδα που αναγκάζεται να κάνει το πανεπιστήμιο. Τι πετυχαίνει; Πετυχαίνει να κάνει τους εργαζόμενους φτηνότερους και ευκολότερα διαχειρίσιμους. Γιατί, αν σε αυτές τις συνθήκες μπόρεσαν με τον αγώνα τους να πιέσουν το πανεπιστήμιο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να παρέμβει τελικά με την βοήθεια των μπάτσων, φανταστείτε τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν οι θέσεις εργασίας τους ήταν μόνιμες (!), αν είχαν προλάβει να οικοδομήσουν σχέσεις μεταξύ τους για πολύ περισσότερο χρόνο. Φανταστείτε μέχρι πού θα έφταναν οι διεκδικήσεις τους. Μέχρι και αύξηση μισθών θα ζητούσαν. Μέχρι και μείωση του ωραρίου τους. Μέχρι και σύνταξη σε λιγότερο από 40 χρόνια εργασίας! Φυσικά απαράδεκτο και ανεπίτρεπτο. Να, λοιπόν, γιατί το πανεπιστήμιο θυσιάζει μερικά παραπάνω έξοδα για να παρεμβάλλεται ο εργολάβος. Είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα που φανερώνει τις σχέσεις κράτους και αφεντικών με στόχο την ομαλότερη ροή κεφαλαίου στις πλάτες των εργατών.

Στον αγώνα των εργολαβικών του αριστοτελείου, σκοπός δεν ήταν το «βόλεμα» σε μια θέση δημοσίου υπαλλήλου, αν μπορεί να χαρακτηριστεί βόλεμα η σύνταξη στα 40 χρόνια εργασίας και μισθοί της τάξης των 700 €/μήνα, με διαλυμένα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτό που ζητούσαν ήταν το αυτονόητο, δηλαδή μόνιμη και σταθερή εργασία, χωρίς απειλές για απολύσεις και εργοδοτική τρομοκρατία.

Η αναφορά μας θα μπορούσε να τελειώνει εδώ. Θα έφταιγε απλά ένας Μυλόπουλος (ο πρύτανης), οι κακοί εργολάβοι και το χείριστο κράτος με τους μπάτσους και τους εισαγγελείς του, που εναντιώθηκαν στον δίκαιο αγώνα των εργολαβικών εργαζομένων. Όμως, το περιστατικό δείχνει κάτι περισσότερο από την εναντίωση των αφεντικών απέναντι στις εργατικές διεκδικήσεις. Αυτή, στην τελική, θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Αυτό που έχει ένα παραπάνω ενδιαφέρον είναι η ευκολία με την οποία τελικά οι μπάτσοι κατέστειλαν την απεργία-κατάληψη, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο τερματίστηκε αυτή.

Το πράσινο φως για την εισβολή των μπάτσων δόθηκε σε δύο επίπεδα. Από την μια, σε πραγματικό χρόνο, έχουμε την απουσία στήριξης από τα υπόλοιπα υποκείμενα που δραστηριοποιούνται στις σχολές ή και έξω από αυτές, δηλαδή καθηγητές και φοιτητές ή άλλους εργαζόμενους. Η οποία απουσία στήριξης δυστυχώς φτάνει μέχρι το άλλο άκρο, δηλαδή στην φανερή υποστήριξη της εργοδοσίας. Αγανακτισμένοι φοιτητές και καθηγητές με την βρόμα στο πανεπιστήμιο πίεζαν από την πλευρά τους τον αγώνα των εργαζομένων, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους και νομιμοποιώντας οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση. Και όλα αυτά την στιγμή που όλοι γνώριζαν για το καθεστώς εργοδοτικής τρομοκρατίας που ισχύει σε βάρος των εργολαβικών-απεργών. Και όλα αυτά την στιγμή που οι ίδιοι οι καθηγητές κλαίνε για τους δικούς τους μειωμένους μισθούς και οι φοιτητές γκρινιάζουν για το (σχεδόν) χαμένο δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, το πράσινο φως δόθηκε σε μηντιακό χρόνο, σε συμφωνία με την διαχείριση μιας σειράς άλλων περιστατικών. Αν και το γράφουμε αναλυτικά και σε άλλο κείμενο, μπορούμε να σχολιάσουμε πως, για την ευρύτερη κοινωνική νομιμοποίηση της εισβολής των μπάτσων, αρκούσε να παίξουν μόνο μερικές εικόνες φοιτητών πλάι σε σκουπίδια για να μετατοπιστεί ο δημόσιος λόγος ενάντια στους απεργούς. Αν και κάτι τέτοιο σε κάποιους μπορεί να ακούγεται υπερβολικά αισιόδοξο, μιας και προϋποθέτει πρώτα την ύπαρξη κάποιου δημόσιου λόγου γύρω από το ζήτημα, ο οποίος περιμένει να μετατοπιστεί προς τα κάπου. Αρκούσε να δείξουν μερικές εικόνες μπάτσων να εισβάλουν και να ακουστούν μερικές λέξεις κλειδιά όπως «εκβιασμός» ή «υποτίμηση των ελληνικών πανεπιστημίων» και το θέμα είχε αποκτήσει την σοβαρότητα που του αρμόζει για να δικαιολογούνται από πλευρά κράτους τα πάντα.

«Το πανεπιστήμιο, λοιπόν, είναι ένα πλέγμα πολωμένων σχέσεων, μέσα στο οποίο υπάρχουν οι εργάτες και οι υπόλοιποι: καθηγητάδες που τα τσεπώνουν χρόνια από ερευνητικά προγράμματα και μίζες, φοιτητές-καριερίστες, παραταξιακά μαγαζάκια και κάθε λογής γλείφτες και ρουφιάνοι, οι οποίοι εν μέσω ιδιωτικοποίησης ονειρεύονται ένα εξευρωπαϊσμένο πανεπιστήμιο για να κάνουν καλύτερα τις δουλειές τους (…) Αν το πανεπιστήμιο κρύβει ένα κάτεργο, αυτοί που δουλεύουν σ’ αυτό δεν έχουν δικαίωμα ούτε στο άσυλο ούτε στην κατάληψη. Γιατί οι εργατικοί αγώνες είναι πραγματικά επικίνδυνοι για τα αφεντικά, το κράτος και τους θεσμούς του.» (Απόσπασμα από την αφίσα που υπογράφουν ‘Φοιτητές από την Αθήνα που τους βρωμάνε οι σχολές τους και όχι τα σκουπίδια’).

Μια ακόμα στιγμή παρακμής (μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα)

Game Over — Sun, 30 Jun 2013 17:11:57 +0000

Η προληπτική επιστράτευση των καθηγητών της δευτεροβάθμιας και η απεργία τους που δεν έγινε, έχουν σχολιαστεί από διάφορους -αλλά με μονότονη οπτική. Για την κυβερνητική πρακτική δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα, επειδή τα όσα ειπώθηκαν ή γράφτηκαν εναντίον της είναι, σε γενικές γραμμές (και τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο) σωστά.

Όμως η στάση των καθηγητών, της “βάσης” και όχι των συνδικαλιστών κορυφής, στις ψηφοφορίες των ε.λ.μ.ε. στις 14 του περασμένου Μάη, είναι – το λιγότερο – εξαιρετικά προβληματική. Ξέροντας ήδη ότι είναι επιστρατευμένοι, και πως άρα οποιοσδήποτε απεργούσε θα κατέληγε να απολυθεί· ξέροντας λοιπόν ότι ΔΕΝ θα απεργήσουν, ψήφισαν μαζικά υπέρ της απεργίας!… Τι συμπεριφορά, τι λογική είναι αυτή – αν μπορεί καν και καν να ονομαστεί “λογική”.

Πρέπει κατ’ αρχήν να θυμίσουμε μερικά πράγματα. Πρώτον, πως λίγοι έως πολύ λίγοι καθηγητές κάνουν τις “γενικές απεργίες” που έχει προκηρύξει με το σωρό τα 3 τελευταία χρόνια η αδεδυ (μαζί με τη γσεε). Ο λόγος είναι το χαμένο μεροκάματο – για εκείνους κι εκείνες που δεν έχουν φίλο το διευθυντή (ώστε να τους δηλώσει “αδειούχους” τη μέρα της απεργίας) ή δεν γουστάρουν αυτήν την πλαστογραφία. Οι καθηγητές ήταν οι πρώτοι που είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται δραστικά, μετά το κόψιμο διάφορων “επιδομάτων” (τα εισαγωγικά αφορούν το γεγονός ότι αυτά θα έπρεπε να έχουν ενσωματωθεί και τυπικά στους μισθούς τους, πράγμα όμως που ποτέ δεν τους απασχόλησε στα σοβαρά). Μια πολυήμερη απεργία (όποτε και αν γινόταν) θα σήμαινε σοβαρή οικονομική χασούρα – για όσους δεν κάνουν φροντιστήρια…

Δεύτερον, ο νόμος εναντίον του οποίου υποτίθεται ότι θα απεργούσαν, αφορά – “με ένα κτύπημα” – δυο διαφορετικά υποκείμενα μέσα στην δευτεροβάθμια. Απ’ την μια μεριά τους αναπληρωτές: αυτοί προσλαμβάνονται κάθε χρόνο με σύμβαση ορισμένου χρόνου, με την λήξη της σχολικής χρονιάς απολύονται, και είναι πιθανό (αλλά καθόλου σίγουρο) να ξαναπροσληφθούν την επόμενη χρονιά, αλλά σε διαφορετικό σχολείο. Με την αύξηση, όμως, των διδακτικών ωρών κατά δύο ώρες την εβδομάδα, τα “κενά” της διαδασκαλίας που θα έπρεπε να καλυφθούν του χρόνου με αναπληρωτές, θα καλυφθούν σε μεγάλο βαθμό απ’ τους μόνιμους. Οπότε αρκετές χιλιάδες αναπληρωτές δεν πρόκειται να δουλέψουν του χρόνου, και ίσως ποτέ ξανά σε σχολεία – σαν αναπληρωτές.

Απ’ την άλλη μεριά όμως, για τον ίδιο λόγο (αύξηση των διδακτικών ωρών) είναι πιθανό να βρεθούν σε κάποια σχολεία “περισσευάμενοι” μόνιμοι. Εάν δεν υπάρχουν κενά (ωρών) σε άλλα σχολεία της ίδιας περιφέρειας με την “οργανική θέση” τους, για να συμπληρώνουν το ωράριο, θα αποσπαστούν υποχρεωτικά σε άλλες περιφέρειες – αυτό τουλάχιστον λέει ο καινούργιος νόμος. Κάτι τέτοιο μπορεί να σημαίνει μεγάλη απόσταση απ’ το σπίτι τους, κι αυτό θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στη ζωή τους, είτε έχουν οικογένειες (η χειρότερη περίπτωση) είτε όχι.

Ενώ, λοιπόν, και στα δύο μέτωπα η μαχητική αντίδραση των καθηγητών θα θεωρούνταν δίκαιη, οι εσωτερικές τους διαστρωματώσεις και η “κουλτούρα” των περισσότερων κάθε άλλο παρά ευνοούσε στην πραγματικότητα κοινές και αποφασιστικές κινητοποιήσεις. Γιατί δεν είναι μυστικό ότι σε γενικές γραμμές, στην “κανονική ζωή” των γυμνασίων και των λυκείων, οι “μόνιμοι” θεωρούν εαυτούς “παλιές καραβάνες”, και αντιμετωπίζουν τους αναπληρωτές (που αλλάζουν κάθε χρόνο σχολείο) σαν τα “ψάρια”. Κι ύστερα, εν όψει του κινδύνου υποχρεωτικών αποσπάσεων, αρκετοί είναι που κάνουν τους δικούς τους, ατομικούς λογαριασμούς, στη βάση των σχέσεών τους με τις συνδικαλιστικές τους παρατάξεις αλλά και με τους προϊστάμενους. Γιατί ποιός θα αποφασίζει ποιός ακριβώς “περισσεύει”, ειδικά στις ειδικότητες που έχουν αρκετά μέλη σε κάθε σχολείο; Ο διευθυντής. Πώς θα αποφασίσει; Εκεί θα πέσουν κορμιά – και είναι βέβαιο ότι γίνονται ήδη “υπολογισμοί” και “κονέ”…

Το τρίτο που πρέπει να θυμίσουμε είναι ότι οι καθηγητές της δευτεροβάθμιας δεν έχουν, στην πραγματικότητα, σπουδαίες επιλογές εάν πρόκειται να απεργήσουν. Οι απεργίες τους στη διάρκεια της χρονιάς δεν ενοχλούν κανέναν (ούτε την κυβέρνηση, ούτε τους γονείς), και φυσικά όχι τους μαθητές. Μάλιστα εκείνοι / ες του λυκείου έχουν την άνεση να κάνουν τα φροντιστήριά τους πιο ξεκούραστα. Πρακτικά, η μόνη περίοδος όπου μια απεργία μπορεί να έχει συνέπειες (και άρα να αποτελέσει “κόντρα”) είναι στη διάρκεια των πανελλαδικών. Όμως επειδή ακριβώς αυτή τη χρονική στιγμή, των εξετάσεων, μπορούν να σηκώσουν ανάστημα εύλογα ή όχι όλοι οι αντίπαλοι (γονείς και μαθητές της Γ’ λυκείου), για να κάνουν οι καθηγητές τέτοια απεργία με ελπίδες επιτυχίας, πρέπει να την έχουν προετοιμάσει (και προπαγανδίσει) πολύ νωρίτερα. Ακόμα και στις καλύτερες των περιπτώσεων, τέτοια απεργία δεν μπορεί να είναι απόφαση – της – τελευταίας – στιγμής και να θεωρηθεί σοβαρή επιλογή.

Οι καθηγητές (μιλάμε πάντα για τη “βάση”) υποστηρίζουν πως αιφνιδιάστηκαν απ’ το timing της ψήφισης του νόμου. Στην καλύτερη λένε ψέμματα, στη χειρότερη απλά κρύβουν τους ατομικούς υπολογισμούς τους: το ζήτημα της αύξησης των διδακτικών ωρών (και άρα των συνεπειών αυτής της αύξησης) ήταν γνωστό απ’ τον περασμένο χειμώνα, απ’ τα τέλη του 2012. Που σημαίνει πως είχαν αρκετό χρόνο να συζητήσουν, να ξανασυζητήσουν, να δουν όλα τα δεδομένα, να σχεδιάσουν και να προετοιμάσουν μια απεργία μέσα στις εξετάσεις. Δεν το έκαναν. Γιατί; Επειδή (λέει…) ο υπουργός τους είχε υποσχεθεί ότι τελικά δε θα θεσμοθετηθεί η αύξηση των ωρών!!! Πίστεψαν τον υπουργό – γιατί; Επειδή ήταν βολικό να τον πιστέψουν, κι όχι επειδή θα ήταν ποτέ δυνατό να τους πει την “αλήθεια”, την οποία όμως την ξέρουν πολύ καλά στις βασικές της γραμμές: περικοπές εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού και στο εκπαιδευτικό σύστημα και στο σύστημα υγείας.

Μας είναι λοιπόν σαφές ότι στην περίπτωση που δεν επιστρατεύονταν προληπτικά, οι καθηγητές στο μεγαλύτερο μέρος τους θα έβρισκαν (θα έβγαζαν στον αφρό) όλους τους υπόλοιπους λόγους για τους οποίους “θα έπρεπε μεν” αλλά “δεν γίνεται” να απεργήσουν μέσα στις εξετάσεις. Η απόδειξη γι’ αυτόν τον ισχυρισμό μας είναι προφανής: δεν είχε υπάρξει καμία μα καμία προετοιμασία για ένα τέτοιο (απεργιακό) ενδεχόμενο. Μόλις όμως επιστρατεύτηκαν, θεώρησαν ότι δεν κινδυνεύουν πια εάν επιδείξουν (φραστικά) “αγωνιστική διάθεση”: ψηφίζοντας στις ελμε με μεγάλη συμμετοχή και υψηλά ποσοστά υπέρ μιας απαγορευμένης απεργίας, φρόντισαν να αφήσουν την “καυτή πατάτα” της τελικής απόφασης στους προέδρους τους. Οι οποίοι κατάφεραν να βρουν μια γραφειοκρατική πατέντα για να “εκφράσουν” την τελική μορφή της πραγματικής θέλησης της βάσης: ναι μεν ζήτω η απαγορευμένη απεργία, αλλά δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να γίνει!!! Τι προϋποθέσεις εννοούσαν; Να κηρύξει τις ίδιες μέρες γενική απεργία η αδεδυ και η γσεε… Καλά κρασιά….

Στη τελική σύνοδο της ολμε, στις 15 Μάη, εκφράστηκε αναπόφευκτα η διπλοπροσωπία της βάσης των καθηγητών και όχι κάποια δήθεν “προδοσία της συνδικαλιστικής ηγεσίας”! Γιατί εάν πραγματικά το εννοούσε αυτή η βάση να κάνει την απαγορευμένη απεργία αναλαμβάνοντας και τις συνέπειες, είχε έναν απλό τρόπο. Στις 16 Μάη θα ξαναγίνονταν οι συνελεύσεις των ελμε (κι αν όχι όλων, σίγουρα των περισσότερων), θα επιβεβαίωναν την αποφασιστικότητά τους, θα κατήγγειλαν την “προδοτική” ολμε, θα εξέλεγαν απεργιακές επιτροπές, και θα ξεκινούσαν. Μετρημένα κουκιά! Διαφορετικά, εάν «χιλιάδες καθηγητές» δηλώνουν έτοιμοι και αποφασισμένοι να κάνουν μια απαγορευμένη απεργία, και οι ίδιες «χιλιάδες καθηγητές» περιμένουν καμιά 100αριά εκπροσώπους τους να τους πουν «εντάξει, κάντε τη», απλά κοροϊδεύουν.

Δεν έγινε λοιπόν η απεργία. Αντίθετα, διάφοροι, καταγγέλλοντας φραστικά την “ηγεσία” αλλά χωρίς να κάνουν τα πρακτικά βήματα που ήταν η συνέπεια των καταγγελιών τους, βγήκαν για να διαφημίσουν το πώς μπορεί κανείς να έχει και την πίτα ολόκληρη (οι εξετάσεις να γίνουν) και το σκύλο χορτάτο (κάτω η κυβέρνηση, κάτω οι προδότες συνδικαλιστές, ζήτω το αγωνιστικό φρόνημα των καθηγητών).

Εάν κανείς αυτά τα έπαιρνε τοις μετρητοίς, θα κατέληγε στο ότι η πλειοψηφία των καθηγητών είναι παρανοϊκοί. Δηλώνουν έτοιμοι να κάνουν μια απαγορευμένη απεργία, αλλά επειδή είναι απαγορευμένη δεν την κάνουν! Όμως αυτό δεν είναι παράνοια. Είναι φτηνό θέατρο: να καταγγείλουμε την κυβέρνηση αλλά όχι και να διακινδυνεύσουμε, ε; Κρατάτε με μην ορμήξω…

Θα προσθέταμε ότι αυτό το θέατρο είναι ένα ακόμα παρακμιακό περιστατικό μέσα σ’ ένα θεσμό (το υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα) που έχει παρακμάσει βαθιά. Στο κάτω κάτω, πολλοί απ’ τους τωρινούς καθηγητές, έμαθαν (επειδή τους βόλευε) όταν σπούδαζαν να κάνουν σικέ “αγώνες”: να ψηφίζουν, μεν, καταλήψεις· και να πηγαίνουν μετά σπίτια τους, στις εκδρομές τους, στις βόλτες τους, κλειδώνοντας απλά μερικούς πανεπιστημιακούς χώρους. Όταν την μπλόφα τη θεωρείς “αγώνα” όταν είσαι 20 και 22, ε, την ξαναβαφτίζεις “αγώνα” και μετά…

Χρονικό της κατάληψης του server του εκπα

Game Over — Sat, 01 Dec 2012 11:40:17 +0000

Στα πλαίσια της γενικότερης σαπίλας όσον αφορά τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, η συγκεκριμένη κατάληψη, έστω και για λίγο, αποτέλεσε ένα ενθαρρυντικό παράδειγμα.
Η όλη ιστορία ξεκίνησε από κάποιους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται πολιτικά στις σχολές θετικών επιστημών. Η συνέλευση που σχηματίστηκε απαρτιζόταν κυρίως από φοιτητές και κάποιους εργαζόμενους των σχολών αυτών και θεώρησε από την αρχή πως έπρεπε να συλλογικοποιήσει και να οργανώσει τον αγώνα ενάντια στις εφαρμογές του νόμου πλαίσιο. Έφτασε, λοιπόν, όπως ήταν φυσικό, αντιμέτωπη με το αλώβητο των ηλεκτρονικών διαδικασιών. Η λύση που βρήκε σαν απάντηση στην ηλεκτρονική ψηφοφορία ήταν η κατάληψη του κτηρίου όπου βρίσκεται ο κεντρικός server του εκπα και η αποσύνδεσή του –απλά πράγματα. Αν και, όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα, μιας και η κατάληψη έληξε πριν την ώρα της, δε θα μάθουμε ποτέ αν η ιδέα θα πετύχαινε τον στόχο της, η εμπειρία από μόνη της ήταν αρκετά διδακτική σχετικά με όσα συζητάμε εδώ.

Η έλλειψη συμμετοχής σε τέτοιου είδους διαδικασίες είναι πια γνωστή υπόθεση, αλλά αξίζει να σημειωθεί πως, στη διάρκεια της κατάληψης, η παρουσία των αριστερών παρατάξεων ήταν επίσης κάτι περισσότερο από διακριτική. Θες λόγω πολυτεχνείου, θες λόγω τεμπελιάς, θες λόγω βολέματος σε εκ του ασφαλούς δράσεις, θες επειδή δεν είχαν ηγεμονικό ρόλο στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων; Όπως και να έχει, πέρα από την συνέλευση όπου πάρθηκε η τελική απόφαση για την λήξη της κατάληψης, όπου και ήταν φυσικά πολλοί περισσότεροι ώστε να διασφαλίσουν πως κανείς άλλος δε θα παίζει μπάλα σε δικά τους χωράφια, η παρουσία τους ήταν μικρή, συγκριτικά με τις δηλωμένες τους δυνάμεις μέσα στα πανεπιστήμια. Μια άλλη απουσία, η οποία πρέπει να σημειωθεί, είναι αυτή των φίλων μας των καθηγητών, οι οποίοι πέρα από σχεδόν μηδαμινές περιπτώσεις, είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν εκείνες τις μέρες.

Έχει αξία να σημειώσουμε εδώ και τα επιχειρήματα που ακούστηκαν κατά την διάρκεια αυτής της συνέλευσης από τις παρατάξεις, κυρίως της εαακ και της αρεν. Το πρώτο και καλύτερο ήταν αυτό, που, εν είδει πανηγυρισμού και όχι τόσο σαν επιχείρημα γι’ αυτό που θα πρότειναν στην συνέχεια, έλεγε κοντολογίς ότι μπράβο σου/μας νεολαιίστικο φοιτητικό κίνημα που μέχρι τώρα πέτυχες/αμε πολλά. Οπότε, αφού έχουμε πετύχει –τώρα το τι έχουμε πετύχει δεν προσδιορίστηκε ποτέ- δεν χρειάζεται και να υπερβάλουμε. Στην συνέχεια, ακούστηκε μια τοποθέτηση ενός τύπου, ο οποίος ήρθε να διαπραγματευτεί για το αν θα μπορούσε η κατάληψη να δει με έναν τρόπο το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί με τα νοσοκομεία. Ισχυριζόταν, μάλιστα, πως μπορούσε να το αναλάβει ο ίδιος. Αν και αυτό δεν μπορεί να χρεωθεί στους αριστερούς, το σίγουρο είναι πως στην γενικότερη ατμόσφαιρα είχε προστεθεί και μια έξτρα ανησυχία για τις παράπλευρες συνέπειες της κατάληψης. Μετά από αυτά, έγινε και η πρόταση που έλεγε πως η κατάληψη έπρεπε να τελειώσει και να μην συνεχιστεί μέχρι την παράταση που είχε δοθεί στην ψηφοφορία των συμβουλίων. Και έπρεπε να τελειώσει γιατί, πέρα όσων είχαν ακουστεί ήδη, έτσι κι αλλιώς η ψηφοφορία συνεχιζόταν, άσχετα με την κατάληψη. Γιατί εκείνες τις μέρες ήταν και ο άγιος Πολυτεχνείος και η συμμετοχή σε αυτή την γιορτή κρινόταν σημαντικότερη. Γιατί μια κατάληψη δεν είναι κοινωνική, αρά καλύτερα να τη λήξουμε. Και αφού η συνέχιση της είναι ανούσια, ποιος ο λόγος να παίξουμε τον κώλο μας ρισκάροντας την παρέμβαση μπάτσων; Ας μην ξεχνάμε και το άσυλο, δεν πρέπει να τους δώσουμε την ευκαιρία να το καταπατήσουν!

Σε όλες αυτές τις αερολογίες, όσοι και όσες ζητούσαν την συνέχιση της κατάληψης, απάντησαν πως “όχι, φίλτατοι αριστεροί, η πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έτσι. Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε πετύχει τίποτα, ούτε τώρα, ούτε στις καταλήψεις του προηγούμενου Σεπτέμβρη, ούτε στο διάστημα πριν από αυτές, όταν όλα αυτά που ζούμε για εσάς ήταν μια ακραία πιθανότητα. Κανένα μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα δεν δημιουργήθηκε, ούτε και ριζοσπαστικοποιήθηκε μέσα σε αυτό το διάστημα, και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την συμμετοχή στο συγκεκριμένο εγχείρημα, αλλά και από την εικόνα που υπάρχει στις επιμέρους σχολές”. Παρουσιάστηκε, μάλιστα, και η ανακοίνωση του σωματείου ενός από τα νοσοκομεία από αυτά τα οποία είχαν πρόβλημα, η οποία διευκρίνιζε πως η κατάσταση δεν ήταν σε καμία περίπτωση τόσο άσχημη όσο περιγραφόταν και πως οι ηλεκτρονικές συνταγογραφήσεις μπορούσαν στην ανάγκη να γίνονται και χειρόγραφα. Δεν θα πέθαινε, λοιπόν, κανείς εξαιτίας της κατάληψης. Κάλεσαν επίσης τους αριστερούς να παρουσιάσουν ποιες ήταν τελικά αυτές οι πηγές που τους υπαγόρευαν πως η ψηφοφορία συνεχίζεται και μάλιστα κανονικά, την στιγμή που δίνεται και άλλη παράταση. Γιατί οι καθηγητές αυτοί, εδώ και δυο μέρες, δεν έχουν έρθει να μας μεταφέρουν αυτές τις πληροφορίες. Να σημειωθεί πως σε αυτό το αντεπιχείρημα σιώπησαν επανειλημμένα. Φαίνεται πως οι πηγές τους ήταν τα ίδια καθεστωτικά μέσα τα οποία, από την πρώτη στιγμή, μιλούσαν για κουκουλοφόρους που βανδαλίζουν το πανεπιστήμιο. Εργαζόμενοι και άλλοι φοιτητές τους απάντησαν, επίσης, πως “εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Ξέραμε από την αρχή πως αυτό που κάνουμε είναι σαμποτάζ σε ένα από τα πιο νευραλγικά σημεία του ΕΚΠΑ, όπως και ότι οι αντιδράσεις θα είναι έντονες. Η αξία, λοιπόν, της κατάληψης είναι μεγάλη, ακόμη και εάν τα ίδια τα συμβούλια συνεχίζονται. Ο αγώνας είναι εδώ και τώρα και όχι στα πάρτι για το πολυτεχνείο του τότε. Έτσι υπερασπιζόμαστε το άσυλο, αξιοποιώντας το, για να καταγγείλουμε, όχι μόνο τα συμβούλια διοίκησης, αλλά και τα ιδιωτικά συμφέροντα που υπήρχαν σε αυτό και πριν αρχίσει να γίνεται λόγος για ιδιωτικοποίηση, όπως είναι τα ερευνητικά προγράμματα προς όφελος του στρατού και οι διάφορες εργολαβίες”.

Η μεταφορά του τι ειπώθηκε είναι κάπως ελεύθερη, αλλά αυτή είναι σίγουρα η γενική ιδέα όσων ακούστηκαν. Πέρα όμως από τα κομματόσκυλα, υπήρχαν και μερικές σημαντικές παρουσίες. Παράλληλα με τη στήριξη διάφορων στεκιών και καταλήψεων χώρων του πανεπιστημίου, υπήρχαν και μη οργανωμένοι φοιτητές, καθώς και αρκετοί εργαζόμενοι, οι οποίοι στην συγκεκριμένη συνέλευση στήριζαν την συνέχιση της κατάληψης. Τελικά, δεν υπερίσχυσαν, καθώς το σώμα της συνέλευσης επέλεξε να ακολουθήσει ως πιο δυναμική κινητοποίηση τον εορτασμό του πολυτεχνείου έναντι της συνέχισης της κατάληψης. Οι εξ αριστερών φύλακες της κοινωνικής ειρήνης έκαναν για άλλη μια φορά σωστά την δουλειά τους.

Μπορεί, λοιπόν, η κατάληψη να έληξε κάπως άδοξα και τα συμβούλια να μη ματαιώθηκαν, αλλά, έτσι και αλλιώς, αυτό δεν ήταν κάτι το μη αναμενόμενο. Το ενθαρρυντικό είναι ότι φάνηκε πως υπάρχει μια τάση, έστω και μικρή, η οποία προσπαθεί να συλλογικοποιήσει τις αρνήσεις της κόντρα στις φιλολογίες της αριστεράς. Είναι στοίχημα αν αυτός ο κόσμος θα ξαναβρεθεί με ένα τρόπο ώστε να μπορέσει να αναβαθμίσει το πολιτικό περιεχόμενο αυτών των δράσεων

Αυτή η νίκη πώς θα γιορταστεί;

Game Over — Fri, 01 Jun 2012 11:23:32 +0000

Το βραχυκύκλωμα της εκλογής “συμβουλίων διοίκησης” στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας ετούτης είναι πλέον γεγονός. Αν θα είναι απλή αναστολή ή ακόμη και ματαίωση των Δ.Σ. εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που ίσως ξεπερνούν και τους άμεσα εμπλεκόμενους. Αλλά η νίκη είναι νίκη, και αν πρέπει να αφιερωθεί κάπου τότε ο “διδάσκαλος” κ. Μπαμπινιώτης (πρώην πλέον υπουργός παιδείας) παίρνει δικαιωματικά αυτό το βραβείο. Φυσικά ότι οι καθηγητές συνέβαλαν σε αυτό το βραβείο δεν είναι στοιχείο έκπληξης, αλλά ο αποπροσανατολισμός που δημιούργησαν κυρίως στους φοιτητές που θα είχαν κάθε λόγω να αντιδράσουν εχθρικά στις αλλαγές που έφερνε ο νέος νόμος στην λειτουργία και τις δομές των πανεπιστημίων ήταν ένα σπουδαίο κατόρθωμα που δεν το πιστώνονται μόνο αυτοί. Το χρεώνονται και όσοι τους ακολούθησαν στις υποδείξεις τους ότι τα διοικητικά συμβούλια είναι το ουσιαστικότερο κεφάλαιο στην αναδιάρθρωση που επιχειρείται τώρα.

από τις (μη) αντιδράσεις στο νόμο Διαμαντοπούλου το φθινόπωρο…

Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μετά τη ψήφιση του νέου νόμου – πλαισίου της κ. Διαμαντοπούλου και τις σχετικές (άμαζες) αντιδράσεις σε αυτόν, πρωτοστατούντων των καθηγητών και των πρυτάνεων σχετικά με το θέμα των Δ.Σ. φυσικά, ακολούθησε αυτό που κάποιοι θα λέγανε πόλεμο σημείων των πανεπιστημιακών και του υπουργείου. Φυσικά το φοιτητικό υποκείμενο είχε βγει εκτός. Όχι όμως και οι φοιτητικές παρατάξεις που στηρίξαν τους πανεπιστημιακούς στον αγώνα που έδωσαν ενάντια στις διορισμένες από το υπουργείο εφορευτικές επιτροπές, που θα διενεργούσαν και τις εκλογές για των διορισμό των μελών του Δ.Σ. Έτσι, χωρίς πολύ κόπο είναι η αλήθεια, ο (φοιτητικός) αγώνας ενάντια στο νόμο έγινε τελικά αγώνας ενάντια στα Δ.Σ., με πολύ μεγάλες συνέπειες φυσικά και στο περιεχόμενο και στη μορφή που αυτός είχε πάρει. Το “θα καταργήσουμε το νόμο στη πράξη” (που τόσο αρέσει στους αριστερούς συνδικαλιστές φοιτητές ) πορεύτηκε μαζί με τους καθηγητές και την ισχυρή ανοχή (αν όχι προτροπή) των νυν διοικήσεων των ιδρυμάτων στο να σωθεί η ‘’δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση’’ μέσω της ακύρωσης των εκλογικών διαδικασιών. Όσοι τα έχουν ζήσει αυτά ή παρόμοια από κοντά έχουν (ξανα)θαυμάσει το θέαμα.

Όμως, ο εκβιασμός του υπουργείου προς τους πανεπιστημιακούς ήταν απτός και στην τελική αφορούσε τη χρηματοδότηση τους – με την απειλή της μη καταβολής χρημάτων στα ιδρύματά τους αν δε προκύψουν Δ.Σ.. Οι πανεπιστημιακοί από την άλλη ανταπάντησαν σε διάφορες σχολές με λοκ-αουτ, δείχνοντας εν μέρει ότι σηκώνουν το γάντι. Ανάμεσα σε αυτές τις εξελίξεις αξίζει να συνυπολογίσουμε και μερικούς ακόμα παράγοντες : πρώτον, τις επερχόμενες εκλογές και το ιδιαίτερο χαρακτήρα που αυτές φαινόταν να έχουν (και για την δημόσια τάξη), δεύτερον, ότι καθώς τα αποθεματικά των ταμείων περικόπηκαν σημαντικά λόγω του κουρέματος των ομολόγων του δημοσίου αυτό έπρεπε να μην ανακινηθεί στα σοβαρά, τρίτον, τις ισχυρές ομάδες πίεσης των πανεπιστημιακών που είχαν αρχίσει να λειτουργούν από καιρό, και τέλος ότι τα δ.σ. δεν φαινόταν να είναι και από τα πλέον σημαντικά μέρη της τελευταίας νομοθετικής αναδιάρθρωσης της λειτουργίας των ελληνικών πανεπιστημίων. Έτσι, λαμβάνοντας και αυτά υπόψη, η δρομολόγηση της υπουργοποίησης ενός πανεπιστημιακού, την δεδομένη αυτή στιγμή, έδειχνε προς τα πού θα βάδιζε το πράγμα.

Μια μικρή, χρήσιμη, παύση εδώ. Έχει το ενδιαφέρον του αν μη τι άλλο ότι οι φοιτητές και οι αντιδράσεις τους στο νέο νόμο-πλαίσιο βρέθηκαν να καναλιζάρονται μέσω των συμφερόντων των καθηγητών, στο συγκεκριμένο θέμα της διατήρησης της διοίκησης στα χέρια των πανεπιστημιακών. Επιπλέον οι παρατάξεις βρέθηκαν (όπου χρειάζεται) να προσφέρουν την απαραίτητη μαζικοποίηση στην ματαίωση των εκλογών για τα δ.σ., επιβεβαιώνοντας συνεχώς ότι η φοιτητική κοινότητα αντιδρά ενωμένη υπέρ του “δημοσίου χαρακτήρα” του πανεπιστημίου και ενάντια στους μελλοντικούς χορηγούς/διοικητές και συνολικά στους χειρισμούς του υπουργείου. Και αυτό έγινε και επίσημα και φωναχτά, χωρίς (ισχυρές) αντιρρήσεις, και εν τέλει βόλευε τις διοικήσεις και τους καθηγητές στους χειρισμούς τους εντός των τειχών των ιδρυμάτων. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε πως ότι προωθούσε ο νέος νόμος δεν έβρισκε την πλειοψηφία των καθηγητών αντιθέτους, και μάλιστα, όπως έχουμε επιχειρήσει να δείξουμε και στην πολιτική εκδήλωση για τι είναι και τι δεν είναι η ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας, βόλευε πολλούς από αυτούς στις δουλειές που είχαν ήδη ανοίξει μέσα στις σχολές. Χαρακτηριστικά να αναφέρουμε την δυνατότητα να δημιουργήσουν εταιρείες σαν νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (ακόμα και) καθηγητές που θέλουν να εκμεταλλευτούν εμπορικά τις έρευνες που διεξάγονται (και από φοιτητές) μέσα στις σχολές. Θα είχε ένα (ανταγωνιστικό) νόημα να μαθαίναμε πόσες τέτοιες εταιρείες άνοιξαν μέσα σε αυτό το διάστημα των “αγωνιστικών τους κινητοποιήσεων”. Αλλά φυσικά που χρόνος και όρεξη για τέτοια τώρα, ε; Τέλος παύσης.

…στην υπουργοποίηση ενός πανεπιστημιακού και τους χειρισμούς του.

Ένας υπουργός είναι ένας υπουργός, πριν από τον επόμενο και μετά τον προηγούμενο. Αλλά όταν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για τις θεσμικές αλλαγές που αφορούν, αν όχι άμεσα υλικά συμφέροντα αλλά, θέσεις και λειτουργιές σε τεράστιους κρατικούς οργανισμούς “βάζουν” την κατάλληλη στιγμή τον πιο “δικό τους” άνθρωπο στην κορυφή του υπουργείου, ε τότε πρέπει τουλάχιστον να αναγνωρίσουμε αυτή την αξιοσημείωτη νίκη, εκτός και εντός εισαγωγικών. Και μιλάμε για έναν καθηγητή, πρώην πρύτανη μην ξεχνάμε, που μόλις λίγους μήνες πριν είχε αρνηθεί να μπει στην εφορευτική επιτροπή που θα έκανε τις εκλογές για το δ.σ. στο πανεπιστήμιο Αθηνών.

Με τον κ. Μπαμπινιώτη υπουργό το πράγμα άρχισε να μπαίνει σε ένα δρόμο “επίλυσης των προβλημάτων που δημιούργησε στα ΑΕΙ και ΤΕΙ η εφαρμογή του νόμου”, που κατά τα άλλα είναι καλός, χρυσός και τα λοιπά. Αν το χαρακτηρίζαμε κάπως θα λέγαμε άλλος ένας υπουργός ειδικού σκοπού, με περιορισμένη θητεία, σε μια κυβέρνηση ειδικής αποστολής. Και λίγο πριν τις εκλογές ο στόχος δεν ήταν απλός ούτε εύκολος : την αναστολή εφαρμογής του νόμου που αφορά την απαραίτητη δημιουργία των δ.σ. και την ματαίωση της παύσης της κρατικής χρηματοδότησης των ιδρυμάτων λόγο αυτού – έτσι ώστε να ρεύσει το χρήμα προς τις διοικήσεις των ιδρυμάτων που τυπικά είχαν καταργηθεί από 1/9/2011.

Έχει ένα ενδιαφέρον ότι ενώ το υπουργείο, με τον καινούργιο υπουργό του, συνέταξε και επιχείρησε να περάσει την τυπική τροπολογία επί του νόμου της Διαμαντοπούλου, έτσι ώστε ‘’για έκτακτους λόγους και μόνο για το τρέχον ακαδημαϊκό έτος’’ να ισχύσει η δυνατότητα έγκρισης του προϋπολογισμού των πανεπιστημίων από τις συγκλήτους τους και όχι από τα συμβούλια διοίκησης, απέτυχε σε αυτό. Ο σχετικός (θεαματικός) ντόρος που δημιουργήθηκε πήγε πίσω αυτή την τυπική νομοθετική αλλαγή. Και τι συνέβη όμως αντ’ αυτού; σαν να λέμε ότι αποτράπηκε η τυπική αλλαγή το νόμου και προκρίθηκε μια (πιο άτυπη) λύση ‘’τύπου προσωρινής έκτακτης διαταγής’’, που στο τέλος τέλος ταίριαζε περισσότερο και με τα ίδια τα χαρακτηριστικά της υπουργοποίησης του πανεπιστημιακού. Την υλοποίηση, δηλαδή, του ‘παγώματος του νόμου’ και το άνοιγμα των κρατικών ταμείων για την (προσωρινή) χρηματοδότηση των αει και τει της χώρας.

Έτσι, αν έχουμε καταλάβει σωστά, η χρηματοδότηση έχει εξασφαλιστεί μέχρι τον Ιούλιο και θα γίνεται τμηματικά με δωδεκατημόρια βάση του περσινού προϋπολογισμού!!! Χωρίς φυσικά να χρειαστεί να εκλεγούν δ.σ. και άρα «κατά παρέκκλιση του ισχύοντος νόμου που άλλα ορίζει» όπως ξεκαθάρισε ο υπουργός. Η δουλειά να γίνει δηλαδή και βλέπουμε για τα τυπικά (αν χρειαστούν και αυτά).
Αυτή η αξιοσημείωτη επιτυχία, η οποία απ’ ότι καταλάβαμε , μπορεί να μην γιορτάστηκε μαζικά αλλά σίγουρα ότι η διοίκηση των ιδρυμάτων έμεινε στα χέρια των πανεπιστημιακών (και τα κρατικά λεφτά της χρηματοδότησης τους) σκόρπισε χαμόγελα στα κατά τα άλλα στυφνά και σοβαροφανή πρόσωπα των καθηγητών.

όμως ποιος στα αλήθεια μπορεί να πει ότι «ανατράπηκε» ο νόμος της Διαμαντοπούλου;

Σίγουρα ο νόμος αυτός ήταν (άλλη) μια προσπάθεια προς την συστηματικότερη ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, διευκολύνοντας φυσικά τους καθηγητές και τα ιδρύματα που έχουν πλασαριστεί καλά στον ευρωπαϊκό καταμερισμό της πανεπιστημιακής έρευνας και έχουν “αναλάβει δουλειές” και για ιδιώτες-επιχειρηματίες. Όμως μαζί με αυτά τα ωραία άλλαζε και την διοίκηση στην υψηλότερη βαθμίδα των ιδρυμάτων, και για λόγους που δεν θα θίξουμε εδώ, αφαιρώντας λειτουργίες που οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι είχαν αναλάβει να διεκπεραιώνουν μόνοι τους χωρίς να μπαίνουν άλλοι, και μάλιστα από έξω από τα τείχη, στα πόδια τους. Πράγμα που δεν άρεσε φυσικά καθόλου στους καθηγητές, αν και οι αλλαγές αυτές ακλουθούσαν τα διεθνή στάνταρ που εφαρμόζονται χρόνια στο εξωτερικό. Έτσι, αυτές οι αντιφάσεις αντί να αναδεχθούν και να στοχοποιηθούν από τις φοιτητικές μειοψηφίες που δήλωναν εχθροί του νόμου, για να μην σύρονται οι αντιδράσεις τους πίσω από τους καθηγητές, συνέβη ακριβώς το αντίθετο.
Οι καθηγητές έδωσαν τον τόνο και “χρησιμοποίησαν” τις αντιδράσεις που πρόεκυψαν στις αρχές του έτους και σαν έμμεση απειλή ότι μπορεί να προκύψουν και άλλες. Χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο μέσα στις σχολές και στο όνομα της υπεράσπισης του “δημοσίου πανεπιστημίου” (αλλοίμονο!) κατάφεραν να φρενάρουν εκείνο το σκέλος του νόμου που τους δυσκόλευε και αφορούσε τα δ.σ και τα εξω-πανεπιστημιακά πρόσωπα που θα τα απάρτιζαν. Άλλα ταυτόχρονα για τα άλλα κεφάλαια του νόμου δεν ακούστηκε τσιμουδιά, τα οποία και προωθούν ακόμα πιο πολύ από τα δ.σ. το επιχειρηματικό και το αποστειρωμένο πανεπιστήμιο, αυξάνοντας για πολλούς από τους καθηγητές τα οφέλη τους.

Όσο για τους φοιτητές που βαλαν πλάτη σε αυτό το κόλπο, πέρα από την καθαρή βλακεία και τα ιδεολογήματα κάθε γούστου, υπάρχουν και τα καθαρά οφέλη που διάφοροι (ακόμα) προσβλέπουν στα κυκλώματα των ιδρυμάτων και προσδοκούν μελλοντικά την πρόσδεση πάνω τους. Ο όποιος απτός ανταγωνισμός εντός των πανεπιστημίων οφείλει, και για λόγους αξιοπρέπειας, να εναντιωθεί σκληρά στους χειρισμούς και τους τακτικισμούς, όχι μόνο φυσικά του υπουργείου, αλλά ακόμα και των μηχανισμών εντός των σχολών που και υπουργό “βάζουν” αν συντρέχουν λόγοι…

Παρελάσεις

Game Over — Thu, 05 Apr 2012 21:54:05 +0000

Στην παρέλαση της 25ης μαρτίου, βγήκε στους δρόμους, για άλλη μια φορά, ο πατριωτικός οχετός. Σε ολόκληρη τη χώρα ακουγόντουσαν τα γνωστά δεξιά-ατομικίστικα-μικροαστικά συνθήματα απο λογής λογής νοικοκυραίους, αριστερούς πατριώτες και φασίστες, περί του μνημονίου, των πολιτικών κλπ, οι οποίοι αυτή τη φορά σε διάφορες περιοχές έκαναν και επεισόδια (στημένα; Ποιός ξέρει;).

Δε γουστάρουμε τις παρελάσεις. Είναι μια εθνικιστική γιορτή, που γίνεται για να μας υπενθυμίζει ότι οι σημαίες είναι ποτισμένες με αίμα και σκατά.

Συνεπώς, γουστάρουμε να γιουχάρονται. Αυτό, όμως, που έγινε αυτή την 25η μαρτίου δεν ήταν καθόλου αυτό για το οποίο μιλάμε. Ήταν μια διαφορετική εκδοχή των διαδηλώσεων της πλατείας συντάγματος. Και δεν μας ψήνει. Γιατί τέτοια γεγονότα είναι βαθιά ακρο-δεξιά, τόσο βαθιά όσο και ο σκατένιος θεσμός των παρελάσεων. Και είναι τέτοια γιατί η διαδικασία απο την οποία βγαίνουν τέτοιες ενέργειες και τέτοιες αντιλήψεις (περι των πολιτικών και του ποσο λαμόγια είναι, περι των ξένων κρατών που υποδουλώνουν την ελλαδίτσα μας κλπ) είναι η αναπαραγωγή του αποπροσανατολισμού, της βλακείας και της σαπίλας που παράγουν κάθε λογής δημαγωγοί, κόμματα και media, με γνώμονα το (μικροαστικότατο) «πάση-θυσία- να-σωθώ-εγώ-και-το-μαγαζί –μου-και-το-σπίτι-μου».

Όσα έγιναν στην παρέλαση της 25ης μαρτίου δεν είναι επαναστατικά. Είναι δεξιά και μας δείχνουν για ακόμη μια φορά πως, όταν οι μικροαστοί σηκώνονται απο τον καναπέ, δεν είναι για καλό. Και γιατί, αν κάποιοι σηκώνουν το χέρι στην παρέλαση για να μουτζώσουν τους πολιτικούς, είναι οι ίδιοι που μετά την παρέλαση να το σηκώνουν πάνω σε άλλους.

Φοιτητικές κινητοποιήσεις…

Game Over — Sun, 05 Feb 2012 10:40:55 +0000

Το εκπαιδευτικό σύστημα, χρόνια τώρα, κι απ’ ότι φαίνεται για αρκετά ακόμη, θα μας τραβάει μαζί του στον πάτο. Μαζί και τα μυαλά, τις σχέσεις και τη δημιουργικότητά μας. Κι ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ότι για να διεκδικήσουμε συλλογικά τη παραμονή μας στην επιφάνεια, δεν είναι θέμα να περιμένουμε να πέσει ο τάδε ή ο δείνα υπουργός ή να ζητάμε να μη γίνουν οι πρυτανικές εκλογές.

Κρατάμε σαν δεδομένο αυτό που έχουμε πει αρκετές φορές στο παρελθόν, ότι δηλαδή η εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες της έχει, και με καπιταλιστικούς πλέον όρους, φάει τα ψωμιά της. Και ότι σαν υποκείμενα που δρουν μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, με «κακό σκοπό», μπορούμε να βρούμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα «αντί» για να σκαλίσουμε, όσον αφορά τη δομή και τον γνωσιολογικό, ιδεολογικό ή πειθαρχικό χαρακτήρα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Μέσα σ’ αυτά, όμως, σίγουρα δεν είναι οι όποιες αντιδράσεις γίνονται και κινούνται σε τόνους υπεράσπισής και της συντήρησής της εκπαίδευσης ως έχει, κάτι που μπορούμε αντίθετα να το δούμε και σαν συνενοχή στο υπάρχον, ενάντια σε κάτι καινούργιο και «χειρότερο» από το τελευταίο, που είναι όμως κι αυτό με τη σειρά του χειρότερο από το προτελευταίο κλπ. Μπορούμε όμως να φανταστούμε πόσο διαφορετικά θα ήταν τα υποκείμενα που θα τριγυρνούσαν στους διαδρόμους και στις αίθουσες των σχολείων (ναι των σχολείων!) και των πανεπιστημίων, αν αυτά, με συνείδηση του πεπαλαιωμένου των γνώσεων του εκπαιδευτικού, σε σχέση με το internet και τις νέες τεχνολογίες, και εν γνώσει της τρομερής ικανότητας του να παράγει στεγνά μυαλά και βλακεία, διεκδικούσαν πράγματα που αντιτίθενται σε αυτή τη σαπίλα. Αν και αυτά έχουν γίνει στο παρελθόν και στην ελλάδα και στο εξωτερικό, μιλάμε τώρα για μια υποθετική φανταστική περίπτωση, γιατί, με την κατάσταση που έχουμε μπροστά μας, μοιάζουν πολύ μακρινά.

Φανταστείτε, λοιπόν, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, και αντίστοιχα τους μαθητές και τους φοιτητές, αντί να μιλάνε για συντεχνιακές ασυναρτησίες όπως το «πτυχία με αξία-δουλειά με δικαιώματα», να κάνουν κριτική στα μαθήματα που διδάσκονται. Όχι μόνο στο περιεχόμενο, αλλά και στο πως αυτά διδάσκονται. Και πόσο διαφορετικές θα μπορούσαν να είναι οι σπουδές στην τάδε ή στην δείνα σχολή και πόσο διαφορετικό το σχολείο, εάν υπήρχαν υποκείμενα που διεκδικούσαν συλλογικά να υπάρχουν μαθήματα ή, πιο σωστά, να έχουν στόχο τα μαθήματα – το λέμε κι έτσι – να σώσουν τα μυαλά, να ενισχύσουν την κριτική/αναλυτική σκέψη. Πόσο διαφορετικό θα ήταν, εάν διεκδικούσαν να είναι έτσι τα μαθήματα που θα έχουν στόχο μια συνολικότερη παιδεία-εκπαίδευση ή στο κάτω-κάτω ότι θέλουν ή πιστεύουν οι φοιτητές-μαθητές πως τους είναι χρήσιμο.

Φανταστείτε ακόμα, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, αν οι εμπλεκόμενοι σ’ αυτά είχαν διάθεση να διακόπτουν την ομαλή και νεκρή λειτουργία τους, χωρίς χαρτί από τον πρόεδρο, και να βάζουν μέσα στους χώρους και στους χρόνους τους πράγματα και καταστάσεις που θέλουν και χρειάζονται. Πράγματα και καταστάσεις που παίρνουν πίσω κλεμμένες γνώσεις, σχέσεις και δημιουργικότητες. Αυτό που ονομάζουμε σαμποτάζ και αυτοαξιοποίηση και το έχουμε αναφέρει σαν πρακτική-εργαλείο και σε άλλο τεύχος, έχει τόσες διαφορετικές εφαρμογές όσες και οι περιπτώσεις που μπορεί να εφαρμοστεί. Από την κατάληψη ενός χώρου ή ενός κτιρίου και την μετατροπή του σε αυτό που έχουν ανάγκη ή επιθυμούν οι καταληψίες μέχρι τη διακοπή μαθημάτων και την παρέμβαση με στόχο την κριτική σε αυτά, στους σκοπούς και στα περιεχόμενα τους, ή την εξύβριση του καθηγητή ή και τα δύο. Αυτά όμως με τη λογική ότι τα υποκείμενα δεν περιμένουν από κάποιον να τους εκπληρώσει κάποια αιτήματα, αλλά λειτουργούν άμεσα με τις σχέσεις που έχουν διαμορφώσει και παρεμβαίνουν μέχρι εκεί που μπορούν.

Και φανταστείτε επίσης, πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα στα πανεπιστήμια και στα σχολεία, αλλά και στο χώρο της εργασίας, αν αυτοί και αυτές που δρουν εκεί είχαν τα μάτια τους κι έξω από αυτά. Αν είχαν στις προτεραιότητές τους να στέκονται και δίπλα στους εργάτες κι αν είχαν την συνείδηση να κατεβαίνουν στο δρόμο και για συλλογικά ζητήματα, όπως ο νόμος για τον μισθό μαθητείας, και όχι για ξεπεσμένες και ξεπερασμένες συντεχνιακές διεκδικήσεις, όπως το πτυχία με αξία – δουλειά με δικαιώματα.

Αυτά που αναφέρουμε στις τρεις τελευταίες παραγράφους θεωρούμε πως μπορούν να είναι συμπληρωματικά το ένα με το άλλο κι όχι ανταγωνιστικά. Όλα έχουν στο κέντρο τους τις σχέσεις αυτών των υποκειμένων και το πώς αυτές αναπτύσσονται κι εξελίσσονται μέσα απ’ αυτά. Σε καμία περίπτωση όμως δε μιλάμε για συντεχνιακές, παραταξιακές και φεουδαρχικές πρακτικές. Αν μας φαίνεται δύσκολο να λειτουργούμε έτσι, τότε πόσο, όχι μόνο ουτοπικό, αλλά και σάπιο είναι το – τόσων μα τόσων χρόνων – «δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε» μπροστά από το υπουργείο περιμένοντας να παραιτηθεί ο τσάρος. Μιλάμε για την, όχι μοναδική, αλλά επικρατέστερη εικόνα των φοιτητικών κινητοποιήσεων-διεκδικήσεων από περισσότερο ή λιγότερο εξτρεμιστές διαδηλωτές-καταληψίες, που έχει όμως σαν υπόβαθρο, όχι συντροφικές σχέσεις, αλλά όλες τις παραταξιακές και κομματικές συμμαχίες, τους πολιτικαντισμούς στις συνελεύσεις, τα πισώπλατα μαχαιρώματα και τα όλο και πιο δεξιά αιτήματα για να διασφαλιστούν τα εκάστοτε τσιφλίκια.

Μια γεύση γι’ αρχή

Game Over — Tue, 20 Dec 2011 22:05:10 +0000

Στις 12 του Οκτώβρη ξαφνικά(!) έκλεισαν τα ΤΕΙ Αθήνας για λόγους υπό-χρηματοδότησης. Για την ακρίβεια του πράγματος, με το που τελείωσαν οι φοιτητικές καταλήψεις και έγινε η εξεταστική, η λογική συνέχεια θα ήταν να ανοίξει η σχολή και να ξεκινήσουν τα μαθήματα. Παρόλαυτά, ανακοινώνει το συμβούλιο των ΤΕΙ πως η σχολή δεν θ’ ανοίξει γιατί – για φαντάσου – δεν έχουν λεφτά. Έκαναν δηλαδή αυτό που κοινώς λέμε lock out.

Δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα αν μιλούσαμε για έναν κύκλο εργατών που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν κομμάτι της εργατικής τάξης και την υπερασπίζονταν πιέζοντας τα αφεντικά τους με τον καλύτερο τρόπο που μας έχει διδάξει ως τώρα η ιστορία, το σαμποτάζ και την απεργία. Στην προκειμένη όμως μιλάμε για πανεπιστημιακούς και για πανεπιστήμια. Δηλαδή για έναν αρκετά βρώμικο κλάδο, ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις, που ανεβαίνεις μόνο αν έχεις σκοπό να πατήσεις επί πτωμάτων. Συνεπώς σίγουρα δεν μιλάμε για ταξική συνείδηση. Αντ’ αυτού αναφερόμαστε σε τύπους που προσπαθούν απλά να σώσουν το τομάρι τους. Έκλεισαν λοιπόν την σχολή, χωρίς φυσικά να επιτρέπεται είσοδος σε κανέναν, απλά για να σώσουν το μαγαζάκι τους και να μην χάσουν τα όμορφα λεφτάκια τους.

Το κωμικοτραγικό βέβαια της όλης κατάστασης είναι ότι οι καθηγητές θεώρησαν πως με αυτόν τον τρόπο θα «πιέσουν». Προφανώς, δεν είχαν καταλάβει πως εδώ και καιρό τα πανεπιστήμια αποτελούν απλά έναν προβληματικό τομέα για το κράτος που προσπαθεί να τον ξεφορτωθεί, φορτώνοντας τον στους ιδιώτες. Έτσι, αφού συνειδητοποίησαν πως δεν ίδρωσε κανένα αυτί, μετά από μια βδομάδα τα ΤΕΙ απλά επέστρεψαν στην καθιερωμένη λειτουργία τους. Και για λεφτά, κανένας παραπάνω λόγος πέρα από τα συνηθισμένα. Αυτή η κίνηση βέβαια, το κλείσιμο της σχολής, θα μπορούσε να είναι και μια πολύ καλή πάσα προς την ιδιωτικοποίηση, μιας και πια κανένας δεν προσπαθεί να κρύψει το ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι άχρηστη και «μπάζει» από παντού.

Τα ΤΕΙ Αθήνας ήταν μόνο η αρχή αλλά και μια καλή εικόνα για το τι θα ακολουθήσει και στα υπόλοιπα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αν και το οριστικό κλείσιμο τους είναι εικόνα από το μακρινό για την ώρα μέλλον, μιας και γύρω τους έχει στηθεί ένας ολόκληρος κύκλος επιχειρήσεων – που δεν μπορούν έτσι απλά να «κλείσουν». Οπότε για την ώρα οι καφετέριες και οι σουβλακερί σώζουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Άντε, στην υγειά μας!

Learn to forget

Game Over — Tue, 20 Dec 2011 21:29:07 +0000

Αν στις αρχές του ακαδημαϊκού έτους τα πανεπιστήμια είχαν αρπάξει ‘’φωτιά’’, όπως διατείνονταν οι εξέχοντες στις κινητοποιήσεις ενάντια στον ψηφισμένο νόμο της Διαμαντοπούλου, τουλάχιστον τώρα, μετά και την εξεταστική που ακολούθησε, θα’ πρεπε ορισμένα κάρβουνα να σιγοκαίνε ακόμα. Και αφού φέτος το φθινόπωρο ελάχιστα έβρεξε, αλλού θα πρέπει να κοιτάξουμε για αυτήν την έλλειψη έστω και λίγου καπνού, που να αποδεικνύει το τί προηγήθηκε και φυσικά το τί έπεται.

Για τις θεσμικές αντιδράσεις βέβαια στο νόμο λίγο-ως-πολύ τα πράγματα ήταν αναμενόμενα όπως εξελίχθηκαν. Οι καθηγητές, αφού συντάχθηκαν ενάντια στον νόμο και υπέρ της προάσπισης του «δημοσίου και δωρεάν» πανεπιστημίου, σιγοντάροντας εμφανώς (στην αρχή τουλάχιστον) και τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, στη συνέχεια αυτής της ‘’άτυπης διαπραγμάτευσης’’ με το υπουργείο άρχισαν να προετοιμάζονται για την επόμενη μέρα πιέζοντας, όπου έκριναν ότι τους έπαιρνε σα μηχανισμός, για κάποιες αλλαγές στο νόμο. Οπ’ όσο γνωρίζουμε, μέχρι στιγμής δεν έχει υπογραφεί από τους πρυτάνεις η Διαπιστωτική Πράξη, απαραίτητη για τον ορισμό των δ.σ. και επιπλέον ορισμένα λοκ άουτ ανακοινώθηκαν και έγιναν από τις συγκλήτους μερικών σχολών, σα μέτρο ‘’πίεσης’’. Φυσικά, από πίσω τους έχουν συνταχθεί και οι φοιτητικές κομματικές παρατάξεις πιέζοντας (και) για τα δικά τους συμφέροντα. Οι πρόσφατες αλλαγές στην σύνθεση του επιτελείου του υπουργείου παιδείας είναι ένα δείγμα του ‘’τι παίζεται’’, καθώς αναπλ. Υπουργός παιδείας ορίστηκε ένας «χαμηλών τόνων» πανεπιστημιακός για να αναλάβει τις διαπραγματεύσεις, γεγονός που χαιρέτησε η ακαδημαϊκή κοινότητα του τόπου.

Κάπως έτσι, χωρίς να γνωρίζουμε και όλες τις λεπτομέρειες, τα πράγματα έχουν πάρει την προδιαγεγραμμένη πορεία τους. Παρά τις όποιες «αντιδράσεις» στον νέο νόμο, οι καθηγητές (και συνολικά οι μηχανισμοί τους) όχι μόνο έχουν το μάτι στην επόμενη μέρα αλλά ήδη έχουν στηθεί στα πόδια τους βάσει αυτού του νέου ψηφισμένου θεσμικού πλαισίου, σαν έτοιμοι από πάντα. Έτοιμοι να αρπάξουν νέες ςυκαιρίες για τη διασύνδεση του πανεπιστημίου με την αγορά και να (ξανα)στήσουν εκ νέου το κάθε λογής μαγαζί τους, επωφελούμενοι και από τις διατάξεις του νέου νόμου. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εδώ είναι η δυνατότητα ίδρυσης ακόμα και εταιριών από τα Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου, που θα αποκτήσει το κάθε ίδρυμα, για τη διαχείρηση των (πνευματικών) προϊόντων που παράγουν μέσω των ερευνών που αναλαμβάνουν. Και ποιοί φαντάζεστε θα στελεχώσουν αυτές τις εταιρίες και επιτροπές μέσα στις σχολές;

Τώρα, αν οι αντιδράσεις στον εκάστοτε νέο νόμο ήταν μάθημα που διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια θα ήταν υποχρεωτικό και θα άλλαζε υλη κάθε τέσσερα περίπου χρόνια, αφού όμως το περνούσαν απαραιτήτως όλοι οι προηγούμενοι! Έχουμε προσπαθήσει να περιγράψουμε (και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε) πως το εκπαιδευτικό σύστημα, και η τριτοβάθμια εκπαίδευση μαζί του, έχουν χρεοκοπήσει δομικά από καιρό. Και οι αλλαγές που ανά καιρούς αναγγέλλουν τα επιτελεία του υπουργείου παιδείας, ανακηρύσσοντας κάθε φορά αυτό το ‘’Νέο Πανεπιστήμιο’’ (πόσες φορές ακόμα;), είναι ένα ακόμη ατράνταχτο σύμπτωμα αυτής της χρεωκοπίας. Αλλά και ένδειξη αδυναμίας ταυτόχρονα, να ομολογηθεί το συνολικό του ιστορικό ξεπέρασμα, κάνοντας ουσιαστικά αυτές τις αλλαγές απαραίτητη τακτική διαχείρισης των αποτελεσμάτων της εξελισσόμενης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Οι ‘’αντιρρήσεις’’ λοιπόν που προβάλλουν οι καθηγητές, και οι φοιτητικές παρατάξεις που τους στηρίζουν, δείχνουν προς μια βαθιά έννοια συντήρησης του πανεπιστημίου, που συνηγορεί στο να σωθεί η τριτοβάθμια όπως είναι.

Επομένως, αν κάποιος θέλει να κάνει ‘’κοπάνα’’ από το ‘’ανιαρό’’ αυτό μάθημα που περιγράφαμε πιο πριν και ακόμα-ακόμα να μην ‘’δώσει εξετάσεις’’ στο τέλος, σαν να ήταν οι τελευταίες τις ζωής του, το να μάθει να κοιτάει προς την απεμπλοκή του από αυτό το βούλιαγμα του εκπαιδευτικού συστήματος και την ανέφικτη «σωτήρια» του όπως είναι, είναι το πρώτο βήμα. Όπως και τώρα, το πέρας των κινητοποιήσεων ενάντια στον κάθε φορά νέο νόμο επιβεβαιώνει αυτήν ακριβώς την αδυναμία καθώς αποδεικνύει, ορισμένες φορές και με μανιοκαταθλιπτικό τρόπο, την έλλειψη σταθερής έχθρας σε αυτό το διαμορφωμένο ιδιωτικό-φεουδαρχικό πανεπιστήμιο και των καθημερινών σχέσεων εντός του.

Δεύτερο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, είναι ότι οι καταλήψεις έχουν υπάρξει σταθερά κινηματικές επιλογές κατά την διάρκεια κινητοποιήσεων καθώς συνδυάζουν όχι μόνο το σαμποτάζ στις βασικές υποδομές του πανεπιστημίου αλλά, ίσως και το κυριότερο, την αυτό-αξιοποίηση των χώρων και των χρόνων που απελευθερώνονταν μέσα στις σχολές. Φυσικά, οι χώροι του σαμποτάζ όταν επιλέγονται προσεκτικά (και χωρίς εμμονές!) μπορούν να είναι ιδιαίτερα αποδοτικοί αλλά και διδακτικοί των σχέσεων που υπάρχουν εντός (και εκτός) των πανεπιστημίων. Όμως και αυτό θα ήταν λειψό χωρίς την απαραίτητη επένδυση του απελευθερωμένου χρόνου των καταληψιών με όλα αυτά που κάνουν τέτοιου είδους αγώνες να αξίζουν τον κόπο χίλιες φορές, την αλλαγή δηλαδή των σχέσεων των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτούς και μέσω της καθημερινής τριβής. Και στις πρόσφατες κινητοποιήσεις, σχεδόν σε όλες τις σχολές, οι καταλήψεις απείχαν πολύ από αυτό (βλ”ανοικτά πανεπιστήμια”, ο απεργοσπαστισμός σαν προσόν!).

Τέλος, η κριτική στο παλιό αυτό εκπαιδευτικό σύστημα, μέσω μιας μακρόχρονης διαδικασίας, μπορεί να ανοίξει περάσματα που αντέχουν στο χρόνο και εντέλει προσπερνούν τις θεσμικές αλλαγές από τους ‘’μεταρρυθμιστές’’ και την τακτική τους σαν το μοναδικό και ‘’άξιο λόγου’’ εχθρό μας, ανοίγοντας μια προοπτική που τουλάχιστον δεν έχει καταθλιπτικές εξάρσεις σαν οδηγό.Η κριτική στη γνώση που πράγει αυτό το πανεπιστήμιο και στις καθημερινές σχέσεις που αναπαράγονται μέσα στις σχολές όχι σαν ευκαιριακή ενασχόληση αλλά σα σταθερή προοπτική για την απαλλοτρίωση χώρων και χρόνων του χρεωκοπημένου πανεπιστημίου για δικό μας λογαριασμό.

Όπως και να έχει τελικά, το να σταθούμε στα πόδια μας προϋποθέτει σίγουρα το να μην ξεγελιόμαστε από τις τακτικές τους, βλέποντάς τες σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι, αλλά κυρίως να μην ξεγελάμε τον εαυτό μας για την κατάσταση που βρισκόμαστε…

Facebook: Η νέα παράταξη στις σχολές

Game Over — Tue, 20 Dec 2011 20:40:02 +0000

Ο μεταμοντέρνος εναλλακτισμός των αγανακτισμένων φοιτητών, που εκτονώθηκε στην αμεσοδημοκρατική διεκδίκηση των δικαιωμάτων για μάθημα και για ελευθερία λόγου, τρόμαξε τους παρατηρητές, καθώς ήταν μια χοντροκομμένη μεταφορά του φέησμπουκ και του τουίτερ στις πλατείες και τις συνελεύσεις.

Φοιτητές ξεκίνησαν “κίνημα αντικατάληψης” μέσω facebook. Φτιάξαν το αντίστοιχο γκρουπ, κάνανε invite τους φίλους τους, οι φίλοι τους έκαναν like στη σελίδα και να τες οι χιλιάδες υπογραφές ενάντια στην κατάληψη. «Είναι δικαίωμά μας να διεκδικούμε την παιδεία μας. Διεκδικούμε μαθήματα και ανοιχτά πανεπιστήμια και το δικαιούμαστε στη δημοκρατία που ζούμε». Και όχι, κάποιοι από αυτούς μάλιστα δεν διαφωνούσαν με τα αιτήματα των καταλήψεων, απλά, πώς να το κάνουμε ρε παιδιά, πρέπει να κάνουμε και μάθημα για να μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα σπουδών. Σωστά; Έτσι ακούγεται.

Η επιστράτευση κόσμου μέσω του facebook έκανε την όποια συλλογική ενέργεια να φαίνεται τόσο απλή όσο ένα «like». Τα υποκείμενα που άνοιξαν το γκρουπ ήξεραν ότι θα μαζέψουν χιλιάδες υπογραφές. Επειδή τέτοια είναι η λογική του facebook. Και επειδή σε τέτοια έχουνε συνηθίσει (αντίστοιχες συλλογές υπογραφών σε γκρουπ «όχι στην κακοποίηση ανηλίκων», που ένα like μπαίνει χωρίς δεύτερη σκέψη). Από το κλικ, όμως, σε μια πρόταση που μόνο σωστή μπορεί να ακουστεί («Έχω το αναφαίρετο δικαίωμα να κάνω μάθημα»), μεσολαβεί ένας ωκεανός βημάτων μέχρι να μπορούμε να μιλάμε για κίνημα.

>Έχουμε και πρόσφατο παράδειγμα. Το ότι στο σύνταγμα κατέβηκαν μισό εκατομμύριο ατομικότητες δεν σήμαινε ποτέ ότι όλα αυτά τα εγώ θα γίνονταν ένα κάτω από μια μούντζα που, στο κάτω κάτω, όλους θα τους εξέφραζε. Ουδέποτε θα ήταν έμπρακτη αμεσοδημοκρατία το γεγονός ότι ο καθένας μπορούσε να πει τη γνώμη του (επιτέλους) ελεύθερα, σε μια λάιβ μεταφορά του twitter στα σκαλιά του συντάγματος.

Η εμπιστοσύνη, η συνεργασία, οι κοινές αποφάσεις και οι συλλογικές διαδικασίες δεν είναι το φυσικό αποτέλεσμα μίας κοινώς αποδεκτής θέσης. Όλα αυτά θέλουν επαφή, κουβέντες, κοινά ρίσκα και κοινούς κόπους. Όλα αυτά θέλουν χρόνο πραγματικό, σκέψη και έχουν κόστος. Κόστος και ρίσκα που δεν περιλαμβάνει ένα ποστ σε ένα φόρουμ, ένα like σε ένα γκρουπ, ακόμα και εκατό tweets για το ίδιο θέμα, ακόμα και μία ώρα chat με όποιον έχει γνώμη. Η μεταφορά στην πραγματική ζωή των όσων αποφασίστηκαν μέσω ίντερνετ μας τρόμαξε, όχι επειδή ήταν τρομαχτικά τα όσα αποφασίστηκαν. Αλλά επειδή η αλλαγή μέσου έγινε χωρίς να αλλάξουν οι συνήθειες που πάνε πακέτο με το διαδίκτυο. Κι επειδή κάποιοι πίστεψαν ότι η όποια απόφαση μέσω ίντερνετ μπορεί να έχει καθολική ισχύ, και το ίντερνετ από μόνο του να είναι το νέο μέσο της δημοκρατίας και της ελευθερίας της έκφρασης, μιας και υπάρχει σε κάθε φοιτητόσπιτο.