Η ιδιωτικότητα στέκεται από τη γέννησή της ενάντια στους παραβιαστές της. Η σύγχρονη τυραννία της αυτοέκθεσης στο ψηφιακό/κοινωνικό περιβάλλον ανοίγει διάπλατα τις πόρτες των εαυτών, αφήνοντας τα προσωπικά περιεχόμενα προσπελάσιμα από όλες τις κατευθύνσεις. Ζούμε άραγε σε μια διάχυτη ατμόσφαιρα πνευματικής κοινοκτημοσύνης ή μήπως έχουν συμβεί και συμβαίνουν άλλα ενδιαφέροντα πράγματα;

Τετάρτη, 5 Απριλίου, 6:30μμ

Κτίριο Αβέρωφ, Αρχιτεκτονική Ε.Μ.Π.

Κατ’ αρχάς για την ιστορία, μια σύντομη επανάληψη των όσων είχαν ανακαλυφθεί από τους συντρόφους. Η εξιστόρηση ξεκινάει από έναν δραστήριο άνθρωπο ονόματι Ιάσων Τσάκωνας, νεαρό για τα δεδομένα της καριέρας του, ο οποίος έχοντας βγάλει αρκετά λεφτά από νταραβέρια real estate στο Αζερμπαϊτζάν εν μέσω εμφυλίου(!) και με ένα ενδιάμεσο σταθμό στην Αντίπαρο αποφάσισε να ασχοληθεί με την “απαξιωμένη” περιοχή του Κεραμεικού και του Μεταξουργείου. Η στρατηγική του συγκεκριμένου επιχειρηματία είχε τέσσερεις βασικούς άξονες: παρακίνηση διαφόρων εθελοντικών ομάδων, υποστήριξη από θεσμικούς φορείς, άκρες στην σχολή αρχιτεκτόνων και διοργάνωση διαφόρων αρχιτεκτονικών διαγωνισμών και φυσικά την καλλιτεχνική ομπρέλα του ReMap. Συνολικά για όλο το project έχουμε και λέμε: εταιρεία “Oliaros” (κατασκευαστική), “KM Properties” (κτηματομεσιτική), “ΚΜ Πρότυπη Γειτονιά” (μη κυβερνητική οργάνωση) και φυσικά το “ΚΜ Remap” (κι άλλη μ.κ.ο).

Όλο αυτό το σύμπλεγμα εταιρειών και μ.κ.ο. αρχίζουν σταδιακά και μεθοδικά να στήνουν το κόλπο του Κεραμεικού-Μεταξουργείου. Η ΚΜ Properties αρχίζει να αγοράζει μισο-τιμής παλιά κτίρια και εγκαταλελειμμένα οικόπεδα, η Oliaros χτίζει ή αναπαλαιώνει μερικά από αυτά, η KM Πρότυπη γειτονιά συγκεντρώνει πρόθυμους εθελοντές να διώξουν άστεγους και να φυτέψουν δεντράκια, ενώ η ΚΜ Remap στήνει μια διάσπαρτη έκθεση σε παλιά, “άδεια” κτίρια και καινούργια ή αναπαλαιωμένα από την Oliaros. Παράλληλα ο Τσάκωνας ξεκινάει αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς για τα κτίρια που έχει στην κατοχή του και βρίσκει άκρες ανάμεσα στους καθηγητές της αρχιτεκτονικής της Αθήνας για να επωφεληθεί των φοιτητικών εργασιών που όλως τυχαίως ακολουθούν το επενδυτικό του πλάνο. Τέλος συμμετέχει σε θεσμικές εκδηλώσεις και συνέδρια, ζητώντας την κάλυψη του κράτους που θα έρθει τελικά με διάφορες φορο-ελαφρυντικές ρυθμίσεις και με 35 εκατ. ευρώ μέσω του προγράμματος Jessica και άλλα 7 μέσω ΕΣΠΑ.

Το βασικό λοιπόν που έχουν να προσφέρουν οι καλλιτέχνες σε όλη αυτήν την ιστορία είναι το εξής απλό: να κάνουν την δουλειά του ντελάλη. Να διαφημίσουν την περιοχή, να την μετατρέψουν “in” τουλάχιστον στους κύκλους τους και να ανεβάσουν κι αυτοί με τον τρόπο τους την ζήτηση (και τις αξίες ενοικίου) για τις επερχόμενες κατοικίες που επρόκειτο να κτίσει ο Τσάκωνας. Όμως στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Αναδημοσιεύοντας από το περιοδικό antifa barricada:

«Ο μόνος λόγος που δικαιολογεί όλη αυτή την κίνηση (καλλιτεχνών, μπράβων, ακινήτων και κεφαλαίων) στην περιοχή, είναι ότι εκεί δραστηριοποιούνται άλλες πλευρές της οικονομίας. Δραστηριοποιείται η οικονομία του εγκληματος, που έχοντας έσοδα από οποιεσδήποτε παράνομες επιχειρήσεις (από τζόγο μέχρι γυναίκες και από drugs μέχρι εμπόριο όπλων) βρίσκει ένα προνομιακό πεδίο να «ξεπλύνει» τα μαύρα λεφτά, μετατρέποντάς τα σε νομιμότατες κατάλευκες επιχειρήσεις. Ο τρόπος που αυτό συμβαίνει είναι σχετικά απλός.
Σε ό,τι αφορά τα ακίνητα για παράδειγμα, είναι γνωστό ότι ποτέ δεν πωλούνται στην πραγματική τους αξία. Είναι νόμος της (λευκής πρώτα και κύρια) οικονομίας ότι η αντικειμενική αξία ενός ακινήτου ουδεμία σχέση έχει με την πραγματική. Οπότε, μέσες άκρες, ο καθένας δηλώνει ότι πληρώνει όσα γουστάρει. Είτε μπορεί να αγοράζει εντελώς τσάμπα ακίνητα, μεταπωλώντας τα στη συνέχεια στις πραγματικές τους τιμές και παρουσιάζοντας έτσι νόμιμα κέρδη, είτε για φορολογικούς λόγους να παρουσιάζει διαρκείς χασούρες, είτε (πράγμα πολύ συνηθισμένο στην ιταλική μαφία) να επιδίδεται σε διαρκείς ανακαινίσεις και ανακατασκευές κτιρίων, τις οποίες όμως κάνουν εταιρείες που ελέγχονται από τον ίδιο και αποδεικνύονται τελικά πολύ κερδοφόρες. Έτσι εν μέρει εξηγείται και το γεγονός πως ιστορικά το οργανωμένο έγκλημα κινείται τόσο στον χώρο του real estate και των κατασκευών, όσο και σε αυτόν της διασκέδασης. Αυτά τα δύο πεδία, αν και ενίοτε είναι διακριτά, πολλές φορές αλληλοτροφοδοτούνται.
Το δεύτερο (το λιγότερο γνωστό) παράδειγμα αφορά την τέχνη ή καλύτερα τα έργα τέχνης. Όσο σουρεαλιστικό κι αν ακούγεται, τα έργα τέχνης είναι το super πεδίο ξεπλύματος. Για τον απλούστατο λόγο ότι στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία αντικειμενική αξία. Η κοστολόγησή τους δεν είναι έργο καμιάς εφορίας και κανενός υπουργείου οικονομικών. Αντίθετα, αφορά ένα κλειστό κύκλο “διανοούμενων” που ορίζει τι είναι αξίας και τι όχι. Ειδικά σε ό,τι αφορά είτε νέους είτε σχετικά άγνωστους καλλιτέχνες υποθέτει κανείς πως είναι σχετικά εύκολο να εκτιναχθεί η τιμή κάποιου έργου τους. Αρκούν μερικά δημοσιεύματα στα κατάλληλα περιοδικά ή η υιοθεσία τους από γκαλερίστες ή γνωστούς μαικήνες της τέχνης για να γίνουν αυτοί διάσημοι και τα έργα τους περιζήτητα. Όσο για τους “τυχαιρούς” ή τους “προνοητικούς” που ήδη έχουν κάποια από αυτά στην κατοχή τους, αυτοί σε μια νύχτα γίνονται πλούσιοι.»

Μπορεί εδώ κανείς να βάλει την ένσταση ότι εντάξει, αυτά είναι εκτιμήσεις, αν δεν βρεθούνε αποδείξεις δεν υπάρχει έγκλημα. Μπορεί να μην υπάρχουν αποδείξεις (ευρέως γνωστές) για το αν αυτοί που λυμαίνονται την περιοχή εδώ και μερικά χρόνια είναι περισσότερο μαφιόζοι και λιγότερο εργολάβοι, υπάρχουν όμως αποδείξεις ότι ακόμα κι έτσι εγκλήματα υπάρχουν, έστω και αν αυτά είναι στο όνομα της “λευκής” οικονομίας. Διαβάζουμε σε ένα άρθρο που είχε δημοσιεύσει η Ελένη Τζιρτζιλάκη από το Δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική τον Σεπτέμβρη του 2007 (πρώτο ReMap): «Κάποιος καλλιτέχνης μας είπε ότι όταν πήγε πρώτη φορά στον χώρο που του έδωσαν μέσα ήταν κάποιοι μετανάστες, όταν ξαναπήγε είχαν φύγει. Κάποιοι άλλοι είπαν, ότι για να φύγουν αυτοί που έμεναν μέσα, τους έκοψαν το ρεύμα.». Θέλετε κι άλλες αποδείξεις; Καθημερινή 2009 (δεύτερο ReMap) υπό τον τίτλο “Η «σκούπα» της σύγχρονης τέχνης”, στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Συγκεκριμένα, στην οδό Ιάσωνος 26, ο νομάρχης σημειώνει ότι υπάρχουν δωμάτια όπου ζουν στοιβαγμένοι δεκάδες άνθρωποι. Στην Ιάσωνος 26 (τι σύμπτωση) ανακοινώνει η οργάνωση Remak ότι λειτουργεί, μέχρι τον Οκτώβριο, ο χώρος «Andersen’s contemporary». Στην Ιάσωνος 8, χώρο που επισημαίνει και πάλι ο Νομάρχης, διαβάζουμε ότι το ΕΜΣΤ (το γνώριζε η Αννα Καφέτση;) οργάνωσε έκθεση με βίντεο σχετικά με την ιστορία της performance. Και στην Ιάσωνος 5 (γνωστή διεύθυνση κακομοιριάς), μια εικαστική αναφορά στο έργο του Σαίξπηρ «Ονειρο Θερινής Νυχτός», με αρκετούς καλλιτέχνες των βιντεοπροβολών.»

Δεν μπορεί να έρχονται καλλιτέχνες από το εξωτερικό για να συμμετέχουν στο ReMap, να μαθαίνουν τι παίζει και να αποχωρούν (συνέβη φέτος) και να μην ξέρουν οι εγχώριοι. Γνώμη μας είναι ότι όλοι γνωρίζουν, αλλά σε κανένα δεν καίγεται καρφί. Και όχι απλά δεν καίγεται καρφί αλλά έχουν το θράσος να διώχνουν άστεγους και μετανάστες για να “μιλήσουν για αυτούς μέσα από την τέχνη τους”. Εντάξει το ξέρουμε, “η τέχνη είναι νεκρή”, αλλά δεν περιμέναμε να μας στοιχειώσει το πτώμα της!

1. Περιοδικό “antifa barricada”, τεύχος 17, “What’s that shit” ︎
2. Περιοδικό “taratsa”, τεύχος 8, “απ’ τον Κεραμεικό και το Μεταξουργείο στο «ΚΜ»” ︎
3. Βλ. για παράδειγμα “Τα παιδιά της γαλαρίας” τεύχος 15, “«Εξευγενίζοντας» του πληβείους, (ορισμένες) διαδικασίες «κυριλοποίησης» στην Αθήνα” ︎

Το σύμπλεγμα της ασφάλειας καλά κρατεί. Κι αυτό φαίνεται πως το έχουν πάρει πολλοί χαμπάρι, καθώς πέρα απ’ τις εταιρείες security και τους φασίστες, τώρα φαίνεται να μπαίνουν στον χορό και εταιρείες καθαρισμού, εκμεταλλευόμενες την φιλολογία που υπάρχει γύρω από τα γκραφίτι και το κατά πόσο αυτές οι “μουτζούρες” βρωμίζουν έως και καταστρέφουν(!) τις πόλεις. Βέβαια, επειδή στην Ελλάδα βρισκόμαστε και ξέρουμε πως γίνονται οι δουλειές εδώ, δεν θα μπορούσε κι αυτή η δουλειά να μην γίνει με τον παραδοσιακό ελληνικό τρόπο του κονέ.

Μέχρι πρόσφατα, είχαμε τις γνωστές εθελοντικές ομάδες, όπως τους atenistas αλλά και άλλες, που με ευφυείς δράσεις, όπως ξεκολλάω τσίχλες από τα πεζοδρόμια και αφίσες απ’ τους τοίχους, παρουσιάζονταν ότι προσφέρουν κοινωνικό έργο[ref]

Ποιος να το ήξερε ότι θα το δούμε κι αυτό. Σε μια απ’ τις τελευταίες καλλιτεχνικές παρεμβάσεις τους οι atenistas, βρέθηκαν στο αυτόφωρο καθώς ένας κάτοικος του Κολωνακίου που τους είδε να ζωγραφίζουν κάποια δημόσια σκαλοπάτια κάλεσε την αστυνομία η οποία τους μάζεψε όπως-όπως (ήταν και παραμονές του αγίου πολυτεχνείου). Βέβαια όποιος έχει τα μέσα πάντα την βγάζει καθαρή και ένα τηλέφωνο από το δημαρχείο ήταν αρκετό για να λήξει η παρεξήγηση.

[/ref]. Στην πραγματικότητα το μόνο που έκαναν ήταν από το να συμβάλουν με τον τρόπο τους στην ιδεολογία του “βρώμικου κέντρου”, που το μόνο που του λείπει είναι αμισθί καθαρισμός και μπόλικοι μπάτσοι, μέχρι το να στρώνουν τον δρόμο για διάφορους μαφιόζους-επενδυτές real estate, όπως η περίπτωση του Μεταξουργείου και του Κεραμικού. Αλλά επειδή κρίση έχουμε και το αμισθί δεν προχωράει, ήρθε η ώρα να γίνει κάνα σοβαρό κονέ μπας και πέσει κάνα μεροκάματο.

Στην Θεσσαλονίκη τον δρόμο προσπαθεί να ανοίξει μια μ.κ.ο. με τίτλο «Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδος», η οποία έχει καθαρίσει διάφορα μνημεία της πόλης προτρέποντας τον δήμο να αναλάβει κι αυτός τις ευθύνες του. Γιατί, όπως λένε και οι εκπρόσωποι της εν λόγω οργάνωσης, εντάξει δεν έχετε λεφτά, αλλά το ζήτημα δεν είναι οικονομικό, είναι ζήτημα πολιτισμού, εννοώντας δώστε και σε μας κάνα μεροκάματο, να συνεχίσουμε να καθαρίζουμε αγάλματα.

Στην Αθήνα απ’ την άλλη, τα πράγματα έχουν προχωρήσει αρκετά περισσότερο. Εδώ δεν υπάρχει ανάγκη διαμεσολάβησης καμίας ένωσης επαγγελμάτων και καμιάς μ.κ.ο. Για όσους δεν το θυμούνται ή δεν το άκουσαν, στα μέσα του Ιουνίου ήταν να γίνει μια τελετή βράβευσης μέσα στο κτίριο Αβέρωφ που βρίσκεται στο συγκρότημα του πολυτεχνείου της Πατησίων και θα ερχόντουσαν διάφοροι επιφανείς της διεθνούς οργάνωσης “Εuropa Nostra”, η οποία ασχολείται με αρχιτεκτονικά έργα και μνημεία, για να αποδώσουν το βραβείο που είχε κερδίσει το εν λόγω κτίριο μετά την αποκατάστασή του. Τότε διάφοροι δημοσιογράφοι με μπροστάρη τον Ρηγόπουλο της Καθημερινής έτρεξαν να φωνάξουν για τον επικείμενο διασυρμό της χώρας (καθώς το βραβευμένο κτίριο είχε “λερωθεί” από γκραφίτι) και πώς θα το έβλεπαν έτσι οι επίσημοι της μ.κ.ο. και άλλα τέτοια ωραία.

Τότε ήταν που ανέλαβε εθελοντικά και με την πλήρη δημοσιογραφική κάλυψη ένας επαγγελματίας, ιδιοκτήτης εταιρείας φωτεινών επιγραφών(!), να καθαρίσει το κτίριο και να λάβει της ευχαριστίες της σχολής και της θεατρικής ομάδας του πολυτεχνείου που έπαιξε για χάρη του μια παράσταση. Υποτίθεται ότι η ιστορία είχε ως εξής: o Ρηγόπουλος έβγαλε την είδηση, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας την διάβασε, πήρε τηλέφωνο στην εφημερίδα και προσφέρθηκε να βγάλει ασπροπρόσωπη τη χώρα. Ο δημοσιογράφος έδωσε το τηλέφωνο του στην διοίκηση της σχολής αρχιτεκτόνων και αυτή τον κάλεσε να προσφέρει την πολύχρονη εμπειρία του στις φωτεινές επιγραφές καθαρίζοντας (δηλ. βάφοντας) τα σημεία που είχε γκραφίτι (συμπεριλαμβανομένων και μαρμάρων). Και επειδή τα καλά παιδιά ποτέ δεν χάνονται, αυτός ο «καλός επαγγελματίας» βρέθηκε με το συνεργείο του μετά από δυο βδομάδες να καθαρίζει τους δρόμους τις Αθήνας.
Ο δήμος της Αθήνας, έχοντας προϊστορία “μάχης με τα γκραφίτι”, αποφάσισε να το πάρει πιο ζεστά το θέμα και ξεκίνησε μια δράση καθαρισμού των κεντρικών (a.k.a. τουριστικών) δρόμων της Αθήνας από τα τέλη Ιουλίου, πιάνοντας τις οδούς Αθηνάς, Σταδίου, Πανεπιστημίου και Ερμού. Η διάρκεια του προγράμματος ήταν συνολικά τρείς μήνες, δηλαδή μέχρι τα τέλη Οκτώβρη. Τώρα, πώς γίνεται μια εταιρεία φωτεινών επιγραφών να κάνει καριέρα σαν συνεργείο καθαρισμού υπό την αιγίδα του δήμου, αυτό μόνο ο ίδιος ο επιχειρηματίας το ξέρει, ο δήμος και ο Ρηγόπουλος. Από την άλλη, τους γκραφιτάδες δεν κατάφερε να τους κάνει καλά η εμπορική ενσωμάτωση των καλών ημερών και θα τους κάνει τώρα ο δήμος με μερικούς τυχοδιώκτες επαγγελματίες; Αλλά δεν πειράζει, καλό είναι να υπάρχει και κάποιος που θα “ανανεώνει τον καμβά”, γιατί μια πόλη σαν την Αθήνα, για παράδειγμα, που εύκολα μπορεί να την χαρακτηρίσει κάποιος από τις πιο βαμμένες πόλεις διεθνώς, το τελευταίο που έχει να φοβάται είναι η αισθητική αποστείρωση των δρόμων της.

Είναι αλήθεια ότι τις επιπτώσεις της υποτίμησης της εργασίας δεν τις βιώνουμε μόνο εμείς, αλλά και τα αφεντικά τα ίδια. Γιατί, όταν έχεις ρίξει τους μισθούς των υπαλλήλων σου τόσο πολύ, ποιός περιμένεις ότι θα αγοράζει αυτά που σου παράγουν; Βέβαια αυτό, στα μυαλά των αφεντικών, μεταφράζεται σύμφωνα με τις προσταγές της θέσης τους, δηλαδή τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Και όταν τα πράγματα στριμώχνονται πολύ, το «όλοι εναντίον όλων» μπορεί εύκολα να μεταλλαχτεί σε συνασπισμούς αφεντικών εναντίoν άλλων τέτοιων. Διαβάζουμε, λοιπόν, σε άρθρο της καθημερινής, την πρόθεση των καταστηματαρχών του κέντρου να ενοποιήσουν τα μαγαζιά τους και να τα βγάλουν στο δρόμο. Ο στόχος είναι να δημιουργηθούν άτυπα εμπορικά κέντρα, που θα ανασχέσουν την κλεμμένη πελατεία από τα κανονικά, αρκεί βέβαια το κράτος να προσφέρει το κατιτίς του στην χρηματοδότηση.

Εντάξει, το ότι λεφτά για χάρισμα απ’ την μεριά του κράτους δεν υπάρχουν (εξαιρούνται οι τράπεζες), το ξέρουν και οι ίδιοι, γι’ αυτό και έχουν βάλει στο μάτι το ΕΣΠΑ, δηλαδή τα κονδύλια της ευρωπαϊκής ένωσης. Αυτό που στην πραγματικότητα στοχεύουν, δεν είναι τίποτε άλλο από την κατάληψη των πεζοδρομίων και των λοιπών δημόσιων χώρων από τα εναπομείναντα καταστήματα, αυτό δηλαδή που έκαναν πάντα, απλά πιο εντατικά και χωρίς έξοδα. Το άλλο που διαβάζουμε πίσω από αυτήν την είδηση είναι η ακόμα πιο λυσσασμένη επίθεση που επιφυλάσσεται στους άλλους μόνιμους χρήστες των πεζοδρομίων, τους μετανάστες μικροπωλητές. Γιατί μπορεί οι έμποροι να μην είναι στην πλειοψηφία τους φασίστες, αλλά σίγουρα θα βρεθούν αυτόκλητοι σωτήρες να καθαρίσουν τα πεζοδρόμια στο όνομά τους. Το «παρεμπόριο stop» και τα γεγονότα στην Ερμού μπορούν να περιγράψουν χαρακτηριστικά την κατάσταση. Αν και τα αυξημένα καθήκοντα, που έχει αναλάβει η αστυνομία επί του θέματος το τελευταίο διάστημα, δείχνουν πως ίσως να μην χρειαστεί ούτε αυτό. Τώρα, το ότι το υπαίθριο εμπόριο μπορεί και να υποβαθμίζει και να αναβαθμίζει το κέντρο, ανάλογα με το αν πίσω απ’ τον πάγκο βρίσκεται μαύρος ή λευκός, δείχνει απλά το πόσο βαθειά έχει ριζώσει ο ρατσισμός σε αυτήν την κοινωνία.

Τελευταία προειδοποίηση στο Φανταστικό Κόμμα όσον αφορά τον Δημόσιο Χώρο

Άρθρο 1

Ο δημόσιος χώρος προορίζεται για την ανταλλαγή και κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Όπως όλα τα άλλα εμπορεύματα, έτσι και οι άνθρωποι μπορούν να κινούνται ελεύθερα μέσα σε αυτόν.

Άρθρο 2

Ο δημόσιος χώρος είναι χώρος που δεν ανήκει σε κανέναν. Ο, τι δεν ανήκει σε κανέναν ανήκει στο κράτος. Το κράτος επιτρέπει στη σημειοκρατία του εμπορεύματος την κατάληψη του εν λόγω χώρου.

Άρθρο 3 α

Τα γραφεία είναι φτιαγμένα για να δουλεύεις. Η παραλία είναι φτιαγμένη για να κάνεις ηλιοθεραπεία. Όσοι επιθυμούν διασκέδαση έχουν χώρους αναψυχής, ντισκοτέκ και άλλα διασκεδαστήρια στημένα για τον σκοπό αυτόν. Στις βιβλιοθήκες υπάρχουν βιβλία. Στα άσυλα υπάρχουν ηλικιωμένοι. Στα στάδια υπάρχουν οικογένειες. Η ζωή είναι φτιαγμένη από συναρμολογούμενα κομμάτια. Κάθε στιγμή είναι στο κατάλληλο σημείο της. Τα πάντα είναι σε τάξη. Κανείς δεν παραπονιέται.

Άρθρο 3 β

Η αταξία έχει κι αυτή την δική της ιδιαίτερη λειτουργία. Ταιριάζει στο Σύνολο στον προκαθορισμένο χώρο για απρόβλεπτα γεγονότα. […]

Άρθρο 4

Σε κάθε παιδί αντιστοιχεί κι ένας υπεύθυνος-ενήλικος. Ο ενήλικος αυτός ευθύνεται ενώπιον του νόμου για την συμπεριφορά του παιδιού που του αντιστοιχεί. Εξ αιτίας της ακόμα ημιτελούς ψυχοκοινωνικής τους εκπαίδευσης, και προς το συμφέρον της ομαλής τους ανάπτυξης, τα παιδιά δεν επιτρέπεται να παίζουν στον δημόσιο χώρο χωρίς την εποπτεία του υπεύθυνου-ενηλίκου τους. Σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά εμπίπτουν σε δύο κατηγορίες: τα υπερκινητικά, που θα τους χορηγείται Ritalin, και τα υποκινητικά, που θα τους χορηγείται Prozac.

Άρθρο 5

Για τη διατήρηση του φυσικού τοπίου και τον σεβασμό του κοινωνικού περιβάλλοντος, τα σώματα που δεν συμμορφώνονται με τις κυρίαρχες αισθητικές και της υγιεινής νόρμες, όπως δημοσιεύονται καθημερινά στον εθνικό τύπο, παρακαλούνται να απέχουν από την κυκλοφορία στους δημόσιους χώρους μεταξύ των ωρών 9 π.μ. και 8:30 μ.μ. Κατά τη χρονική αυτή διάρκεια, παρ’ όλα αυτά, οι ζητιάνοι θα γίνονται ανεκτοί τις ώρες της μεγαλύτερης αφθονίας, όποτε και θα συμμετέχουν στην κοινή διαπαιδαγώγηση όλων, μιας και θα αποτελούν ένα αποκρουστικό παράδειγμα.

Άρθρο 6

Ο σκοπός της ζωής είναι η ευτυχία. Η ευτυχία είναι ένα αντικειμενικό δεδομένο που μετριέται σε ακριβείς ποσότητες. Αυτές τις ημέρες όλοι το ξέρουν: όπου υπάρχει διαφάνεια, υπάρχει ευτυχία. Όποιος δεν επιδεικνύει τον εαυτό του, απλά προσπαθεί να κρυφτεί, και ό,τι προσπαθεί να κρυφτεί θεωρείται ύποπτο. Συνεπώς, είναι καθήκον της Βιοδύναμης να παρέμβει ώστε να εξαφανιστεί όλη η αδιαφάνεια από τις ζωές μας. Η Βιοδύναμη θέλει να είσαι χαρούμενος. Και αν χρειαστεί, θα το θέλει αγνοώντας το τι θες εσύ.

Άρθρο 7

Για την ασφάλεια όλων, ο δημόσιος χώρος πρέπει να βρίσκεται όλος υπό επιτήρηση. Όπου ο έλεγχος είναι ακόμα ατελής, οι μάζες παρακαλούνται να κρατούν για τον εαυτό τους συμπεριφορές αντίθετες προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όλες οι ανώνυμες συγκεντρώσεις και όλες οι ανώμαλες συμπεριφορές θα πρέπει να αναφέρονται στην κοντινότερη περιπολία «Δράση Προληπτικής Επιτήρησης». […]

Άρθρο 8

Ο δημόσιος χώρος είναι ουδέτερος χώρος, εννοώντας ότι μέσα σε αυτόν κάθε εκδήλωση ιδιαιτερότητας σημαίνει επίθεση στην ακεραιότητα των άλλων. Όλοι οι διαθέσιμοι πόροι θα αρχίσουν τώρα να χρησιμοποιούνται – αστικά έπιπλα, κατάλληλο ντεκόρ, Παρακολούθηση Διαρκούς Ελέγχου, κλπ – για να καταστήσουν αδύνατες τέτοιες εκδηλώσεις και την ανυπόφορη ενόχληση που προκαλούν στους συμπολίτες μας.

Άρθρο 9

Ευχαριστούμε όλους όσοι έχουν συμβάλει με την καλή τους συμπεριφορά ώστε όλες αυτές οι αρχές να θεωρούνται αυτονόητες.

Άρθρο 10

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΜΒΕΙ.

<Το παραπάνω είναι ένα κείμενο της comite invisible (αόρατη επιτροπή). Το φανταστικό κόμμα είναι ένα δημιούργημα της αόρατης επιτροπής και περιλαμβάνει οποιονδήποτε δε συμμορφώνεται με τις αρχές. Εδώ είναι 10 άρθρα τα οποία υποτίθεται ότι έχει αποστείλει το κράτος στο φανταστικό κόμμα ως τελευταία προειδοποίηση όσον αφορά τις παρεμβάσεις στο δημόσιο χώρο>.