Όταν τρομοκράτες ριζοσπαστικοποιούνται «από μόνοι τους», ή αλλιώς μέσω Ίντερνετ..

Με αφορμή τους αδερφούς Τσαρνάεφ, η Αμερική εισάγει μία νέα ορολογία για την τρομοκρατία, αυτή του self radicalized terrorist. Ο όρος αυτός είναι ιδιαιτέρα θεαματικός στα αγγλικά, καθώς έρχεται να προστεθεί σε ένα ολόκληρο λεξιλόγιο που εμπλουτίζεται διαρκώς μετά την 11/9. Από το Homeland Security μέχρι τον Self Radicalized Τρομοκράτη, λίγες εξηγήσεις δίνονται για το εύρος των συμπεριφορών και των εκτάκτων αναγκών που περιγράφουν τέτοιες λεξιλογικές συνθέσεις. Ας αποδοθεί λοιπόν: ο αυτοριζοσπαστικοποιημένος τρομοκράτης είναι το νέο απόκτημα της ιδεολογικού οπλοστασίου της αμερικής ενάντια στην ισλαμική τρομοκρατία.

Ο όρος δεν είναι παράλογος μόνο με όρους απόδοσης στην ελληνική. Είναι παράλογος από την αρχή μέχρι το τέλος (της λογικής σκέψης) σε κάθε πιθανή γλώσσα που εκφράζεται. Τι θέλει να δείξει η αυτοπάθεια που προστίθεται μπροστά από την λέξη ριζοσπαστικοποίηση; Διότι κάνει έναν πρωτόγνωρο, για τα δεδομένα της ιστορικής αξιολόγησης του πως γεννιέται τελικά ένας «τρομοκράτης», διαχωρισμό. Χωρίζει την τρομοκρατία σε αυτήν που υποκινείται (κάτι που έχει πλούσιο ιστορικό παρελθόν όχι μόνο στις ΗΠΑ) και σε αυτήν στην οποία κανείς υποκύπτει. Ενώ τα δημοσιεύματα γύρω από την έννοια αυτή είναι στο μεγαλύτερο τους βαθμό πληροφορία και όχι ανάλυση, έχει ενδιαφέρον να αναφέρουμε περαιτέρω τι ακριβώς περιγράφει αυτός ο χαρακτηρισμός στο παράδειγμα των αδερφών Τσαρνάεφ, ακόμη κι αν είναι απλά ένα χιτάκι της αμερικανικής δημόσιας τάξης.

Σε τι διαφέρει ένας φαινομενικά απλός, καθημερινός τρομοκράτης, από έναν self-radicalized, έτσι ώστε να δικαιολογείται το άγχος του ορισμού; Ο όρος αυτός έχει ένα ενδιαφέρον, πρώτα γιατί προσδιορίζεται άμεσα από τις νέες τεχνολογίες, στο πυρήνα της μιντιακής κάλυψης του γεγονότος. Για να μην πολυλογούμε, σύμφωνα με τα αμερικανικά μίντια, self radicalized είναι οι τρομοκράτες που ξεφεύγουν από την ιδεολογική κατήχηση των mainstream τρομοκρατών (βλέπε Al Qaeda) και δεν έχουν άμεσες χωροχρονικές σχέσεις με οργανώσεις και φυσικά πρόσωπα. Ωστόσο αποκτούν σταδιακά την «τρομοκρατική τάση» και ταυτότητα από μόνοι τους, μέσω της έντονης ιντερνετικής τους ενασχόλησης με το Ισλάμ, μέχρι το σημείο να ταχθούν και να φέρουν εις πέρας κάποια τρομοκρατική ενέργεια, τις λεπτομέρειες για τη διεκπεραίωση της οποίας επίσης έχουν διδαχθεί ιντερνετικά. Πρόκειται δηλαδή για φιγούρες που είχαν σαφώς – κάπου στο πίσω μέρος – ένα γόνιμο για την ιδεολογία υπόβαθρο που δικαιολογεί τέτοιες διαθέσεις (πχ τσετσένοι), και μέσα από τον πλούτο και την έκθεση στην πληροφορία που υπάρχει στον κυβερνοχώρο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τάχθηκαν στην τζιχάντ και την τρομοκρατία. Η διαφορά τους από τον κλασσικό τρομοκράτη: Οι ίδιοι, μέσα από εξονυχιστικό search, τα κατάλληλα videάκια και τις κατάλληλες σελίδες στο facebook, πείσανε εαυτόν η μόνη λύση είναι να ζωστούν βόμβες και να ανατινάξουν κάτι, κάπου, κάπως. Αν ήθελε κανείς να πάει παραπέρα, ο ηθικός αυτουργός τελικά είναι το μέσο, το Ίντερνετ. Αλλά αυτό, φυσικά, δεν στέκει στην ποινική αντιμετώπιση, εξού και η αυτοπάθεια. Δεν είναι cyber radicalized, είναι self radicalized. Ο λόγος που δεν επεκτεινόμαστε στα πιο λεπτομερή προφίλ των «τρομοκρατών» αυτών είναι επειδή τα ίδια τα μίντια δεν επέλεξαν – και δεν θα είχαν στοιχεία για να το κάνουν, άλλωστε – να ρίξουν το βάρος τους εκεί. Τα αμερικανικά μίντια δεν ανέφεραν τόσο την καταγωγή των δύο «τρομοκρατών» με όρους κοινωνικής συγκρότησης, όσο την πορεία τους μέσα στο Ίντερνετ και πως αυτή ξεκίνησε σιγά σιγά να επηρεάζει την καθημερινότητα τους. Αυτό που τονίστηκε, ήταν η διαδικασία, μέσα από τα στοιχεία και τα uploads τους στα προφίλ τους, που έδειχνε πώς οι αδερφοί Τσαρνάεφ μετατράπηκαν από «απλοί μετανάστες» σε ισλαμιστές τρομοκράτες, στη κυριολεξία σε μερικές νύχτες. Σημασία είχε η διαδικασία αυτής της ριζοσπαστικοποίησης. Η οποία, έγινε σαφές, πως μεσολαβήθηκε πλήρως από τα νέα τεχνολογικά μέσα και το διαδίκτυο.

Άλλος ένας θεαματικός τρόπος να εκφραστεί το «κανείς δεν είναι ασφαλής». Τα ξεσπάσματα τέτοιων υποκειμένων δεν είναι αναμενόμενα, δεν προβλέπονται. Για αυτό και έχουν μαζευτεί πολλοί, με πολλά διαφορετικά κίνητρα, ιδεολογίες και φαντασιώσεις, που απασχολούν την μιντιακή καθημερινότητα. Μια δεκαετία μετά την εμφάνιση της ισλαμικής τρομοκρατίας, το Απρόβλεπτο συνεχίζει να παίζει κεντρικό ρόλο. Μόνο που πλέον έχει άλλον ένα σύμμαχο. Το αχανές περιβάλλον της διάχυσης τέτοιων ιδεών. Τον κυβερνοχώρο. Η ατζέντα της Αμερικής για την τρομοκρατία χωράει περισσότερο social media και YouTube, απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ο πιο «αθώος» χρήστης που επικαλείται την επαναστατικότητα τους. Τι επικράτησε για τους αδερφούς Τσαρνάεφ; Η πρόσβαση τους σε μουσουλμανικά φόρουμ και βιντεάκια για το Ισλάμ και η ικανότητα των ίδιων να αναπαράγουν στο κυβερνοχώρο απόψεις και προφίλ είναι τα αποδεικτικά στοιχεία για την ενοχή τους, για τις τρομοκρατικές, αν όχι ισλαμιστικές, τάσεις τους, που βρήκαν εύφορο, ανεξέλεγκτο έδαφος για να καλλιεργηθούν.

Κανείς δεν είναι ασφαλής. Οι ιντερνετικές βάσεις δεδομένων είναι θεατές από τον καθένα και μπορούν πλέον να αποτελέσουν, ακόμα και στις πιο προφορικές, τύπου sms, διαστάσεις τους, τα αποδεικτικά στοιχεία για την ποινική δίωξη «τάσεων» που πολύ πιθανόν, όπως στην περίπτωση των αδερφών Τσαρνάεφ, να γίνουν και πράξεις. Ο χρόνος συμπυκνώνεται και τέτοιου είδους, μικρού ή μεγαλύτερου βεληνεκούς παρακαταθήκες είναι απίστευτα χρήσιμες για το κράτος, όταν αυτό επιλέγει να βάλει πήχυ στην δίωξη του τι μπορεί κανείς να λέει, να διαβάζει, αν αποθηκεύει, και τελικά να κάνει μέσα από το διαδίκτυο.

Οι αδερφοί Τσαρνάεφ ήταν τελικά, έφηβοι τρομοκράτες, τον ζήλο των οποίων δεν χρειάστηκε να εμφυσήσει καμία στιβαρή ισλαμιστική οργάνωση. Δεν χρειάστηκε να τους προσεγγίσει και να τους πείσει κανείς. Σύμφωνα με τις αμερικανικές αρχές, οι ίδιοι επισκέφτηκαν τις λάθος σελίδες, έγιναν μέλη στις λάθος ιντερνετικές κοινότητες, φανατίστηκαν με τις λάθος επικίνδυνες ιδέες. 14 χρόνια μετά τη σφαγή του λυκείου του columbine, όπου μαθητές με ψυχολογικά παράγγελναν με άνεση αυτόματα μέσω ίντερνετ και γάζωναν τους συμμαθητές τους, η Αμερική συνεχίζει να αναδεικνύει το ρόλο του διαδικτύου στην βία και την αντιμετώπιση της από το κράτος. Και κάνει πολύ καλή δουλειά σε αυτόν τον τομέα. Μία δουλειά που, αν και σε τέτοιους φαντεζί όρους μοιάζει κωμική, θα φανεί ιδιαίτερα χρήσιμη στην διαχείριση των νέων μέσων και των χρηστών τους από τον νέο ολοκληρωτισμό.

Στο προηγούμενο τεύχος, κάναμε μια σύντομη αναφορά στην θεωρία συστημάτων, στην καταγωγή της μέσα από τα ερευνητικά εργαστήρια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, στην συμβολή της στην γενικότερη αλλαγή των αντιλήψεων των ειδικών των αφεντικών από το ’70 και μετά. Καταλήγαμε σε ένα όχι και τόσο επεξηγηματικό σχόλιο όσον αφορά την τάση της μηχανοποίησης σε επιστημονικό και όχι μόνο επίπεδο. Σε αυτό το τεύχος, θα κάνουμε ένα άλμα στο χρόνο και θα έρθουμε στο σήμερα για να δείξουμε ένα παράδειγμα που φωτίζει λίγο παραπάνω το σχόλιο της μηχανοποίησης του προηγούμενου τεύχους και δείχνει προς τα πού κοιτούν οι ειδικοί των αφεντικών. Βλέψεις οι οποίες μπορεί κανείς να τις διακρίνει από τα χρόνια της Κυβερνητικής της δεκαετίας του ’40.

Ο λόγος για την ανάπτυξη ενός μαθηματικού μοντέλου προσομοίωσης των εξεγέρσεων του Λονδίνου. Το εν λόγω μοντέλο παρουσιάστηκε από το τμήμα “επιστημών ασφάλειας και εγκλήματος” του University College London και αποτελεί ένα ακόμα απόκτημα της συλλογής του ερευνητικού κέντρου CASA (Center of Advanced Spatial Analysis) του UCL, ανάμεσα σε άλλα μαθηματικά μοντέλα που προβλέπουν το ένα ή το άλλο μέσα σε μια αστική περιοχή. Στόχος και σε αυτό το μοντέλο είναι η ανάπτυξη μιας μαθηματικής φόρμουλας κατάλληλα αλγοριθμοποιημένης, που θα είναι σε θέση να προβλέπει την όξυνση μιας αντίστοιχης εξέγερσης και θα δίνει την δυνατότητα στην αστυνομία να αντιδράει γρήγορα και αποτελεσματικά, πριν ξεφύγει η κατάσταση όπως συνέβη τον Αύγουστο του ’11.

Ένα ιδεατό σχήμα της μοντελοποίησης πραγματικών καταστάσεων έχει ως εξής: πρώτα συλλέγονται όλες οι πληροφορίες, τα στατιστικά δεδομένα και ό,τι άλλο μπορεί να φανεί χρήσιμο όσον αφορά το φαινόμενο που μελετάται. Στη συνέχεια, επιλέγεται το σύστημα αναφοράς (πχ. εξεγερμένοι – αστυνομικοί) και τα υπόλοιπα συστήματα που επιδρούν σε αυτό με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία και τις επιλογές των ερευνητών (πχ. χωροταξία της πόλης, προσβασιμότητα κλπ). Διατυπώνονται οι βασικές συναρτήσεις με βάση τις οποίες μοντελοποιούνται οι σχέσεις μεταξύ των μερών του συστήματος (πχ. οι κινήσεις των μεμονωμένων διαδηλωτών με βάση την κατεύθυνση του πλήθους, οι αλληλεπιδράσεις με την αστυνομία κλπ). Και τέλος, όλο αυτό παίρνει μια αλγοριθμική μορφή, ώστε να γίνει δυνατή η εκτέλεση της εφαρμογής στον υπολογιστή, να εκτιμηθούν τα αποτελέσματα του μοντέλου και να φανεί αν τελικά προσομοιάζει όντως την πραγματικότητα ή βρίσκεται εντελώς αλλού σε σχέση με το τί συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο Toby Davies, ένας εκ των ερευνητών που ανέπτυξαν το συγκεκριμένο μοντέλο, δήλωσε ότι οι εξεγέρσεις είναι σπάνια γεγονότα και είναι πολύ δύσκολο να προβλεφτεί η εξέλιξή τους. Κατά συνέπεια, ένα από τα κύρια στρατηγικά θέματα που προέκυψαν ως βασικό μέλημα για την αστυνομία, κατά την διάρκεια των ταραχών του 2011 στο Λονδίνο, ήταν το πότε και το πού έπρεπε να αναπτύξει τους πόρους της και πόσοι αστυνομικοί χρειάζονταν για να ελέγξουν την κατάσταση. Η δήλωση αυτή μας οδηγεί αναπόφευκτα στο να πούμε τρία πράγματα πάνω σε αυτό. Πρώτον η αλλοτρίωση του επαγγέλματος μπορεί να οδηγήσει κάποιον στο σημείο να αντιμετωπίζει την κοινωνική υποδομή μιας χώρας, τα τάγματα ασφαλείας της δημόσιας τάξης και τις πηγές εσόδων μιας επιχειρήσεις με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: σαν “πόρους” [resources]. Άλλωστε, μετά από χρόνια τριβής μπροστά από αλληλουχίες μαθηματικών συμβόλων και χορούς ψηφιακών εικονοστοιχείων τί διαφορά έχει αν αυτά προσομοιάζουν το ένα ή το άλλο πράγμα (λες και διαφέρουν οι συνταγές των συναρτήσεων…). Δεύτερο αξιοσημείωτο γεγονός: ούτε λόγος για τα κοινωνικά προβλήματα που ενδέχεται να οδήγησαν στην εξέγερση του 2011. Αλλά απ’ την άλλη τί θα είχαν να πουλήσουν στους μπάτσους αν περιορίζονταν στο απλό και κατανοητό: σταματάτε να πυροβολείτε υπόπτους στον δρόμο άμα δεν θέλετε εξεγέρσεις! Αλλού όμως είναι τα λεφτά και ένα ερευνητικό κέντρο με την σφραγίδα του UCL και με γενναίες κρατικές χρηματοδοτήσεις πρέπει να έχει να επιδείξει έργο. Τρίτο και τελευταίο: είναι καθαρά και ξάστερα μπάτσοι! Και το χειρότερο, δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν.

Οι βόμβες στο μαραθώνιο της Βοστώνης στις 15 Απριλίου εξελίχθηκαν σε ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα-ειδήσεις στην Αμερική, μετά την 11-9-01 (στην ίδια κατηγορία με τον τυφώνα Κατρίνα και την οικονομική κρίση). Μόλις σε λίγες ώρες, μέσα από κάμερες επιτήρησης, από κινητό σε κινητό, στο facebook, το tweeter και το youtube, το γεγονός μετατράπηκε από μια τηλεοπτικά ελεγχόμενη εικόνα (όπως ήταν αυτή της επίθεσης στους δίδυμους πύργους το 2001) σε κάτι εντελώς καινούργιο: σε ένα κράμα από μεταλλασσόμενες εικόνες-ειδήσεις, interactive κυνήγι υπόπτων, συνωμοσιολογίας και φιλανθρωπίας.

Σύμφωνα με τα ειδησεογραφικά online πρακτορεία, σε λιγότερο από 12 ώρες, 4.945 άνθρωποι δημοσιοποίησαν στο ίντερνετ τα ονόματα, τα mail, τα τηλέφωνα και τις διευθύνσεις κατοικίας τους, είτε με σκοπό να προσφέρουν βοήθεια στους πληγέντες, είτε με σκοπό να καταγγείλουν υπόπτους από τις φωτογραφίες και τα βίντεο του μαραθωνίου. Το bbc αναφέρεται σε αυτού του είδους την έρευνα μέσω ψηφιακών κοινωνικών δικτύων ως crowdsourcing, όρος που χρησιμοποιείται εδώ και κάποια χρόνια για να περιγράψει την κατάτμηση ενός προβλήματος/δουλειάς σε πολλά μικρότερα και την ανάθεση των επιμέρους αυτών εργασιών σε ένα “πλήθος” εθελοντών ή συνήθως κακοπληρωμένων εργατών, συνήθως μέσω του διαδικτύου. Οι μικρές λύσεις ανασυντίθενται στο τέλος και καταλήγουν στη λύση του συνολικού προβλήματος ή στην ολοκλήρωση της δουλειάς. Ο όρος τελευταία χρησιμοποιείται για το μοντέλο ερευνών μέσω χρηστών του ίντερνετ (αυτούσιος και στα ελληνικά) και φαίνεται να βαφτίζει κατά κάποιο τρόπο ένα καινούργιο εργαλείο της πολιτικής του ελέγχου. Παρά τη μεγάλη του χρησιμότητα στα χέρια της αστυνομίας, όντας ακόμα στην αρχή του, στην περίπτωση της Βοστώνης, δέχτηκε αντιδιαμετρικές κριτικές. Πολλοί από όσους το κατηγόρησαν, έφτασαν σε σημείο μισο-αστειευόμενοι να παρομοιάσουν την όλη ιστορία με τη ρατσιστική βερζιόν του παιχνιδιού “βρες το Γουόλλυ”. Οι ύποπτοι που ξεδιαλέγονταν ήταν στη συντριπτική πλειοψηφία σκουρόχρωμοι και τα πειστήρια ενοχής ήταν του τύπου: “δεν παρακολουθεί τον αγώνα”, “η τσάντα του φαίνεται βαριά” και άλλα τραγελαφικά.

Το FBI έριξε κι άλλο λάδι στη φωτιά όταν δημοσιοποίησε τις φωτογραφίες 2 υπόπτων από το πλήθος των θεατών του μαραθωνίου, ζητώντας έμμεσα και άμεσα την περαιτέρω βοήθεια του “κοινού”. Παρ’ όλο που ο ένας εκ των δύο ήταν ήδη φακελωμένος από το FBI (και ό άλλος τελικά ήταν ο αδερφός του), χρειάστηκαν τρεις ολόκληρες μέρες για να ανακοινωθούν τα ονόματα των εικονιζόμενων υπόπτων. Τρεις μέρες μέσα στις οποίες το “κοινό” θα είχε καταγγείλει και τη μάνα του αν αυτή ή ο κηπουρός της, έμοιαζαν με μουσουλμάνους. Ενώ καμία από τις καταγγελίες των αυτόχριστων ντετέκτιβ δε χρησίμεψε τελικά στην έρευνα, αφού οι ύποπτοι ταυτοποιήθηκαν με τις παραδοσιακές μεθόδους -από μαρτυρίες και από το αρχείο υπόπτων του FBI- παρ’ όλ’ αυτά, όσοι άσχετοι βρέθηκαν στο στόχαστρο του πλήθους, δέχθηκαν απίστευτη τρομοκρατία από το πραγματικό και το ψηφιακό τους περιβάλλον, καθώς οι φωτογραφίες τους έφτασαν μέχρι και τα εξώφυλλα γνωστών εφημερίδων.

Αποκορύφωση και ταυτόχρονα γελοιοποίηση του ερευνητικού παροξυσμού ήταν η περίπτωση του Sunil Tripathi, ο οποίος αγνοούνταν περίπου ένα μήνα πριν την επίθεση. Μια πρώην συμμαθήτριά του ξεκίνησε την αλυσίδα, στοχοποιώντας τον στο facebook σαν ύποπτο, και το πράγμα πήρε τέτοιες διαστάσεις, που από ένα απλό κουτσομπολίστικο σχόλιο, η οικογένεια του Tripathi αναγκάστηκε, μια μέρα μετά, να κλείσει το προφίλ του γιατί δεχόταν καταιγισμό από απειλητικά και υβριστικά μηνύματα. Λίγο αργότερα, ο φοιτητής βρέθηκε νεκρός κοντά στο πανεπιστήμιο που έμενε και τα μηνύματα μίσους μετατράπηκαν αυτόματα σε μηνύματα συγνώμης και συμπαράστασης. Η ίδια η οικογένεια, αντί να εξοργιστεί με όλον αυτόν τον πανικό, δηλώνει συγκινημένη για τα μηνύματα αγάπης που λαμβάνει, ακόμα και από τους ίδιους ανθρώπους που τη συκοφαντούσαν πριν δημοσιοποιηθούν τα πραγματικά ονόματα των υπόπτων.

Λόγω των αλλεπάλληλων στοχοποιήσεων αθώων, οι αρχές προσπάθησαν να μαζέψουν τον ψηφιακό όχλο, λέγοντας ότι παρεκτράπηκε και ότι τέτοιου είδους έρευνες πρέπει να γίνονται πιο προσεκτικά, όχι βέβαια γιατί τρομοκρατούνται οι ζωές άσχετων ανθρώπων, αλλά γιατί παρακωλύεται το έργο της αστυνομίας όταν ψάχνει προς λάθος κατεύθυνση. Το αν αυτό συνέβαινε όντως και κατά πόσο ήταν ενήμερη η αστυνομία για τον ήδη φακελωμένο από το FBI ύποπτο, παραμένει βέβαια ένα αναπάντητο ερώτημα. Από την άλλη, οι διαχειριστές μεγάλων site όπως το reddit, καθώς και η πλειοψηφία των χρηστών έσπευσαν να υπερασπιστούν τη νέα μορφή έρευνας-ενημέρωσης, χαρακτηρίζοντας τους άδικα στοχοποιημένους ως παράπλευρες απώλειες, λέγοντας ότι έτσι είναι τα πράγματα σήμερα και ότι θα πρέπει να δούμε τα θετικά της χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως το τεράστιο κύμα συμπαράστασης που δημιουργήθηκε. Όντως, αυτό το πάρε δώσε πληροφοριών δεν ήταν δυνατόν να σταματήσει, όχι όμως γιατί τεχνικά δεν ήταν δυνατό. Είδαμε στο παράδειγμα των αραβικών εξεγέρσεων πόσο εύκολα μπορεί να σαμποτάρει το κράτος όταν θέλει, αυτού του είδους την “ανεξέλεγκτη επικοινωνία”. Δεν ήταν δυνατό να σταματήσει γιατί κανείς δεν ήθελε να το σταματήσει. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που θα αποφάσιζαν οι κρατικοί φορείς. Και η στιγμή αυτή επιλέχθηκε στις 19 Απριλίου. Η αστυνομία της Βοστώνης τελείωσε το έργο, δημοσιοποιώντας πριν απ’ όλους στο tweeter, τη σύλληψη των ενόχων, με το ανεπανάληπτο, αλά CSI κείμενο: “ΠΙΑΣΤΗΚΕ!!! Το κυνήγι τελείωσε. Η έρευνα ολοκληρώθηκε. Ο τρόμος τελείωσε. Και η δικαιοσύνη νίκησε. Ύποπτος υπό κράτηση.”[ref]

Από το tweeter του Boston Police Department: “CAPTURED!!! The hunt is over. The search is done. Terror is over. And justice has won. Suspect in custody.”

[/ref]

To be continued, θα συμπληρώναμε. Και στα επόμενα επεισόδια, απ’ ότι φαίνεται ήδη στα ψηφιακά debates, θα δούμε πολλή ψυχολογία πλήθους, δικτυακή αυτοεπιτήρηση, μπόλικο crowdsourcing και μπόνους : τη νέα γενιά ισλαμιστών τρομοκρατών που αυτο-εκπαιδεύονται (οι λεγόμενοι self-radicalised) μέσω ίντερνετ. Πολύ ζουμί δηλαδή. Μείνετε συντονισμένοι.

Εδώ και αρκετό καιρό, οι μετανάστες μικροπωλητές στοχοποιούνται συστηματικά σαν ένα από τα προβλήματα του αθηναϊκού κέντρου με ότι αυτό συνεπάγεται. Απαγόρευση της εργασίας τους, βία και ρατσισμό. Η διασπορά των τόπων εργασίας τους (και) γύρω από τα κεντρικά πανεπιστήμια, αλλά κυρίως η αντίληψη ότι οι ζωές των από κάτω αυτής της πόλης μπορεί να κινούνται παράλληλα, αλλά όχι διαχωρισμένα, οδήγησε κάποια κομμάτια φοιτητών να δραστηριοποιηθούν έντονα γύρω από αυτό το ζήτημα.

Αυτό που οι εφημερίδες ονομάζουν “ένταση” στα πανεπιστήμια δεν είναι τίποτα άλλο, από το ότι κόντρα στις αντιλήψεις των πανεπιστημιακών, των φυτών, του Καμίνη, των γονιών ή των μπάτσων αυτά τα κομμάτια δεν μπορούν να αντιληφθούν τα πανεπιστήμια σαν ξεκομμένες νησίδες, όπου ο καθένας κοιτάζει τη δουλειά του, όταν έξω από αυτά η βία και οι σκούπες είναι καθημερινές.

Μέσα σε αυτό το κλίμα και παράλληλα με τις δράσεις στήριξης των μεταναστών από φοιτητές και μη, τον προηγούμενο μήνα τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια νομικής και αρχιτεκτονικής, τα συμβούλια για την αποασυλοποίηση της σκέψης, σύντροφοι και συντρόφισσες από την ασοεε και τα εμμε, αντιφασίστες και αντιφασίστριες, κόλλησαν στα πανεπιστήμια, αλλά και στην πόλη, μια αφίσα με κύριο στόχο την αναστροφή των κυρίαρχων ρατσιστικών επιχειρημάτων, καταλήγοντας στην αλληλεγγύη προς τους μετανάστες μικροπωλητές σαν ένα βαλλόμενο κομμάτι των από κάτω. Το κείμενο που κυκλοφόρησε μαζί με την αφίσα, τυπώθηκε σε 10.000 αντίτυπα και μοιράστηκε στις μικροφωνικές που έγιναν στα προπύλαια και στο πολυτεχνείο, σε σχολές, καθώς και σε μαζικά μοιράσματα στην Πατησίων, την Πανεπιστημίου και την Αθηνάς.

Όποιος κινείται στο κέντρο της Αθήνας τα τελευταία χρόνια, έχει σίγουρα παρατηρήσει πως με τον καιρό ερημώνει. Τα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο, ενώ η αγοραστική δύναμη των άλλοτε ένδοξων ελλήνων καταναλωτών έχει πέσει δραματικά. Φαίνεται πως αν παραμένουν κάποιες νησίδες ανθρωπιάς μέσα σε αυτή την πόλη, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο πιο ζωντανό της κομμάτι που συνεχίζει να την κατοικεί και να τη διασχίζει καθημερινά. Τους μετανάστες, που περπατάνε στους δρόμους και αράζουν στις πλατείες της και φυσικά τους πλανόδιους μικροπωλητές, που πουλάνε τη φτηνή πραμάτεια τους στους περαστικούς. Πρόκειται κυρίως για ασιάτες και αφρικανούς μετανάστες, που μην έχοντας πια και πολλές εναλλακτικές εργασίας, βιοπορίζονται με αυτόν τον τρόπο, βγάζοντας φυσικά τα ελάχιστα.

Η δουλειά αυτή, πέρα από τις αβεβαιότητες που κουβαλάει, είχε και έχει πάντα τους κινδύνους της· επιθέσεις μπάτσων και φασιστών με όλα τα συνακόλουθα (ξυλοδαρμούς, κρατητήρια, δολοφονίες, κλοπές των πραγμάτων που πουλάνε κ.τ.λ.). Παρ’ όλα αυτά οι μικροπωλητές, με τον ένα η τον άλλο τρόπο, κατάφερναν τελικά να ξεπερνούν τις δυσκολίες και να δουλεύουν. Η συνθήκη αυτή φαίνεται να αλλάζει τους τελευταίους μήνες, με τη δημόσια τάξη να ξεχύνεται στους δρόμους μαζικά, καταφέρνοντας σε μεγάλο βαθμό να μπλοκάρει τη δουλεία των μικροπωλητών. Ο νέος στόχος είναι ξεκάθαρος: Δε θα πουλάτε – Δε θα δουλεύετε – Δε θα ζείτε. Πλήρης απαγόρευση της ύπαρξής τους μέσα στην πόλη, με την ταυτόχρονη ώθησή τους προς το εμπόριο ναρκωτικών και τη ραγδαία αναπτυσσόμενη εγκληματική οικονομία γενικότερα, που εμφανίζεται σε αυτούς ως η μόνη προοπτική επιβίωσης.

Οι μετανάστες είναι εικόνα από το δικό μας μέλλον: Μια φράση που μάλλον έχει ειπωθεί αρκετά, αλλά πάντα φαίνεται να βγαίνει αληθινή. Κάνεις δε φανταζόταν το ’90 πως βάζοντας τους τότε οικονομικούς μετανάστες να δουλεύουν μαύρα, για ένα πιάτο φαί, θα εγκαινίαζε μία συνθήκη εργασίας που θα εφαρμοζόταν και στα παιδιά του. Κι όμως, η άγραφοι νόμοι της αγοράς εργασίας, το απέδειξαν περίτρανα. Θα μπορούσε άραγε κανείς να υποστηρίξει το ίδιο για τη διαχείριση – εξόντωση του λεγόμενου δεύτερου κύματος μεταναστών;

ο κύκλος απαξίωσης της εργασίας

Για να απαντήσει κανείς σε μία τέτοια ερώτηση, θα πρέπει να βλέπει τους τρόπους με τους οποίους λειτουργεί η από τα πάνω διαχείριση της εργασίας σε μία ιστορική συγκυρία σαν τη σημερινή, σε μια συγκυρία κρίσης. Ο καπιταλισμός, έχει αποδείξει ιστορικά, πως μπορεί να επιβιώνει και να αναπαράγεται με δύο τρόπους: είτε παράγοντας (τα χρόνια της ανάπτυξης), είτε καταστρέφοντας (τα χρόνια των κρίσεων). Παραγωγή – Καταστροφή: Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Μοιάζει με ένα τέρας που τρώει ακατάπαυστα το χρόνο και τις ζωές μας και με αυτές γιγαντώνεται. Μόλις μεγαλώσει τόσο, που οι εκροές του (τα φανταχτερά προϊόντα του) δεν μπορούν πια να απορροφηθούν από τους χαμηλούς μισθούς που το ίδιο διαμόρφωσε, μετατρέπεται σε μηχανή καταστροφής. Θα καταστρέψει αυτά που παρήγαγε, τις δομές και τις εγκαταστάσεις του και φυσικά την εργασία που θα μείνει αναξιοποίητη στην άκρη – τις ίδιες της ζωές μας. Επιτηρητές της απαξίωσης και της βαρβαρότητας θα γίνουν οι στρατοί και οι αστυνομίες, ενώ η οικονομία του εγκλήματος θα γίνει η πιο εγγυημένη επένδυση για τα αφεντικά. Οι δύο αυτές όψεις, αντανακλώνται με έναν αξιοπρόσεκτο τρόπο στις ζωές των «ξένων» που πέρασαν από εδώ για να δουλέψουν: Εξαντλητική και υποτιμημένη εργασία των βαλκάνιων εργατών, ως όχημα της οικονομικής ανάπτυξης – Απαγόρευση και εξόντωση της περισσευάμενης εργασίας των σημερινών μεταναστών (με εγγυητές τις μαφίες), ως εφαρμογή του γενικευμένου κανόνα διαχείρισης της εργασίας σε συνθήκες κρίσης.

Παρατηρώντας λοιπόν κανείς τις ζωές των «παράνομων» αυτού του κόσμου, μπορεί να δει καθαρά την ιστορία αυτής της καταστροφικής μηχανής – τη δική του ιστορία θα λέγαμε εμείς. Αυτή, γράφτηκε στο μεγαλύτερο μέρος της από τους μετανάστες, όχι γιατί οι ντόπιοι ζούσαν έξω από αυτήν. Αλλά γιατί ήταν η δικιά τους απαγορευμένη εργασία, που αποτέλεσε την πιο φτηνή και εύκολη τροφή για το τέρας. Γιατί αυτό που κινεί και γράφει την ιστορία είναι ακριβώς η εργασία. Πάντα έτσι ήταν. Όσο κι αν μίλησαν οι αφέντες μας για λογιστικά κέρδη και τέλος της εργασίας, όσοι κι αν πίστεψαν στα χρηματιστήρια, στην πραγματικότητα το χρήμα δε γεννά χρήμα. Παρά μόνο στα μυαλά όσων το πίστεψαν και το συμφώνησαν. Η ανθρώπινη εργασία, υποτιμημένη ή ανατιμημένη, αξιοποιούμενη ή μη, είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να μετασχηματίζει τον κόσμο γύρω μας. Η άμμος δεν πουλιέται. Όσο όμορφη κι αν είναι. Για να την αγοράσει κανείς, πρέπει κάποιος να την έχει μαζέψει και να την έχει κουβαλήσει.

Ο πόλεμος κατά των μεταναστών του κέντρου που εντείνεται, είναι κομμάτι αυτής της ιστορίας. Και αυτοί, θα πολεμήσουν αναγκαστικά, για να διεκδικήσουν την ίδια τους τη ζωή. Είτε συνεχίζουν δουλεύουν στα υπόγεια των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, είτε πουλάνε την πραμάτεια τους στην Πατησίων για 200 ευρώ το μήνα, είτε πετάνε πέτρες στους μπάτσους που τους την πέφτουν, είτε ξεκουράζονται καπνίζοντας στα παγκάκια, οι μετανάστες εργάτες στέκονται όρθιοι απέναντι σε αυτή την εχθρική πόλη, θυμίζοντάς μας πως το μόνο πράγμα που δίνει αξία σε αυτόν το γαμημένο κόσμο, είναι ο ιδρώτας των ανθρώπων που τον ποτίζει.

Σίγουρα κάτι θα έχετε ακούσει για τα σύνορα του Έβρου το τελευταίο χρόνο. Υπάρχει “πρόβλημα”, λέει η κυρίαρχη αφήγηση, γιατί οι περισσότεροι “λαθρομετανάστες που μας απειλούν” περνούν από εκείνα τα ανατολικά σύνορα του ελληνικού κράτους, διασχίζοντας το ποτάμι κατά εκατοντάδες κάθε μέρα. Πέρα όμως από την φυσική παρουσία του στρατού, της αστυνομίας και (πρόσφατα) της ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής (του FRONTEX) για την φύλαξη τους και την βίαιη αναχαίτιση των μεταναστών με όλα τα μέσα, προγραμματίζεται (και οδεύει προς ολοκλήρωση) η κατασκευή ενός φράχτη αποτροπής στο χερσαίο τμήμα των συνόρων μήκους 10,3 χλμ. Πλάι σε αυτόν θα στηθεί και ένα σύμπλεγμα θερμικών καμερών, με αποτέλεσμα ένα αυτοματοποιημένο σύστημα επιτήρησης των συνόρων με όλα τα σύγχρονα μέσα. Μάλλον μπορείτε να μαντέψετε τι θα ανιχνεύει, πότε θα προειδοποιεί και ποιοι θα αναλαμβάνουν δράση. Μπορούν όμως οι στρατόμπατσοι να κατασκευάσουν αυτό το σύστημα επιτήρησης ή μήπως κάποιοι πιο ειδικοί θα πρέπει να αναλάβουν αυτή την “καθαρή δουλειά”; Ποιοι καλούνται λοιπόν να συμπράξουν σε αυτές τις δολοφονικές επιχειρήσεις στα σύνορα με τις επιστημονικές γνώσεις τους και με ποιο τρόπο;

Η αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους και το δεύτερο μέτωπο του πολέμου στα σύνορα του έβρου

Λίγα λόγια πρώτα για το τι συμβαίνει στα σύνορα, αν και έχουν ειπωθεί και αλλού[ref]

στην εκδήλωση στις 4/4 που διοργάνωσε το antifa community με θέμα την αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους, αναλύθηκε και συζητήθηκε εκτενώς η περαιτέρω διαχείρηση του δεύτερου κύματος μεταναστών από τις εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη.

[/ref] πιο αναλυτικά. Η αντιμεταναστευτική πολιτική αυτού του κράτους τείνει στην ολοένα και μεγαλύτερη στρατιωτικοποιημένη διαχείριση των μεταναστών που καταλήγουν, μετά από μια μεγάλη πορεία θανάτου, στα πρώτα ευρωπαϊκά σύνορα, τα ελληνικά. Και τι έχουν αποφασίσει τα ευρωπαϊκά κράτη; Ότι η Ευρώπη-φρούριο πρέπει να συνεχίσει το έργο που έχουν ξεκινήσει στις πατρίδες των μεταναστών οι ευρωπαϊκοί στρατοί, μεταξύ των οποίων και ο ελληνικός. Η μεσόγειος έχει μετατραπεί σε μια μεγάλη τάφρο και τα χερσαία σύνορα (σε Ελλάδα και Ισπανία) σε τείχη, όπου οι στρατιώτες και οι αστυνομικοί, έχοντας στα χέρια τους τα πιο σύγχρονα μέσα, έχουν νομιμοποιηθεί σχεδόν για τα πάντα. Σωστά έχει ονομαστεί όλο αυτό σαν δεύτερο μέτωπο των εξελισσομένων επεμβάσεων των δυτικών κρατών στην νοτιοανατολική Ασία και όχι μόνο. Αυτό το δεύτερο μέτωπο που περιγράφουμε, στην Ελλάδα αφορά τον Έβρο και τα νησιά του Αιγαίου. Και εκεί ακριβώς στήνονται καθημερινά οι στρατιωτικοί – αστυνομικοί μηχανισμοί, μαζί με τον Frontex, και “επαναπροωθούν”, δολοφονούν δηλαδή, με κάθε μέσο που διαθέτουν.

Μιλώντας βέβαια για την Ελλάδα, δεν αναφερόμαστε απλώς σε ένα κράτος. Αναφερόμαστε σε ένα κοινωνικό σχηματισμό. Πράγματι, αυτός ο εξελισσόμενος πόλεμος, με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση και με περισσότερα μέσα και πόρους εναντίον των μεταναστών, απαιτεί να συστρατευθεί υπέρ του το σύνολο της κοινωνίας. Και με αυτό εννοούμε, πρώτον, ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πρέπει να καταλάβει τον μετανάστη εργάτη, που εισέρχεται από τα ανατολικά σύνορα, ως ‘εθνική απειλή’, ως φορέα δυστυχίας και αρρώστιας που πρέπει να αναχαιτιστεί. Δεύτερον, ότι, λόγο αυτού, πρέπει να νομιμοποιηθεί έως και ο πιο βίαιος μηχανισμός που διαθέτει το κράτος, ο στρατός, για το σκοπό της αναχαίτισης, προφανώς με στρατιωτικούς όρους. Τρίτον, και σημαντικότερο, ότι θεσμοί, πολίτες και άλλοι “πολιτικοί” φορείς (ΜΚΟ, υπηρεσίες περίθαλψης υπουργείου υγείας κ.α) να πρέπει αυτονόητα να συμπράξουν και να δουλέψουν υπέρ των σχεδίων που έχουν εκπονήσει οι στρατιωτικοί – αστυνομικοί μηχανισμοί για αυτόν τον εξελισσόμενο πόλεμο.

Ανακεφαλαιώνοντας όσα αναφέραμε, το δεύτερο αυτό πολεμικό μέτωπο στα σύνορα του ελληνικού κράτους δεν είναι μόνο μια στρατιωτική επιχείρηση, αλλά μια κοινωνική σχέση. Σχέση στην οποία εμπλέκεται δηλαδή η κοινωνία, ακόμα και τα “πολιτικά” – μη στρατιωτικά τμήματα της, με ποικίλους και αντιφατικούς τρόπους. Από την αναπαραγωγή της κυρίαρχης πολεμικής ιδεολογίας μέχρι τη συστράτευση στην πολεμική μηχανή, με διαφόρους καινοτόμους τρόπους, ανθρώπων, κοινωνικών ομάδων και θεσμών, αλλά και, εν δυνάμει βεβαία, την (μειοψηφική) άρνηση αυτής της στρατιωτικής σχέσης.

Υποσημείωση : η στρατιωτικοποίηση της έρευνας των (δημοσίων) πανεπιστημίων

Κοιτώντας τις προεκτάσεις αυτού του ζητήματος στο τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θα αναφερθούμε πρώτα σε κάτι γενικό, που έχει αναλυθεί από συντρόφους στο παρελθόν. Η σύντομη έρευνα, που έγινε με πρωτοβουλία της ‘συνέλευσης ενάντια στην ειρήνη’ τον Ιούνιο του 2007, δεν αφήνει καμία αμφιβολία: η στρατιωτικοποίηση του ρετιρέ της εκπαίδευσης, των ερευνητικών και των ‘μεταπτυχιακών’, είναι προχωρημένη. Στην Ελλάδα, όπως και στον αναπτυγμένο καπιταλισμό, τα πιο καλά χρηματοδοτούμενα προγράμματα ερευνών μέσα και γύρω από τα δημόσια πανεπιστήμια και οι πιο ελπιδοφόρες καριέρες χτίζονται στη στοργική αγκαλιά του στρατιωτικού συμπλέγματος.

Πρόκειται για μια σχέση που έχει αναπτυχθεί σε βάθος χρόνου και έχει ως φορείς τους καθηγητές, τους μηχανισμούς του στρατού και της αστυνομίας και τους διαφόρους ατζέντηδες της ‘ασφάλειας’. Οι δυο τελευταίοι έχουν αποδειχθεί βασικοί χρηματοδότες και οργανωτές της αναβαθμισμένης πνευματικής εργασίας σε κάθε τομέα γνώσης, και διαρκώς διαθέσιμοι αποδέκτες των πορισμάτων της οποιασδήποτε έρευνας. Η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των ερευνών και η συγκέντρωση των αποτελεσμάτων τους είναι το επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα και αυτό επιτυγχάνεται μέσω και των (απεριορίστων) χρηματικών πόρων που διαθέτουν. Η ροή των χρημάτων προς τα ερευνητικά πανεπιστημιακά ινστιτούτα, τα διάφορα think tank και τις χιλιάδες κρατικές επιτροπές δείχνουν πώς επιβάλλεται η αναδιάταξη των περιεχόμενων και των σκοπών της κάθε έρευνας σε όλα τα γνωστικά πεδία. Αυτό είναι μια γενική, επιβεβαιωμένη, τάση στα αναπτυγμένα δυτικά κράτη.

Η ευκαιρία της εμπλοκής στον πόλεμο του ελληνικού κράτους…

Μπροστά σε αυτήν την ‘ευκαιρία’ για δουλειές που ανοίγει η στρατιωτική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών από τα ελληνικά ανατολικά σύνορα, οι καθηγητές των πανεπιστημίων που είναι κοντά σε αυτούς τους μηχανισμούς θα παρέμεναν αδιάφοροι ή εχθρικοί;
Τα ινστιτούτα, οι εταιρείες μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (αλίμονο!), που έχουν στηθεί γύρω από τα πανεπιστήμια, θα έμεναν αμέτοχα μπροστά στη δυνατότητα να φανούν χρήσιμα στην πατρίδα τους σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Προφανώς το αντίθετο συνέβη.Πόσοι άραγε κονταροχτυπήθηκαν για να αρπάξουν την ευκαιρία να αναλάβουν μέρος στο έργο κατασκευής του φράχτη στον Έβρο για την ‘παρεμπόδιση εισόδου στη χώρα των λαθρομεταναστών’ και ‘της επιτήρησης των συνόρων’;Όσοι πιο πολλοί μπορούσαν φυσικά.

Έτσι, όταν στις 6/9/11, ο υπουργός δημόσιας τάξεως ανακοίνωνε στο υπουργικό συμβούλιο το ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης των συνόρων για την αντιμετώπιση της ‘παράνομης μετανάστευσης’, είχε κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι της ιδεολογίας για την στρατιωτική διαχείριση των μεταναστών και τον σχεδιασμό των διαδικασιών και των φορέων που θα την έφεραν σε πέρας. Μεταξύ άλλων, έλεγε ο υπουργός: “Πέραν από την κατασκευή του φράχτη στο χερσαίο τμήμα των ελληνοτουρκικών συνόρων μήκους 10,3 χλμ, θα γίνει και εγκατάσταση συστήματος αυτοματοποιημένης επιτήρησης των συνόρων με χρήση θερμικών καμερών… και το έργο υλοποιείται σε συνεργασία με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο”. Έχει σημασία που ο υπουργός επικαλείται το συγκεκριμένο ίδρυμα σαν αυτό που θα διασφαλίσει την ποιότητα του έργου, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις των φοβισμένων υπηκόων, που απαιτούν τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα. Οι πελάτες ζητούν ασφάλεια και έχουν τις μέγιστες απαιτήσεις από το κράτος. Και έτσι τελικά, κουρδίζουν και αυτοί την πολεμική μηχανή, έχοντας γίνει ήδη μέρος της σχέσης που την στηρίζει.

…και ο τρόπος που αυτός επιτεύχθηκε από τα πανεπιστημιακά ινστιτούτα.

Φυσικά, πριν την ανακοίνωση, η μεθόδευση της δουλειάς, που τελικά κάποιος πρέπει να κάνει, είχε ξεκινήσει. Στις 29/04/2011, ανακοινώνεται η επίσημη διακήρυξη του διεθνούς ανοικτού διαγωνισμού ‘Για την προμήθεια, εγκατάσταση και παράδοση σε λειτουργική κατάσταση ηλεκτρονικού εξοπλισμού επιτήρησης στο πλαίσιο σύμβασης παροχής υπηρεσιών προς 3ο μέρος (εννοεί το υπουργείο δημόσιας τάξης)’ από το ΕΠΙΣΕΥ-ΕΜΠ με προϋπολογισμό 600.000 ευρώ. Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνίας και Υπολογιστών του ΕΜΠ είναι ένα από τα πολλά ερευνητικά πανεπιστημιακά ινστιτούτα του ιδρύματος. Είναι ένα ΝΠΙΔ, κοινωφελούς (αν μη τι άλλο) ενδιαφέροντος και είναι συνδεδεμένο με το τμήμα των ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανικών υπολογιστών (ναι, αυτό που θέλει πολλά μόρια για να μπεις..) και του εργαστηρίου Εικόνων και Συστημάτων Πολυμέσων.

Ο ερευνητής, λοιπόν, Φοίβος Μυλωνάς , υπό την επίβλεψη του καθηγητή Στέφανου Κόλλια, ανέλαβε να βγάλει τις τεχνικές προδιαγραφές, να ορίσει τους όρους και το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του έργου. Ο καθηγητής θα έχει ρίξει ήδη τα γνωστά του τηλέφωνα στο υπουργείο, στους στρατόμπατσους για τις συνεννοήσεις και στις εταιρείες που θα ενδιαφερθούν καταθέτοντας προσφορές. Ο ερευνητής συζητάει τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν αν οι κάμερες δεν εγκατασταθούν σωστά, αν δεν θα βρίσκουν αυτούς τους εγκληματίες έγκαιρα, αυτούς που ‘μας’ απειλούν, με τους υπόλοιπους μεταπτυχιακούς ή ακόμα και με κοντινούς τους προπτυχιακούς που έχουν αναλάβει καμιά εργασία στο εργαστήριο του κυρίου καθηγητή. Σχεδόν όλοι αυτοί αμείβονται (οι προπτυχιακοί μόνο αρκούνται στα όνειρα μελλοντικής ανέλιξης) από το υπουργείο για τις υπηρεσίες τους και το γνωρίζουν. Αν και διαμορφώνουν αυτήν την πολεμική πραγματικότητα γύρω τους, αρνούνται επίμονα, όχι να συμμετάσχουν αλλά να συνειδητοποιήσουν ότι είναι μέρος κάποιου πολέμου που τους αφορά.

Ακόμα και όποιοι από αυτούς – τους ερευνητές, τους μεταπτυχιακούς, τους προπτυχιακούς – βρέθηκαν εκεί στα σύνορα για να ‘αξιολογήσουν την απρόσκοπτη ορθή λειτουργία’ από την 1η Νοεμβρίου ως την 1η Δεκεμβρίου, παρά τους δεκάδες πνιγμούς και θανάτους, που ποτέ δεν θα μάθουμε στα αλήθεια το εύρος τους μιας και τα ποτάμια παρασέρνουν και ξεβράζουν τα πτώματα πάντα πολύ μακριά μας, δεν είδαν, δεν άκουσαν και απλά έκαναν την δουλειά τους. Οι ζωές των μεταναστών εργατών στο μικροσκόπιο του επιστήμονα πριν το σκόπευτρο του στρατόμπατσου.

Επιπλέον των όσων αναφέρουμε, αλλά χωρίς να επεκταθούμε τόσο, είναι ότι, την Τρίτη 10 Ιανουαρίου, ο ίδιος ο υπουργός, μαζί με αρκετούς αξιωματικούς της αστυνομίας και του λιμενικού, παρουσίασε τη μελέτη που έκανε το Κέντρο Μελετών Ασφάλειας, επίσημο think tank του υπουργείου δημοσίας τάξης, για τη λειτουργία του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου Επιτήρησης και Ελέγχου Συνόρων, με συνολική χρηματοδότηση 250 εκ. ευρώ. Και μαντέψτε ποιος είναι ο πρόεδρος του ΚΕΜΕΑ. Ο Μιχάλης Τσινισιζέλης, καθηγητής του ΕΚΠΑ και Κοσμήτορας της Νομικής σχολής, του οποίου η συνεισφορά στην εκδίωξη των 300 μεταναστών εργατών απεργών πείνας από τη νομική, στις 27/1/11, ήταν κάτι παραπάνω από ανεκτίμητη. Και με βάση τις συχνές συναναστροφές του, θα έγινε και πολύ εύκολα, σε συνεννόηση με τους υποστρατήγους που μοιράζονται μαζί του τις θέσεις στο ΚΕΜΕΑ εκεί στη Κατεχάκη. What a beautiful world, δε συμφωνείτε;

Προς τα πού φυσάει ο άνεμος το φθινόπωρο; (νομίζω ότι είδα τα φύλλα να πηγαίνουν προς τα κει!)

Τώρα αν σας πάει στο νου ότι, στις 6/9, ταυτόχρονα με τις πρώτες δηλώσεις του Παπουτσή, είχε ξεκινήσει ήδη το νέο επεισόδιο του ‘ένδοξου’ φοιτητικού κινήματος προς τη σύγκρουση με το υπουργείο παιδείας για τη ‘μεταρρύθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης’, και επομένως ότι θα ήταν μια χρυσή ευκαιρία αντιπαράθεσης του και με τις προεκτάσεις της πολεμικής μηχανής στα μετόπισθεν, ξανασκεφτείτε το καλά. Δεν υπήρξε καμία απολύτως στόχευση από τους καταληψίες ενάντια στις διαδικασίες και τους θεσμούς του πανεπιστημίου που, όπως αναφέραμε παραπάνω, έχουν εμπλακεί στους σκοπούς του υπουργείου δημόσιας τάξης. Η προοπτικές θα μπορούσε να είναι είτε να ανακοπούν προσωρινά είτε τουλάχιστον να συζητηθούν εκτενώς οι παράμετροι που αφορούν τις έρευνες που γίνονται στις σχολές και πως εμπλέκονται σε αυτές καθηγητές και φοιτητές, αλλά, απ’ όσο γνωρίζουμε, πέρασαν όλα αυτά, για άλλη μια φορά, παντελώς απαρατήρητα. Έτσι, η ρητορική υπέρ της σωτηρίας του δημόσιου πανεπιστημίου, απ’ το στόμα όλων των φορέων του ενωμένων σαν μια γροθιά, λειτούργησε μια χαρά υπέρ και της απόκρυψης των δουλειών που κάνουν οι καθηγητές του μέσα σε αυτό, πλέον ανενόχλητοι, αφού κι αυτοί τάχθηκαν κατά των αλλαγών του νόμου. Και αυτό το τελευταίο μας αφορά όλους, γιατί ο εχθρός είναι και μέσα στο πανεπιστήμια, στις διπλανές πόρτες από τα αμφιθέατρα και στα διπλανά έδρανα, και φυσικά μέσα στο άσυλο, ας μην ξεχνιόμαστε.