Κόβει πολύ προσεκτικά στην πριονοκορδέλα. Προωθεί το ξύλο πιέζοντας όσο χρειάζεται για να μην καταστρέψει το μηχάνημα ή τα χέρια της. Το μέταλλο δεν αστειεύεται με τα δάχτυλα. Από τη μυρωδιά της κοπής επαληθεύει αυτό που ήδη ξέρει, ότι το ξύλο είναι καστανιά. Και επιπλέον ότι είναι αρκετά ξερό κομμάτι, έχει μείνει καιρό στο εργαστήριο. Αφού δώσει το γενικό σχήμα με το μηχάνημα μεταφέρει τα κομμάτια στον πάγκο. Με τα χειροκίνητα εργαλεία τα σμιλεύει μέχρι να διαμορφωθούν σωστά οι σύνδεσμοι. Θέλει ακρίβεια και συγκέντρωση αυτή η δουλειά, δεν πρέπει να κάνει λάθος γιατί μετά θα παιδευτεί να το διορθώσει. Χρησιμοποιεί και τα δύο χέρια πιέζοντας διαφορετικά με το καθένα, κόβοντας, τρυπώντας, ξύνοντας και πλανίζοντας αργά, αφαιρώντας με υπομονή δέκατα του χιλιοστού από την επιφάνεια. Δοκιμάζει τα κομμάτια αν ταιριάζουν, σφίγγει τη μέγγενη, τα ξανακόβει λίγο. Μόλις μοντάρει το σκελετό ελέγχει με τα ακροδάχτυλά της αν εξέχει κάποια ακμή. Με το μάτι δε φαίνεται, μόνο αν το ακουμπήσεις το καταλαβαίνεις. Ο σκελετός κολλιέται, αναμονή μία μέρα μέχρι να στεγνώσει και ξεκινάει το τρίψιμο. Το μυαλό ξεκουράζεται με την επαναλαμβανόμενη κίνηση, ξεφεύγει. Με υπομονή και διαλείμματα όταν τα χέρια και η αναπνοή κουράζονται, χαϊδεύει την επιφάνεια αναγνωρίζοντας και το παραμικρό σημάδι, ώσπου να νιώσει με την αφή της ότι είναι έτοιμο, χωρίς εγκοπές και αγριάδες. Ετοιμάζει τη βαφή. Από τη μυρωδιά ξέρει αν έχει πέσει περισσότερο πράσινο ή μπλε, ξέρει αν έχει τη σωστή πυκνότητα σε διαλυτικό. Με ρυθμό και συγκεκριμένο τρόπο για να μη λεκιάσει, απλώνει το χρώμα ενώ το βλέμμα επιθεωρεί τις κινήσεις της. Διάλειμμα για τσιγάρο και ξεκούραση από το μούδιασμα των χεριών. Μόλις στεγνώσει συνεχίζει. Δεύτερο χέρι, διάλειμμα, τρίψιμο, αστάρωμα, διάλειμμα, τρίψιμο ξανά, αστάρωμα ξανά, διάλειμμα, άλλο ένα τρίψιμο. Στο τελευταίο φινίρισμα σχεδόν κρατάει την ανάσα της. Οι αναθυμιάσεις ζαλίζουν και δεν πρέπει να κάνει λάθος τώρα, θα χαλάσει τόση δουλειά που έχει κάνει. Βερνίκι και τέλος. Πλένει τα εργαλεία και φεύγει. Ακόμα μία μέρα μέχρι να στεγνώσει. Μπαίνει στο εργαστήριο και το κοιτάει ανιχνευτικά, με τα ρουθούνια της πιάνει ακόμα τη μυρωδιά του βερνικιού. Απλώνει το χέρι με μιά μικρή αγωνία, σέρνει απαλά την παλάμη της πάνω στην επιφάνεια του ξύλου και τότε ξέρει πως είναι έτοιμο. Ανάσα και ανακούφιση. Άλλος ένας αποχωρισμός.

Σταθερή θερμοκρασία, φωτεινή οθόνη, καρέκλα γραφείου και το σώμα μου διπλωμένο στις 90 μοίρες. Ακίνητη σε αυτή τη στάση, με τα μάτια μου να διατρέχουν σπασμωδικά την οθόνη και άλλη μια ορθή γωνία ανάμεσα στο μπράτσο και τον πήχη. Καρπός σταθερά οριζόντιος και τα δάχτυλα νευρικά πάνω στο ποντίκι εκτελούν τις εντολές. Εντολές από τον εγκέφαλο στο χέρι, από το χέρι στο πρόγραμμα -καμιά φορά νιώθω σαν να συμβαίνει το αντίστροφο. Τα κομμάτια του επίπλου πρέπει να σχεδιαστούν με ακρίβεια και λεπτομέρεια χιλιοστού. Προσπαθώ να το φανταστώ ολόκληρο με το μυαλό μου αλλά μοιάζει αδύνατο, ευτυχώς υπάρχει το 3d. Οι διατομές δίνονται από τον κατάλογο της εταιρίας, που τα παρέχει στο εργοστάσιο σε ποσότητα και φτιαγμένα με τη γνωστή ακρίβεια της μηχανής. Οι σύνδεσμοι είναι στάνταρ, αποφασίζω ποιός μου αρέσει, τα ξύλα είναι συγκεκριμένα, αυτά που στέλνει το πριστήριο στην εταιρεία. Διαβάζω τις ιδιότητες και επιλέγω το προτεινόμενο για το έπιπλο που φτιάχνω. Περνάω τα δεδομένα στο πρόγραμμα και βλέπω το σκελετό έτοιμο. Σκέφτομαι πώς θα είναι στην πραγματικότητα, τί χρώμα θα του ταίριαζε, ποιοί θα το αγόραζαν, σε τί σπίτια θα έμπαινε. Μετά προσπαθώ να φανταστώ το εργοστάσιο, τη ροή παραγωγής, πόσο υπολογισμένα είναι όλα, πόσο κοστίζουν τα λάθη σε υλικά και χρόνο, πόσο μικρό φαίνεται το ένα έπιπλο μπροστά στα χιλιάδες που θα βγούν μαζί με αυτό. Επιστρέφω τη σκέψη μου στην επιφάνεια εργασίας αναλογιζόμενη το βάρος των ψηφιακών μου κινήσεων μέσα σε αυτή την αλυσίδα, αλλάζω βαριεστημένα μερικές γραμμές και παίζω λίγο ακόμα με τη μορφή για να φαίνεται πιασάρικο. Ποιός χέστηκε στην τελική. Παράγονται τόσα διαφορετικά πράγματα που θα το βαρεθούν κι αυτό όπως και τόσα άλλα. Βάζω το πρόγραμμα να υπολογίσει την αντοχή στις καταπονήσεις και φτιάχνω τη λίστα με τα τελικά κομμάτια. Τα ελέγχω ξανά και ξανά, δεν πρέπει να γίνει λάθος, μπορεί να πεταχτεί έτσι ολόκληρη παρτίδα. Κλικάρω, κλικάρω και στέλνω το αρχείο για μια πρώτη αξιολόγηση. Γέρνω προς τα πίσω, να ξεκουράσω την πλάτη μου στην καρέκλα, ρουφάω μια γουλιά από το χλιαρό καφέ και ανοίγω το επόμενο αρχείο. Θα βγω έξω για τσιγάρο μόλις τελειώσω ακόμα ένα.

– ‘Εχω τρακ, όταν κάνω τεστ.
– Σας παρακαλώ, μην κινείστε.
– Με συγχωρείτε. ‘Εκανα ένα τεστ ΙQ φέτος, αλλά ποτέ δεν έχω κάνει απ’ αυτά.
– Ο χρόνος αντίδρασης παίζει μεγάλο ρόλο, γι’ αυτό, σας παρακαλώ, προσοχή.
– 1187 Χαντερβάσερ. Το ξενοδοχείο.
– Τι;
– Εκεί που μένω.
– Είναι καλό;
– Ναι, μάλλον. Είναι κι αυτό μέρος του τεστ;
– ‘Οχι, απλή προθέρμανση.
– Δεν είναι τίποτα μυστήριο, ε;
– Είστε μόνος σε μια έρημο και περπατάτε, όταν ξαφνικά…
– Αυτό είναι το τεστ;
– Ναι. Βρίσκεστε σε μια έρημο και περπατάτε στην άμμο… όταν ξαφνικά, κοιτάτε κάτω…
– Ποια; Ποια έρημο;
– ‘Εχει σημασία; Είναι εντελώς υποθετικό.
– Αλλά πώς βρέθηκα εκεί;
– Μπορεί να μπουχτίσατε… να θέλετε να μείνετε μόνος με τον εαυτό σας. Κοιτάτε κάτω και βλέπετε μια εμύδα, Λίον. Προχωρεί προς το μέρος σας.
– Εμύδα; Τι είν’ αυτό;
– Ξέρετε τι είναι η χελώνα;
– Φυσικά.
– Είναι το ίδιο πράγμα.
– Ποτέ δεν έχω δει χελώνα. Αλλά καταλαβαίνω τι εννοείτε.
– Απλώνετε το χέρι και τη γυρίζετε ανάποδα, Λίον.
– Εσείς τις φτιάχνετε αυτές τις ερωτήσεις, κύριε Χόλντεν; ‘Η σας τις ετοιμάζουν άλλοι;
– Η χελώνα κείτεται ανάποδα με την κοιλιά στον καυτό ήλιο… κουνάει τα πόδια της, προσπαθεί να γυρίσει, αλλά δεν μπορεί. Δεν μπορεί χωρίς τη βοήθειά σας. Αλλά δεν τη βοηθάτε.
– Τι εννοείτε “δεν τη βοηθώ”;
– Εννοώ ότι δεν τη βοηθάτε. Γιατί, Λίον; Είναι απλώς ερωτήσεις, Λίον. Μετά από την αίτησή σου, μου ετοίμασαν αυτές τις ερωτήσεις. Αυτό το τεστ έχει σκοπό να προκαλεί συναισθηματικές αντιδράσεις. Να συνεχίσουμε; Περίγραψε μονολεκτικά τα καλά πράγματα που σου έρχονται… για τη μητέρα σου.

Η ρέπλικα δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της σαν τέτοια. Πρέπει κάποιος να της το πει, ή η θέση της στην φουτουριστική κοινωνία να είναι τέτοια που να μην αφήνει περιθώριο για αυταπάτες. Παραδείγματος χάρη, μία αλυσίδα παραγωγής φτιαγμένη μόνο για τις ικανότητες της, μόνο για το είδος της. Χωρις τη γνώση αυτή, τον εαυτό της τον λογίζει ανθρώπινο. Το μόνο που δεν έχει άλλωστε είναι παρελθόν πριν τη κατασκευή της. Ό, τι αναμνήσεις διατηρεί για την εποχή αυτή, της τις έχουν “φορτώσει” σαν σε υπολογιστή. Οι αναμνήσεις αυτές, υπάρχουν σαν πληροφορία και σαν υλικό. Σαν φωτογραφίες βίντεο καί ό, τι άλλο μπορεί να τις “διατηρήσει”. Έχουν ωστόσο μια αίσθηση κενού. Γι’ αυτό το παρελθόν της, η ρέπλικα το αντιμετωπίζει με μία πρωτοφανή μελαγχολία. Σαν κάπου να χάνει την επίγνωση των επιλογών της. Αισθάνεται να έχει ριχτεί στον κόσμο, σε συγκεκριμένο χρονοχώρο χωρίς η ίδια να το έχει επιλέξει. Η ρέπλικα έχει συναισθήματα. Και μοιάζει μάλιστα πιο ευάλωτη σε αυτά απο τους υπόλοιπους ανθρώπους. Μοιάζει συγκεκριμένα συναισθηματικά ανώριμη. Μπορεί να είναι πιο εξελιγμένο μοντέλο, πιο δυνατό και πιο γρήγορο στις μαθηματικά, και να είναι ικανή για φοβερά βίαιες πράξεις. Τα συναισθηματικά της αντανακλαστικά ωστόσο, είναι αυτά μικρού παιδιού. Μάλλον γιατί δεν είχε το χρόνο να τα επεξεργαστεί. Μάλλον γιατί οι αναμνήσεις της δεν ύπηρξαν ποτέ πραγματικότητα.

Η υπαρξή της ρέπλικας για τον υπόλοιπο κόσμο δεν αντιστοιχεί και δε γεμίζει παρά στη χρηστική της αξία. Αυτό δηλαδή, που φτιάχτηκε να κάνει. Έχει μικρότερο χρόνο ζωής απο τον άνθρωπο. Και δεν το ξέρει. Ανα πάσα στιγμή μπορεί να διακοπεί η λειτουργία της.

Οι σύγχρονες αναμνήσεις στοιβάζονται σε ατελείωτες βάσεις δεδομένων. Ταυτίζονται με την ηλεκτρονική αποτύπωση τους. Ολόκληρες ζωές χωράνε σε ιντερνετικούς ιστότοπους και καταλήγουν και αυτές να στοιβάζονται. Και να αποκτούν για πρώτη φορά την μονάδικη δυνατότητα να είναι προσβάσιμες και διαχειρίσιμες σα ξερά δεδομένα. Είναι σα να “φορτώνονται” σε έναν ηλεκτρονικό χωριστό εγκέφαλο. Για πρώτη φορά οι αναμνήσεις μπορούν να σβηστούν, να χαθούν ολοσχερώς. Για πρώτη φορά η λειτουργία όλων αυτών των “ηλεκτρονικών” ζωών μπορεί να διακοπεί, από ένα απλό μπλάκ άουτ. Η σύνδεση των αναμνήσεων, που δεν είναι πια πραγματικές, με τη ζωή χάνεται. Τα συναισθήματα δεν είναι πια παρά αντανακλαστικά, ακαλλιέργητα. Μένει μόνο μία ανεξήγητη μελαγχολία.