8ωρο το πρωί και 12ωρο το βράδυ; 10ωρο ή 12ωρο σερί; Υπερωρίες (δηλωμένες ή αδήλωτες);

6ήμερη ή 7ήμερη εργασία;

Σ’ αυτήν την χώρα που ντόπιοι και μετανάστες δουλεύουμε επίσημα πάνω απο 40 ώρες την εβδομάδα.

-που ο χρόνος εργασίας αποτελεί θεμέλιο της εκμετάλλευσης

-που η υπεργασία συνθλίβει την εργατική καθημερινότητα και γεμίζει τις τσέπες των αφεντικών.

Σε αυτή την χώρα λοιπόν λέμε ξανά και ξανά..

ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΑΦΕΝΤΙΚΟ!

Οι μισθοί πέφτουν παντα πρώτοι και ανεβαίνουν τελευταίοι, με το σταγονόμετρο…

Οι τιμές ανεβαίνουν πάντα πρώτες και πεφτουν τελευταίες, με το σταγονόμετρο…

Αφίσα που κολλήθηκε απο την Εργατική Αντιφασιστική Δράση τον Σεπτέμβριο του 2023 στις γειτονιές της Αθήνας

Αφίσα για την δολοφονία μεταναστών, από το ελληνικό κράτος, στα ανοιχτά της Πύλου. Πρωτοβουλία συντρόφων/συντροφισσών από την Αυτονομία.

Αφίσα που κολλήθηκε απο την εργατική αντιφασιστική δράση τον Μάρτιο του 2023 στις γειτονιές της Αθήνας

Η μετάβαση από την υγειονομική στην ενεργειακή κρίση συσκοτίζει την πραγματικότητα. Πάνω απ’ όλα πρόκειται για την ίδια και διαρκή καπιταλιστική κρίση. Τα αφεντικά και τα κράτη τους επιτίθενται στο εσωτερικό τους με στόχο την υποτίμηση της εργασίας και την πειθάρχηση του προλεταριάτου, ενώ ταυτόχρονα εξοπλίζονται και πολεμούν. Δια ζώσης ή δια αντιπροσώπων, από την Ουκρανία μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα.

Στο εσωτερικό, είναι οι μισθοί που τσακίζονται από τον πληθωρισμό και τα επιδόματα που εδραιώθηκαν ως απαραίτητο συμπλήρωμά τους. Είναι το διαρκές κάλεσμα για θυσίες προς όφελος της εθνικής οικονομίας. Είναι η πράσινη μετάβαση και η ενεργειακή αναδιάρθρωση που τις πληρώνουμε τοις μετρητοίς. Είναι η βίαιη προσαρμογή της καθημερινότητας στις νόρμες του νέου καπιταλιστικού παραδείγματος.

Στο εξωτερικό, είναι η απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο που πάει χέρι-χέρι με την πολιτικοστρατιωτική υποστήριξη της Ουκρανίας. Είναι η στρατιωτικοποίηση της Αλεξανδρούπολης και το σφιχταγκάλιασμα με τον φιλοπόλεμο ευρωατλαντικό συνασπισμό. Είναι τα ναυάγια των μεταναστών/ μεταναστριών και η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα παίρνουμε θέση.

Μπροστά στην υποτίμηση της εργασίας από τα ελληνικά αφεντικά απαιτούμε μισθούς στο ύψος των αναγκών μας. Ενάντια στα καλέσματα για θυσίες και σε μία καθημερινότητα υπό διαρκή πίεση, δεν συναινούμε στο δόγμα της έκτακτης ανάγκης. Κόντρα στον κρατικό πατερναλισμό και στους επίδοξους σωτήρες, αριστερούς ή δεξιούς, αυτόνομη εργατική/ αντιφασιστική οργάνωση. Απέναντι στην εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους και των φασιστών του, οργανωμένος αντιμιλιταρισμός.

Οι αλλεπάλληλες κρίσεις που περιβάλλουν την καθημερινότητά μας δεν αποτελούν σύμπτωση. Αντίθετα είναι τμήμα της στρατηγικής των αφεντικών μέσα στο περιβάλλον της παγκόσμιας κρίσης/αναδιάρθρωσης που μαίνεται τουλάχιστον μια δεκαετία. Από την λεγόμενη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 στην κρίση χρέους το 2012, από τη μεταναστευτική κρίση το 2015 στην κρίση covid-19 κι από εκεί στην ενεργειακή, στην επισιτιστική και την κρίση πληθωρισμό, η καθημερινότητα της τάξης μας περιβάλλεται εδώ και χρόνια από μια σπείρα πρωτοφανώς έκτακτων συμβάντων.

Στον πυρήνα της κρατικής διαχείρισης όλων των κρίσεων βρίσκεται η παραγωγή μιας γενικευμένης κατάστασης εξαίρεσης και μέσω αυτής η ανάδυση ενός κράτους έκτακτης ανάγκης που εμφανίζεται ως αποκλειστικός διαχειριστής των κρίσεων. Για κάθε κρίση υπάρχει η ίδια συνταγή: πτώση του πραγματικού μισθού, πειθαρχία στις κρατικές προσταγές, μιλιταρισμός σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής.

Η κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου κύκλου για το διεθνές εμπορικό και πολιτικό σύστημα. Καθώς οι σταθερές του αίρονται με αστραπιαία ταχύτητα και η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων αμφισβητείται ριζικά, ένα παλιό ερώτημα αναδύεται για τους σύγχρονους/ες εργάτες/τριες: πως θα μπορέσουμε να γίνουμε εμείς η πραγματική κρίση;

Η πραγματική κρίση που θα μας οδηγήσει στο τέλος των κρίσεων

Πολιτική συζήτηση
Τετάρτη 01/06
19:30 Προαύλειο Νομικής

antifa community – Εργατική Αντιφασιστική Δράση

Το ελληνικό κράτος έχει πάρει θέση (και) σ’ αυτό τον πόλεμο. Έχει πάρει συγκεκριμένη θέση μάχης πολύ νωρίτερα από τα τέλη του περασμένου Φλεβάρη, όταν και ξεκίνησε η τρέχουσα φάση του πολέμου στην Ουκρανία.

Πήρε θέση μάχης, όταν ενεργοποίησε όλο τον στρατιωτικό και παραστρατιωτικό μηχανισμό του ν’ αλωνίζει και να σκοτώνει μετανάστ(ρι)ες κατά την περιβόητη “κρίση του Έβρου”, πριν δύο χρόνια ακριβώς. Πήρε θέση μάχης, όταν επί ΣΥΡΙΖΑ /AΝΕΛ παραχώρησε, πέραν της Σούδας, τη χρήση του λιμανιού της Aλεξανδρούπολης, της βάσης στην Λάρισα και το Στεφανοβίκειο Βόλου στον αμερικανικό στρατό, στο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδιασμού του απέναντι στην Ρωσία.

Το ελληνικό κράτος έχει πάρει θέση σ’ αυτόν τον παγκόσμιο πόλεμο σε-αργή κίνηση εδώ και χρόνια. Κι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός ποντάρει σταθερά στην καταστροφή όλης της περιφερειακής περιοχής του, επιχειρώντας να επωφεληθεί, έναντι της Τουρκίας, πάνω στα συντρίμμια: στην Μέση Ανατολή, την Βόρεια Αφρική και, πλέον, την Ανατολική Ευρώπη. Και δεν πρόκειται να σταματήσει, αν δεν τον σταματήσουμε!

ΚΑΜΙΑ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗ

Antifa Community & Εργατική Αντιφασιστική Δράση

Ενάντια στις αποστολές όπλων και τους πολεμικούς σχεδιασμούς του ελληνικού κράτους εντός κι εκτός συνόρων.
Να βάλουμε οδόφραγμα τα εργατικά συμφέροντα!

Ενάντια στις αυξήσεις σε καύσιμα και είδη πρώτης ανάγκης, αγώνας για αυξήσεις στους μισθούς

Ρήξη με τις κρατικές προσταγές και την παγίωση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης

ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ-ΑΝΤΙΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΣ