(αφίσα της Εργατικής Αντιφασιστικής Δράσης που κολλήθηκε στις γειτονιές της αθήνας)

ΚΛΕΜΜΕΝΕΣ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΚΟΥΦΑΛΕΣ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΠΛΗΡΩΣΤΕ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ

Όσοι δήθεν αναρωτιούνται για την βιωσιμότητα των ταμείων κάνουν λάθουν ερώτηση. Γιατί η πραγματική ερώτηση έχει εδώ και χρόνια τεθεί κι αφορά ένα και μοναδικό πράγμα: το πόσο κοστίζουμε για τ’ αφεντικά σαν εργάτες/τριες.
Αυτό το ξέρουμε όσοι είδαμε το μισθό μας να μειώνεται κατά 22% -ή και 32% οι νεότεροι- μετά τον Φεβρουάριο του 2012. Αυτό το ξέρουμε όσες αναγκαζόμαστε να δουλεύουμε με μισά ένσημα και απλήρωτες υπερωρίες στα μικροαφεντικά “που έχουν χτυπηθεί από την κρίση”. Αυτό το ξέρουν όσοι και όσες δουλεύουν με ή χωρίς μπλοκάκια στα εργασιακά κάτεργα επιστημονικών και άλλων κλάδων. Αυτό το γνωρίζει καλά η πολυεθνική εργατική τάξη, μετανάστες και μετανάστριες που σε χωράφια και γιαπιά, σε βιοτεχνίες και φασονάδικα δουλεύει δωδεκάωρα για ψίχουλα, χωρίς ούτε μισό ένσημο κολλημένο από τα κάθε λογής μικρά και μεγάλα αφεντικά.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της τάξης μας. Αυτή είναι η καθημερινή “σκοτεινή πλευρά” του κάθε ασφαλιστικού που καλούμαστε ν’ αντιπαλέψουμε. Και δεν μπορούν να την κρύψουν ούτε τα τρακτές που μαρσάρουν, ούτε οι γραβάτες που ανεμίζουν.

(αφίσες της Εργατικής Αντιφασιστικής Δράσης που κολλήθηκαν στις γειτονιές της αθήνας)

Το ασφαλιστικό δε λύνεται με νόμους

Η “μεταρρύθμιση” του ασφαλιστικού συστήματος, δηλαδή το φόρτωμα της κοινωνικής ασφάλισης και αναπαραγωγής σχεδόν αποκλειστικά στις πλάτες -και τις τσέπες- των εργατών/τριων, είναι διακαής πόθος των αφεντικών στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια. Ανήκει μάλιστα σ’ εκείνη την κατηγορία “μνημονιακών” μέτρων, όπου ακόμα κι αν αυτό το τελευταίο δεν υπήρχε, θα έπρεπε σίγουρα να εφευρεθεί. Κάπως έτσι η δεύτερη κυβέρνηση των σοσιαλ/ψεκασμένων (συριζα/ανελ) συνεχίζει τις καλές υπηρεσίες της υπέρ της “εθνικής ανάπτυξης” -δηλαδή της προστασίας της κερδοφορίας των αφεντικών μέσα στην κρίση. Κάπως έτσι ο μύθος των “κοινωνικών εταίρων” (αφεντικά-κράτος-εργαζόμενοι) συνητρείται όπως-όπως, ενώ την ίδια στιγμή η πραγματικότητα της γενικευμένης υποτίμησης της εργασίας και των ζωών μας παραμένει εν πολλοίς στο επίπεδο των ατομικών “δραμάτων”. Μέχρι αυτές οι εμπειρίες να αποκτήσουν συλλογικές, μαχητικές διαστάσεις, η οργανωμένη αντεπίθεση στα σχέδια των αφεντικών θα είναι μακριά. Μέχρι τότε ας κρατήσουμε την φλόγα της ταξικής εχθρότητας αναμμένη. Μέχρι τότε που τα εργατικά συμφέροντα θ’ αναδυθούν με σκοπούς αδιαπραγμάτευτους…

(αφίσα που κολλήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 2015)

Η λεηλασία μας από τα αφεντικά
και η υποτίμησή μας
συνεχίζονται κανονικά!

Βασικός μισθός: 495€
Ανασφάλιστη εργασία
Ευέλικτες μορφές απασχόλησης
Απλήρωτες υπερωρίες
Δουλειά με το κομμάτι

Η αριστερή κρατική διαχείριση της κρίσης περιλαμβάνει μεγάλες δόσεις τόνωσης της εθνικής υπερηφάνειας. Τα ντόπια, μικρά και μεγάλα, αφεντικά βολεύονται πολύ με τον αποπροσανατολισμό που προκαλεί ο αντιγερμανισμός και η «εθνική προσπάθεια» για το χρέος. Όμως παντού, όπου γης, ένα είναι το ζήτημα για τα αφεντικά: να μας κάνουν όσο πιο φτηνούς γίνεται. Το πιο κεντρικό πολιτικό ζήτημα της κρίσης είναι η βίαιη υποτίμηση της πολυεθνικής εργατικής τάξης, όλων εμάς δηλαδή, που μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας,
μακριά από διαπραγματεύσεις και παζαρέματα, συνεχίζουμε να δημιουργούμε όλον τον πλούτο του κόσμου. Το πρώτο που χρωστάμε στους εαυτούς μας και στην τάξη μας, είναι να σταματήσουμε να μιλάμε για τον διαρκή πόλεμο που δεχόμαστε με τις λέξεις των αφεντικών μας, με τις λέξεις του κράτους τους.
Το πρώτο που χρωστάμε είναι να βάλουμε, οργανωμένα, τα εργατικά μας συμφέροντα, μπροστά. Σήμερα και κάθε μέρα.

Ούτε εθνικό συμφέρον,
ούτε αντιγερμανισμός,
εργατική συνείδηση και πόλεμος ταξικός!

ΣΕ ΕΒΡΟ ΚΑΙ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΠΛΑΤΕΣ

Οι χίλιοι πνιγμένοι της Λαμπεντούζα δεν είναι ατύχημα. Οι Αφρικανοί μετανάστες δεν είναι παράπλευρες απώλειες. Οι πρόσφυγες από τη Συρία δεν είναι απλά θύματα κάποιων επιδέξιων δουλέμπορων. Όλοι τους και όλες τους, άντρες και γυναίκες που τολμάνε να εισέλθουν στα άδυτα του ευρωπαϊκού παράδεισου, αποτελούν το αιματηρό άθροισμα μιας διαδικασίας συστηματικής εξόντωσης που μεθοδεύεται πολύ πριν αυτοί και αυτές αναγκαστούν να πάρουν το μακρύ δρόμο της μετανάστευσης.

Στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στη Συρία, και στις περισσότερες χώρες της Αφρικής, τα δυτικά κράτη επεκτείνουν τις σφαίρες επιρροής τους καλύνουν τους λογαριασμούς τους στις πλάτες των εκεί προλετάριων . Στο όνομα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία περιοχές ολοκληρες γίνονται πεδία βολής για τα εξελιγμένα όπλα των δυτικών κρατών, πόλεις με ιστορία αιώνων μετατρέπονται σε ερείπια, ολόκληροι πληθυσμοί αναγκάζονται να μεταναστεύσουν. Αυτή είναι η ωμή και βίαιη πραγματικότητα που ορθώνεται απειλητικά πολύ πριν τα ναυάγια στη Μεσόγειο. Αυτή είναι η αιματοβαμμένη καθημερινότητα εκατομμυρίων μεταναστών πολύ πριν το φράχτη του Έβρου.

Με αυτά τα δεδομένα, ο θόρυβος για το «δράμα των μεταναστών» καιτα κροκοδείλια δάκρυα για τους κάθε φορά πνιγμένους δεν είναι απλά υποκριτικός, αλλά αντίθετα αποτελεί μέρος της σκηνοθετημένης εξόντωσής τους. Αυτό ήταν το πνεύμα των προτάσεων του επίτροπου της ΕΕ για την μετανάστευση Δ. Αβραμόπουλου στις αρχές Απριλίου, που προβλέπουν τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης εκτός ευρωπαϊκού έδαφους όπου, μακριά από τα φιλάνθρωπα βλέμματα της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης και τους περιορισμούς του κοινοτικού δικαίου, οι μετανάστες θα στοιβάζονται χωρίς πολλή φασαρία. Αυτό ήταν το συμπέρασμα της έκτακτης συνόδου κορυφής της ΕΕ για το μεταναστευτικό στις 23 Απριλίου όπου αποφασίστηκαν «οι προετοιμασίες για μία ενδεχόμενη επιχείρηση ασφάλειας και άμυνας, που θα έχει σα στόχο την καταστροφή των πλοίων προτού τα χρησιμοποιήσουν οι διακινητές, καθώς και ο τριπλασιασμός του προϋπολογισμού της Frontex». Έτσι, στο όνομα της αντιμετώπισης των δουλεμπόρων, τα ευρωπαϊκά κράτη εγκαινιάζουν και άλλες στρατοαστυνομικές επιχειρήσεις, κάνοντας σαφές πως το κεφάλαιο «μετανάστες» δεν μπορεί παρά να αντιμετωπίζεται με στρατιωτικούς όρους.

Από αυτό το σιδερένιο κανόνα δεν εξαιρείται ούτε το ελληνικό κράτος, όσο ευαίσθητο κι αν πασχίζει να εμφανίζεται. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει κάνει από πολύ νωρίς ξεκάθαρες τις προθέσεις της. Δεν είναι μόνο οι δηλώσεις Πανούση για την αναγκαιότητα «ορθής φύλαξης των συνόρων», ή οι παραληρηματικές απειλές του Κοτζιά και του Καμμένου πως θα γεμίσουν την Ευρώπη με τζιχαντιστές σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη. Αυτές οι περισσότερο ή λιγότερο γραφικές δηλώσεις είναι οι απαραίτητες cult πινελιές στον κάμβα της ελληνικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής, όπως αυτή εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Ο Κοτζιάς και ο Καμμένος λένε φωναχτά αυτό που σύσσωμο το ντόπιο πολιτικό προσωπικό υπονοεί σε κάθε του δήλωση: πως η Ελλάδα είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο της Ευρώπης-φρούριο που φέρνει σε πέρας ένα μεγάλο μέρος της βρώμικης δουλειάς με τους μετανάστες. Αυτή είναι η λογική των δηλώσεων περί γεωπολιτικής αξίας του οικοπέδου που λέγεται Ελλάδα. Αυτό είναι το νόημα της αριστερής ρητορείας περί εθνικά ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Η θέση της Ελλάδας στο διεθνή συσχετισμό δυνάμεων με τους μετανάστες να παίζουν το ρόλο του διαπραγματευτικού χαρτιού.

Μ’ αυτή την έννοια δεν είναι ν’ απορεί κανείς που αυτή η κυβέρνηση, την ίδια στιγμή που έχει ως λάβαρο την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης εντός των συνόρων, συνάπτει συμφωνίες 500 εκατομμυρίων δολαρίων για τον εκσυγχρονισμό πολεμικών αεροσκαφών με τους εμπόρους όπλων της αμερικανικών συμφερόντων Lockheed. Ούτε το ότι φυσικά στο όνομα των εθνικών συμφερόντων και της ΑΟΖ, συνεχίζει τη στενή συνεργασία της προηγούμενης κυβέρνησης με τους δικτάτορες του Καΐρου, όπως φάνηκε κι απ’ την πρόσφατη επίσκεψη του Καμμένου στην Αίγυπτο. Όχι, τέτοια παραδείγματα δεν είναι εξαιρέσεις αλλά ο κανόνας. Είναι οι αδιατάρακτες γραμμές του «πολιτικού ρεαλισμού» στο περιβάλλον της κρίσης. Είναι η απόδειξη πως η βαρβαρότητα του νέου ολοκληρωτισμού -με ή χωρίς αριστερό πρόσημο- συνεχίζει να επελαύνει.

Ενάντια σ’ αυτή τη συνθήκη πρέπει να σταθούμε όρθιοι
σαν εργάτες κι εργάτριες και να παλέψουμε.
Πλάι και μαζί με τους μετανάστες,
ενάντια σε δεξιά κι αριστερά αφεντικά.
Τίποτα λιγότερο.

(αφίσα που κολλήθηκε σε 2.000 αντίτυπα τον Απρίλιο του 2015)

ΣΕ ΕΒΡΟ ΚΑΙΜΕΣΟΓΕΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ
και κάνουνε πολιτική στις δικές τους πλάτες

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει κάνει από πολύ νωρίς ξεκάθαρες τις προθέσεις της.
Οι παραληρηματικές απειλές του Κοτζιά και του Καμμένου πως θα γεμίσουν την Ευρώπη με τζιχαντιστές σε περίπτωση που η Ελλάδα βγει από την ευρωζώνη, κάνουν σαφές αυτό που σύσσωμο το ντόπιο πολιτικό προσωπικό υπονοεί σε κάθε του δήλωση: πως η Ελλάδα είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο της Ευρώπης-φρούριο που φέρνει σε πέρας ένα μεγάλο μέρος της βρώμικης δουλειάς με τους μετανάστες.

Έτσι δεν είναι ν’ απορεί κανείς που αυτή η κυβέρνηση, την ίδια στιγμή που έχει ως λάβαρο την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης εντός των συνόρων, συνάπτει συμφωνίες 500 εκατομμυρίων δολαρίων για τον εκσυγχρονισμό πολεμικών αεροσκαφών με τους εμπόρους όπλων της αμερικανικών
συμφερόντων Lockheed. Ούτε το ότι στο όνομα των εθνικών συμφερόντων και της
ΑΟΖ, συνεχίζει τη στενή συνεργασία της προηγούμενης κυβέρνησης με τους δικτάτορες του Καΐρου. Όχι, τέτοια παραδείγματα δεν είναι εξαιρέσεις αλλά οι αδιατάρακτες γραμμές του «πολιτικού ρεαλισμού» στο περιβάλλον της κρίσης.

Ενάντια σ’ αυτή τη συνθήκη πρέπει να σταθούμε όρθιοι σαν εργάτες κι εργάτριες και να παλέψουμε. Πλάι και μαζί με τους μετανάστες, ενάντια σε δεξιά κι αριστερά αφεντικά.
Τίποτα λιγότερο.

ΚΑΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΥΣ!

Η ελπίδα τελικά ήρθε;
Στις 20 του περασμένου Φλεβάρη η νέα ελληνική κυβερνητική σύμπραξη της σοσιαλδημοκρατίας με το ψεκασμένο τμήμα της άκρας δεξιάς έκανε ακριβώς ό,τι και οι προηγούμενες, αλλά με το δικό της απόλυτα αντιμνημονιακό στυλ: υπέγραψε συμφωνία τετράμηνης παράτασης του υπάρχοντος προγράμματος. Κάπως έτσι η μεγαλύτερη προεκλογική της εξαγγελία πήγε κατά διαβόλου –και βεβαίως πρόκειται ν’ ακολουθήσουν και πολλές ακόμα.

Λένε όμως ότι η κακή μέρα φαίνεται απ’ το πρωί, όταν δηλαδή ο σύριζα επέλεξε να συμμαχήσει με τους καμμένους έλληνες στα πλαίσια της κοινής τους αντίθεσης στα μνημόνια. Μέσα και απ’ αυτή την συμμαχία, που ψηνόταν τα τελευταία δυόμιση χρόνια, έγινε ξεκάθαρο πως είτε υπέρ, είτε εναντίον των μνημονιών, η άκρα δεξιά και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι στο «βαθύ κράτος» έχουν στρογγυλοκαθίσει για τα καλά στους υπουργικούς θώκους. Επίσης έγινε σαφές και κάτι ακόμα: προκειμένου η νέα σοσιαλδημοκρατία του σύριζα να επιτελέσει τον στρατηγικό της στόχο – δηλαδή την «ωραιοποίηση» της διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης- θα χρησιμοποιήσει κάθε πρόσφορο μέσο, ακόμα και τη συμμαχία με τον ανοιχτό εθνικισμό.

Κι αυτό είναι απόλυτα ενδεικτικό για την ίδια την πολιτική «ποιότητα» της αντίθεσης στα μνημόνια, που δεν είναι τίποτε άλλο από μια διαταξική συμμαχία με αντικειμενικό στόχο την εθνική ενότητα μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, η οποία είναι παγκόσμια και σε πλήρη εξέλιξη. Τόσο «αντισυστημική» είναι λοιπόν η σκέτη αντίθεση στα μνημόνια, γι’ αυτό και άλλωστε περιλαμβάνει σχεδόν όλο το καθεστωτικό πολιτικό φάσμα, από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, μεγαλοδημοσιογράφους, καναλάρχες, την επίσημη ελληνική εκκλησία και αφεντικά κάθε μεγέθους και διαμετρήματος.

Τα παραπάνω όμως δεν πολυαπασχόλησαν τους ψηφοφόρους και τους συμπαραστάτες αυτής της κυβέρνησης. Κι αυτό είναι απόλυτα λογικό εφόσον ουσιαστικά ήθελαν μια κυβέρνηση απόλυτα συμβατή με τις χειραγωγικές αφηγήσεις περί της κρίσης: μια κυβέρνηση που θα «χτυπάει το χέρι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων», μια κυβέρνηση εθνικά υπερήφανη και όχι ενδοτική, μια κυβέρνηση «όλων των ελλήνων» που θα την επευφημούν στις πλατείες -αντί να την μουντζώνουν.

Με άλλα λόγια ήθελαν μια κυβέρνηση-πολιτικό τέκνο των πάλαι ποτέ «αγανακτισμένων» της πλ. Συντάγματος και αυτή πήραν τελικά. Η ψήφος τους «δικαιώθηκε» λοιπόν: από δω και πέρα το νέο «κόμμα της εθνικής ενότητας» βρίσκεται στην κυβέρνηση για να εξαγγείλει μέτρα «ανακούφισης» από τα μνημόνια (οι εξαγγελίες είναι τσάμπα άλλωστε), να διαπραγματευτεί ξανά και ξανά με τους περιβόητους «θεσμούς» και κυρίως να εμποδίσει κάθε δυνατότητα αυτόνομης εργατικής χειραφέτησης μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης.

Επιστροφή στα βασικά.
Η αλήθεια είναι πως αν η σοσιαλδημοκρατία κυβερνά αυτή την στιγμή, το οφείλει σίγουρα και στο γεγονός ότι επί πέντε χρόνια έχει επιδείξει τα συστημικά της εχέγγυα, καταφέρνοντας επιτυχημένα να «κρύψει» την καπιταλιστική κρίση και τις συνέπειές της, επιδεικνύοντας τους κύριους υπεύθυνους πέραν των συνόρων. Η ταξική πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική. Γιατί καπιταλιστική κρίση είναι πρώτα απ’ όλα το γενικό και παγκόσμιο αδιέξοδο της κερδοφορίας των αφεντικών σ’ ένα κόσμο που οργανώνεται πάνω στην εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας –και όχι το δημόσιο χρέος ή κάτι άλλο. Γι’ αυτό και άλλωστε η αντιμετώπιση/διαχείριση αυτού του αδιεξόδου είναι επίσης κοινή και παγκόσμια: αφορά την συνολική υποτίμηση (οικονομική, κοινωνική, συναισθηματική) της εργατικής τάξης, των εργατών/τριών παντού στον κόσμο -άσχετα από μνημόνια. Εξάλλου αυτός είναι και ο βασικός λόγος που «αναβιώνει» ο φασισμός εδώ κι εκεί: επειδή τ’ αφεντικά και τα κράτη τους έχουν σαλπίσει το πρόσταγμα της συνολικής υποτίμησης.

Όμως σύμφωνα με την νέα κυβέρνηση οι ταξικές/κοινωνικές συνέπειες της πενταετούς μνημονιακής περιόδου, δηλαδή η τελευταία φάση της ελληνικής περίπτωσης συνολικής υποτίμησης, θεωρούνται μια «ανθρωπιστική κρίση»! Δηλαδή η μονομερής όξυνση του ταξικού πολέμου από τ’ αφεντικά, τα μέτρα και οι περικοπές, δημιουργούν απλά μια πρόκληση για τον «ανθρωπισμό» μας, που (υποτίθεται πως) θα επουλωθεί κάπως από τους κυβερνώντες. Όμως κατά αυτόν τον τρόπο, δεν είναι τυχαίο που μένουν στο απυρόβλητο οι πραγματικοί (εντόπιοι!) ενορχηστρωτές αυτής της επίθεσης συνολικής υποτίμησης.

Συμπερασματικά οι ρητορικές του χρέους, των κυβερνήσεων που «εφάρμοσαν μέτρα και δεν διαπραγματεύθηκαν επαρκώς», των κακών γερμανών και της ανθρωπιστικής κρίσης, έχουν ένα κοινό σημείο αφετηρίας: την στρατηγική απόκρυψη του ταξικού/εκμεταλλευτικού πυρήνα του καπιταλιστικού κόσμου, της οξυμένης φάσης που διανύει και άρα την αναγκαιότητα της οργάνωσης εναντίον του. Πρώτα και κύρια εδώ που βρίσκεται και ο εχθρός. Αυτή η επιχειρούμενη διαταξική ενότητα σφραγίζεται περαιτέρω με εθνικές σημαίες: δεν είναι τυχαίο που όλες οι κυρίαρχες αφηγήσεις της κρίσης καταλήγουν στην ανάγκη εθνικής συστράτευσης ή σωτηρίας –δηλαδή μαζί και δίπλα σε όλους εκείνους (μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς) που έχουν κάθε ταξικό/κοινωνικό συμφέρον από τη διαιώνιση αυτής της κατάστασης.

Αυτό είναι λοιπόν το (καθόλου) κρυφό πρόγραμμα της συγκυβέρνησης σύριζα-καμμένων ελλήνων: η εθνική ενότητα και οι «εθνικοί κίνδυνοι» θα σερβίρονται σε μεγάλες, τακτικές δόσεις ως προληπτικό αντίδοτο στην αυτόνομη εργατική χειραφέτηση.

Καθώς δεν ανήκουμε στους (φανερούς ή κρυφούς) υποστηρικτές ούτε αυτής της κυβέρνησης ούτε και καμίας άλλης, μέσα στα πλαίσια της νέας φάσης διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, προτάσσουμε ακόμα πιο αποφασιστικά τον εργατικό αντιφασισμό. Εργατικός αντιφασισμός σημαίνει κυρίως αυτό: όταν η ταξική επίθεση των αφεντικών και των κρατών οξύνεται παγκόσμια, όταν ο νέος φασισμός αποτελεί πλέον το ανεπίσημο πρόγραμμα αυτής της επίθεσης, τότε είναι η εποχή να οργανώσουμε ένα χαράκωμα. Με σημείο αναφοράς την πολυεθνική εργατική τάξη και τη διαχείριση που της επιφυλάσσεται σε κάθε σημείο της επικράτειας. Πολύ περισσότερο τώρα, όταν αυτή η διαχείριση εμφανίζεται με «φιλολαϊκό» πρόσωπο –που φυσικά διαψεύδεται καθημερινά.

Το σίγουρο είναι αυτό: δεν θα παζαρέψουμε αυτές τις θέσεις μάχης. Κι έχουμε όλους τους λόγους και τα δίκια του κόσμου με το μέρος μας.

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΠΡΩΤΑ!